Kryetari i komunës së Rahovecit, z. Smajl Latifi ka marrë pjesë në 27-vjetorin e rënies në krye të detyrës të tetë dëshmorëve të atdheut, në malet e Pashtrikut.
Thekse nga fjala e tij në nderim të 27-vjetorit të rënies në krye të detyrës të tetë dëshmorëve të atdheut, në malet e Pashtrikut.
Të respektuar familjarë të dëshmorëve, të nderuar invalidë e veteranë të luftës, qytetarë të Krushës së Madhe dhe ju të pranishëm, vitet kalojnë por kujtimet e ditëve të vështira e të lavdishme nuk fshihen. Ato ngjarje kanë lënë gjurmë e vrragë të thella në shpirtin tonë.
Bijtë e Krushës së Madhe, që ishin rritur e frymëzuar me idealet e lirisë; Muhamet Malsori, Hysni Duraku, studentët-luftëtarë Sinan, Isak, Sedat, Ismet dhe Hida Hoti, u vunë në shërbim të kësaj kauze, duke i lënë nam e nder vetes, familjeve të tyre e krejt kombit. Prijës kishin hasjanin Skender Hameli, i cili i udhëhoqi nëpër këto monopate këta idealistë të vendosur. Ata nuk i ndaloi dot as bora e acari, as vështirësitë e rreziqet, sepse në zemra kishin zjarrin e lirisë.
Lufta e popullit shqiptar për çlirimin e trojeve të pushtuara ishte akti më madhor i kombit tonë. Në ato ditë të rënda për ne edhe krushjanët e dëshmuan atdhedashurinë. Krusha e Madhe me rrethinë, u bë strehë, hambar, magje e kazermë e UÇK-së. Dhe nuk kishte si të ishte ndryshe, sepse ky vend e kishte traditë mikpritjen e bujarinë, e kishte të kultivuar burrërinë e qëndresën dhe e kishte të gdhendur në çdo zemër idalin e çlirimit e të bashkimit kombëtar. Këta djem, ndonëse e donin jetën dhe thurnin plane për të ardhmen, ishin të vetëdijshëm se për të qenë të lirë duheshin kaluar sfida e rreziqe, duheshin bërë sakrifica madhore. E Çmimi i lartë që e paguan krushjanët, duke vënë në shërbim të luftës burra të vendosur e të përkushtuar, ishte “tagri i gjakut” që duhej paguar.
Djemtë e fisit Hoti; Sinani, Isaku, Sedati, Ismeti dhe Hidai, ashtu si edhe Muhamet Malsori, Hysni Duraku e shumë djem e vajza atdhetarë, burim frymëzimi e kishin shqiptarin e madh Ukshin Hotin, i cili me argumente shkencore e historike i kishte shpalosur idetë e tij për çlirimin dhe bashkimin e kombit shqiptar. Këta studentë – martirë, ishin të vetëdijshëm se frytet e ëmbla të lirisë mund të shijohen vetëm pas privimeve e mundimeve të mëdha. Ata në çantat e tyre, krahas armëve e fishekëve, kishin edhe libra në atë ditë të kobshme dhjetori. Të bindur se pushka dhe libri janë armët më të fuqishme që shembin kufij dhe ndërtojnë ardhmërinë e popujve.
Historia i kishte mësuar këta luftëtarë se deri tek liria vetëm një rrugë ka dhe ajo ishte lufta e qëndresa dhe jo pritja e durimi që vrasin shpresën. Ata i vunë gjoksin furtunës dhe skuqën borën e Pashtrikut, duke ujitur rrënjët e lirisë me gjakun djaloshar. Gjak që vërshoi nëpër damarët e tokës dhe që sot ushqen filizat e rinj që rriten e burrërohen në liri.
Kjo sakrificë madhore e bijve të Krushës së Madhe dhe gjithë atyre luftëtarëve që me guxim i dolën të keqes përpara, më në fund u shpërblye. Na mbetet që këto vlera njerëzore e kombëtare t’i ruajmë e kultivojmë dhe të punojmë pa u lodhur e pa u ligështuar, sepse mbi supe kemi amanetin e atyre që u flijuan për këto vlera madhore.
Dëshmorët na përkujtojnë se përjetësia ju takon atyre, ndërsa ne kemi detyrimin e madh për ta sendërtuar amanetin e të rënëve, të ngrirë në buzë në atë ditë të ftohtë dhjetori. Jehona e rënies së tyre është jehonë lirie që duhet të na kujtojë rrugën që duhet ndjekur drejt ardhmërisë dhe ndërtimit e forcimit të shtetësisë tonë.
Lavdia e nderimi ju takon dëshmorëve: Muhamet Malsori, Hysni Duraku, Skënder Hameli, Sinan, Isak, Sedat, Ismet e Hida Hoti dhe të gjithë dëshmorëve të kombit, kurdo dhe kudo që ranë!
Lavdi!
Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
