Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Nëse nuk ndodh ndonjë e papritur, edicioni i 48-të i Takimeve të Gjeçovit pritet të mbahet në vjeshtë, rreth datës 14 tetor, në Zym të Hasit. Dihet se më 14 tetor 1929, Shtjefën Gjeçovi është vrarë nga serbët.
Kemi dy versione rreth vrasjes së tij. Disa thonë se është vrarë për arsye se serbët e dinin se po mblidhte folklor ndërsa të tjerët (aktivistët kundër gjakmarrjes) insistojnë se është vrarë nga serbët që të bëhet më i famshëm, Kanuni i Lekë Dukagjnit, 4 vite më vonë, në vitin 1933, kur zakoniku në fjalë u botua.
Këta të fundit e vënë në dyshim faktin se Gjeçovi e ka patur kapacitetin dhe përgatijen profesionale të shndërrojë thëniet popullore apo aforizmat në ligje. Sipas opinion tim modest, këtë kapacitet nuk e ka askush në botë.
Për ta parë se a përmban vepra e mbledhur ligje apo folklor, lexojeni të tërën bashkë me disa komente në adresën: http://kanuniilekedukagjinit.blogspot.com
Aktivistët kundër gjakmarrjes besojnë se zakoniku (kanuni) është plan makiavelik serb i kurdisur (duke ia veshur Gjeçovit) për ta përlyer imazhin e shqiptarëve në botë, njëherit për ta çoroditur identitetin dhe mentalitetin e tonë.
Kam vërejtur disa ngjarje, të cilat më shtyjnë të besoj se planet makiavelike serbe subtile kundër shqiptarëve nuk kanë munguar në këtë drejtim.
Në vitin 1965 paraqitet në skene “Rugovska svita”, (në shqip: “Vallja e Rugovës”) nga shoqata kulturore artistike “Branko Krsmanović” nga Beogradi, me solistët Vera Prica Kljajic dhe Dragoslav Dzadzevic-Dzale të cilët i luajnë shqiptarët. Shikojeni videon në Youtube: https://www.youtube.com/watch?v=WXHLde5kBwI
Shqiptarët që i japin vlerë vjetërsisë, do të kënaqen duke e shikuar këtë video. Jemi në kohën e gladiatorëve, në bazë të gjesteve. Ndërsa në aspektin e kostumeve, jemi diku në vendet arabe apo afrikane. Në këtë valle, qëllimi është vdekja. Ajo sillet rreth dy gladiatorëve (të luajtur nga valltarë serbë në role të shqiptarëve). Njëri patjetër do ta vrasë tjetrin. E pastaj…
Më vonë, do të kuptohet se simbolika e gjesteve dhe kostumeve në këtë paraqitje lidhet me kanunin.
Në vitin 1968, u shfaq filmi “Vuk sa Prokletija”( në shqip: “Uka i Bjeshkëve të nemura”). Referenca: https://sh.wikipedia.org/wiki/Vuk_sa_Prokletija .
Po e jap lidhjen në serbisht në Wikipedia për shkak të fotografisë ku duket aktori serb Ljuba Tadic me një çarçaf të stërmadh në kokë. Ai në këtë film e luan burrin shqiptar të Kanunit. Personazhi e ka një kokë (këtu nuk ka dyshim!) dhe në atë kokë ka diçka që duket dhe dallohet nga larg (edhe këtu nuk ka dyshim!). Gjithshtu, personazhi ka diçka në mendje. Kjo gjë kuptohet gjatë filmit. Atë që ai ka në mendje është vrasja… me paramendin. Me atë bezin e stërmadh të stërshëmtuar të cilin e bart në kokë, njeriu i malit të nemur do ta mbështjellë kufomën e viktimës. Personazhi, në vend se ta respektojë të gjallin – duke e lënë së paku të jetojë – e vret për ta respektuar të vdekur. Në fakt, e vret për ta ushqyer fantazmën serbe!
Pra, Beogradit i konvenon të na paraqesë kështu me qëllim që, më vonë, edhe ne ta paraqesim veten tonë kështu. Makiaveli i sugjeron pushtuesit ta japë një shembull në fillim, në mënyrë që i pushtuari ta imitojë atë. (“Njerëzit sillen sipas modelit”).
(Përfitoj nga rasti ta ftoj Ansamblin “Shota” ta bëj dallimin ndërmjet ”artit” nën pushtimin serb dhe ARTIT pas çlirimit të Kosovës nga Serbia, si në gjeste ashtu edhe në kostume. Shikojeni pak veten në pasqyrë para se ta prezantoni imazhin shqiptar në botë, ju lutem!).
Në vitin 1971, filluan “Takimet e Gjeçiovit” si një paradë para para shqiptarëve dhe botës për ta futur në modë Kanunin dhe për t’i thënë botës se shqiptarët identifikohen vetë me zakonikun në fjalë. Në të njëjtën kohë, në shtetin amë të shqiptarëve, në Shqipëri, çdo referencë në këtë farë zakoniku sharllatan ishte e ndaluar me ligj. Është për t’u çuditur se si në atë kohë, në shtetin amë të shqiptarëve, nuk ka pasur asnjë gjakmarrje. Asnjë fëmijë të ngujuar!
Tani, a janë serbët më të mirë se shqiptarët… për shqiptarët, mund ta gjykoni vetë. Por bëjeni këtë gjë, ju lutem, me gjakftohtësi e jo me sarkazmë.
Kanuni njihet sidomos për gjakmarrje. Por, po i nënvizojmë këtu edhe nja dy aspekte tjera siç është shitja e gruas dhe xhveshja e saj nga të gjitha tipret njerëzore. Neni i 19-të e përcakton çmimin e gruas: “Çmimi i kanus së vonë perbahet prej 1500 groshve, aq sa ban gjaku i grues.”
Për ta kuptuar së sa vlejnë 1500 groshë, do ta marrim një faj tjetër të zakonikut në fjalë si krahasim:
- .663. Kashaten e nyjen miku, mandej i zoti i shpis.
- .664. Aj zot shpije, qi e njyete kashaten perpara mikut, late 500 grosh giobë.
Pra, në bazë të paragrafit §.664., një grua vlen tri dënime, rrafsh tri ngjyerje të kafshatës atëherë kur nuk duhet ngjyer ajo!
Sa i përket groshit si monedhë, aktivistët kundër gjakmarrjes potencojnë se kanuni paraqet një shoqëri të imagjinuar nga qëllimkëqinjtë sepse groshi (apo fasulja) nuk ka qenë kurrë monedhë në trojet shqiptare.
Neni i 29-të i gjgantit tonë kombëtar, i këtij monumenti ku zogjtë kurrë nuk i kryejnë nevojat mbi të, (lum ne që e kemi!) thotë: „Grueja asht shakull (thes, trastë) per me bajt“.
Tani, sipas këtij ligji, sa groshë gjobë duhet të paguajë dikush, nëse nuk e konsideron nënën, motrën, bijën si thes për të bartur dhe që nuk e hedh pastaj në pleh? Kujt duhet paguar dënimi për këtë faj?
Meqë Shtjefen Gjeçovi nuk është gjallë, ai nuk mund të tregojë se a i ka mbledhur nëpër male këto këpurdha të helmuara të cilap pastaj i ka kodifikuar si ligje. Prandaj, meqë ishte prift, besoj se e meriton një meshë në përvjetorin e vdekjes së tij.
Në të vërtetë, fjalinë paraprake e kisha në mendje ta shkruaja që në fillim të këtij shkrimi dhe t’i bija shkurt. Por, ndoshta qenka e vërtetë shprehja popullore (edhepse e pakodifikuar në kanun) “Ku dhemb dhëmbi, shkon gjuha” . Kështu u zgjata pak.
Qëllimi im, që në fillim, ishte të flas vetëm për një aspekt të “Takimeve të Gjeçovit”. Nëse i kushtoni pak vëmendjen, do ta konstatoni se këto manifestime ku këndohet, vallëzohet, festohet, qeshet, ku hallakaten gratë (ato qeniet pa asnjë vlerë, pa asnjë karakteristikë njerëzore…) nuk kanë të bëjnë fare me kulturën shqiptare sepse mbahen në datën e vdekjes dhe në vendin e vdekjes së… së mbledhësit.
(Tani, falë shkrimit tim, do e kuptoni gjithashtu se një prift dhe një hoxhë, përveç atyre ceremonive që i udhëheqin në faltoret reciproke, mud të kenë edhe ndonjë hobi siç është mbledhja e folklorit, mbledhja e këpurdhave, mbledhja e …parave!)
A nuk bie kjo se që nga viti 1971, njerëzit kanë shkuar në aheng mortor të Gjeçovit për të thënë: Gëzuar ditëvdekja!”?
Mos harroni një gjë. Ka kultura në botë (ka gjithça në botë, përveç gjepurave të zakonikut gjigant të cilat i kërkon kot gjetiu!) ku këndohet dhe vallëzohet me ngazëllim në ceremoni mortore. Por një e tillë nuk është tipar i kulturës shqiptare!
E përsëris edhe një herë: Meqë Gjeçovi ishte prift, një meshë përkujtimore në kishë, do të ishte me vend. Nuk jemi më nën Serbi; nuk jemi të jemi të detyruar ta praktikojmë zakonin* serb që ta festojmë vdekjen e shqiptarëve.
E në atë meshë, nuk do të ishte keq të bëhej gjithashtu një lutje për lirimin e fëmijëve të pafajshëm të ngujuar nga gjakmarrja e ZAKONIKUT, atij kanceri kombëtar. Ata fëmijë jetojnë të mbyllur në Evropë pa përfituar nga e drejta që ua garanton ligji të shkojnë në shkollë. Jetojnë tërë kohën me frikë se do i vrasë dikush.
*”Zakon”- fjalë serbe e cila në shqip përkthet, “ligj”
