Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Rrëmbimi i paprecedentë në analet botërore, në mënyrën se si ndodhi, i Presidentit Venezuelan Nicolas Maduro përbën jo vetëm një ndërhyrje ushtarake në një vend sovran dhe të pavarur në shkelje të parimeve të së drejtës ndërkombëtare, por përbën gjithashtu një paralajmërim të qartë për të gjithë planetin. Një paralajmërim për çdo udhëheqës të pabindur të çdo vendi.
Që më 3 janar 2026, gjatë një konference për shtyp që dha lidhur me operacionin ushtarak dhe arrestimin e Maduros, Presidenti i SHBA-së Donald Trump lëshoi kërcënime kundër Presidentit kolumbian Gustavo Petro, duke deklaruar si në vijim: “Do të bënte mirë të ishte i kujdesshëm”.
Në të njëjtën kohë, presidenti amerikan la të kuptohej se Kuba mund të jetë një temë diskutimi brenda kontekstit të politikës më të gjerë të SHBA-së në rajon, duke theksuar aftësinë e Uashingtonit për të zgjeruar fokusin e tij përtej Venezuelës.
Sekretari i Shtetit i SHBA-së, Marco Rubio, madje tha se qeveria kubaneze duhet të jetë e shqetësuar pas arrestimit të Maduros. Konkretisht, ai tha: “Nëse do të jetoja në Havana dhe do të isha anëtar i qeverisë, të paktën do të isha i shqetësuar”, duke shtuar se “Kuba është një katastrofë” dhe se vendi “drejtohet nga njerëz të paaftë dhe të shthurur”.
Për më tepër, historia e Shteteve të Bashkuara karakterizohet nga ndërhyrje të gjera imperialiste, si territoriale ashtu edhe ndërhyrëse në vende të tjera. Konkretisht, ka pasur afërsisht 400 ndërhyrje që nga viti 1776, kur Kongresi i Dytë Kontinental miratoi Deklaratën e Pavarësisë më 4 korrik, duke shpallur pavarësinë e 13 Kolonive Amerikane nga Perandoria Britanike, një ngjarje që shënoi themelimin zyrtar të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Kush mund ta harrojë se nga 15 deri më 19 prill 1961, 1,400 luftëtarë anti-Fidel Castro, të trajnuar dhe të financuar nga CIA, u përpoqën të zbarkonin në Gjirin e Derrave, 250 kilometra larg Havanës, por nuk arritën të përmbysnin regjimin komunist kuban. Këto beteja rezultuan në vdekjen e rreth njëqind njerëzve nga secila palë.
“Me Salvador Allende-n që fitoi zgjedhjet e 4 shtatorit 1970 në Kili dhe tashmë me Fidel Castro-n në Kubë, do të kemi një sanduiç të kuq në Amerikën Latine që në mënyrë të pashmangshme do të bëhet tërësisht i kuq”, kishte frikë Richard Nixon, dhe frika e tij u konfirmua shpejt nga rezultatet e zgjedhjeve.
Pra, përballë këtij realiteti të pakëndshëm për Shtetet e Bashkuara, duhej gjetur një zgjidhje. Dhe zgjidhja u gjet atë mëngjes të 11 shtatorit 1973, kur ndodhi një grusht shteti ushtarak nën kryesinë e ushtrisë, Gjeneral Augusto Pinochet, me mbështetjen e Shteteve të Bashkuara, por edhe të Brazilit, regjimi ushtarak i të cilit ishte plotësisht miqësor dhe bashkëpunues me Shtetet e Bashkuara. Komplotistët e grushtit të shtetit, pasi fillimisht rrethuan dhe bombarduan Pallatin Presidencial, më pas e sulmuan atë. Salvador Allende dhe bashkëpunëtorët e tij të ngushtë u vranë, pas një rezistence të ashpër.
Shtetet e Bashkuara pushtuan gjithashtu Panamanë në mesin e dhjetorit 1989 gjatë presidencës së George Bush, më i vjetri. Qëllimi i pushtimit ushtarak ishte rrëzimi i udhëheqësit de facto të Panamasë, gjeneralit Manuel Noriega, i cili u akuzua nga autoritetet amerikane për zhvatje dhe trafik droge.
Pra, nëse dikush kërkon një paralele historike ku SHBA-të arrestuan një udhëheqës de facto të një vendi dhe e transferuan atë në SHBA për gjykim, rasti Noriega është më karakteristik. Dhe kjo ndodhi pas një pushtimi të rregullt ushtarak, domethënë, në kontekstin e një ndërhyrjeje të armatosur të koordinuar, dhe sigurisht jo një paqeje “normale”.
Noriega arriti të arratisej dhe u strehua në ambasadën e Vatikanit në Panama City, kryeqytetin e vendit, ku qëndroi për 11 ditë. Atje, ai iu nënshtrua një lufte të pamëshirshme psikologjike me qëllim që të dorëzohej. Ushtria amerikane ngriti një mur të tmerrshëm dhe shurdhues tingujsh jashtë ambasadës. Një flotë makinash Humvee me altoparlantë luanin vazhdimisht muzikë hard rock dhe herë pas here heavy metal. Për shembull, luhej kënga “Panama” nga këngëtarët e heavy metal Van Halen.
Selia e Shenjtë me të drejtë iu ankua Presidentit Bush dhe lufta muzikore përfundoi pas tre ditësh. Më 3 janar 1990, gjenerali kishte pranuar të dorëzohej.
Por cilat janë arsyet më të thella për pushtimin ushtarak të Venezuelës nga SHBA-të dhe për synimin për të përmbysur regjimin ekzistues të pabindur?
Prandaj, Venezuela ka rezervat më të mëdha të provuara të naftës në botë, që arrijnë në afërsisht 303.8 miliardë fuçi që nga viti 2021. Për krahasim, vendet kryesore prodhuese të naftës kanë rezerva më të vogla. Konkretisht, Arabia Saudite ka afërsisht 267 miliardë fuçi dhe Kuvajti ka 101.5 miliardë fuçi.
Në të njëjtën kohë, rezervat e provuara të gazit natyror të vendit tejkaluan 5.6 trilion metra kub në vitin 2021. Duhet theksuar, në të njëjtën kohë, se në Hemisferën Perëndimore, vetëm Shtetet e Bashkuara kishin më shumë rezerva.
Gjithashtu, rezervat totale të xehes së hekurit në Venezuelë vlerësohen në 4.5 miliardë ton. Dhe këtu duhet theksuar sa i përket rezervave të hekurit se vendi është i dyti në rajon pas Brazilit. Venezuela gjithashtu ka disa nga rezervat më të mëdha të boksitit në botë, një mineral që përdoret për të prodhuar alumin. Rezervat totale të boksitit të vendit arrijnë në 950 milionë ton.
Prandaj, është e qartë për çdo vëzhgues objektiv se SHBA-të lakmojnë burimet prodhuese të pasurisë të Venezuelës. Burime që nuk mund t’i marrin me regjimin ekzistues, i cili është një partner politik dhe ushtarak dhe aleat i Moskës, Pekinit dhe Teheranit, por edhe furnizuesi kryesor i naftës për Kinën, kontrolli i të cilit po e than rrjedhën.
Prandaj, zgjidhja për ta, për SHBA-në, për të siguruar supremacinë në konkurrencën e pamëshirshme ndërkombëtare është përmbysja e regjimit ekzistues të Venezuelës dhe dalja në skenë e një presidenti dhe një qeverie absolutisht miqësore dhe të dobishme. Pjesa tjetër, domethënë nëse një gjë e tillë është e ligjshme dhe demokratike, nuk i shqetëson fare.
Në përfundim, dua të theksoj se udhëheqësit e çdo vendi rrëzohen vetëm nga populli i tyre, domethënë nga kryengritjet dhe revolucionet popullore, siç ka ndodhur në vende të ndryshme në të kaluarën. Ata nuk rrëzohen nga ndërhyrja ushtarake e një vendi tjetër, një fuqie të huaj. Prandaj, pushtimi ushtarak amerikan i Venezuelës dhe rrëmbimi i presidentit të saj, Nicolas Maduro, janë absolutisht të dënueshme për çdo qytetar demokratik dhe me mendim të lirë të botës.
…gazetar, korrespondent i shtypit të huaj i akredituar nga Ministria e Punëve të Jashtme, anëtar i rregullt i Shoqatës së Korrespondentëve të Shtypit të Jashtëm Grek, romancier, poet dhe tekstshkrues. Facebook: Karderinis Isidoros
