Poezi të poetit, Mehmet Bislimi

Mehmet Bislimi u lind me 24 mars 1958 në fshatin Prekaz i Epërm, në Drenicë. Shkollën fillore e ka mbaruar në vendlindje, kurse gjimnazin në Skenderaj. Në Universitetin e Prishtinës ka studiuar shkencat e natyrore. Në vitin 1981, për shkak të veprimtarisë atdhetare arrestohet dhe dënohet me burg. Pas daljes nga burgu më 1986, veprimtarinë kombëtare e ka vazhduar në gjirin e LPK-ës. Në vitin 1994, për t’i shpëtuar arrestimit, është strehuar në Zvicër, ku vepron dhe jeton me familjen e tij. Gjatë luftës çlirimtare në Kosovë ka kryer detyra më përgjegjësi. Me krijimtari letrare ka filluar të merret që herët. Shkrimet e para i ka botuar në gazetën”Bota e re”në Prishtinë, më vonë në revistën”Alternativa”, në Lubjanë dhe në disa numra të gazetës ”Rilindja”, që botohej në Zvicër. Disa vjet ka shkruar për organin e LPK-së “Zëri i Kosovës”që botohej në Zvicër dhe për të përkohshmen “Rruga jonë”- që dilte në Francë. Në “Zërin e Kosovës” dhe te “Rruga jonë” me vite është paraqitur në këndin e humorit me nofkat “Ngucakeqi” dhe “Gjembi”. Kohë pas kohe shkrimet e tij kanë gjetur vend edhe në gazetën “Epoka e re”, “Kosova sot”, “Gazeta Lajm” si dhe shkrime të shumta në dhjetëra faqe elektronike. Veprimtaria e tij letrare përfshin shkrime publicistike, anekdota, humor, satirë, poezi si dhe mendime autoriale të urta. Autori është anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve të Kosovës, anëtar i Krijuesve Shqiptarë në Zvicër si dhe anëtar i Shoqatës së të Burgosurve Politikë të Kosovës.


 


Plakut (Xheladin Gashit)


 


vendosmërisht rrugëtoj


me këmbët e veta mbi tokën e lirisë


me vdekjen u mat sa herë


në kopshtin e atdheut mbolli


trëndafilat e kuq


për ty


për mua


për brezin e ri


për të nesërmen e lirë


që nuk do ta vrasin të merituarit


që nuk do të maten


të paburrat


me hijen e burrit


 


Plaku


gjurmët e tij la


kalldrëmeve të qytetit të vjetër


ku dikur kishte shkelur me këmbë


me peshën e tij


hequr rëndë


si as një gjurmë tjetër


gjurmë urtie


e plakut tonë


si ato kohë


edhe sot


i heshtur e pa zhurmë


më ballin lartë


më lartë se mali


një fjalë të ligë nuk e tha


dashuri atdheut


i fali


 


Plaku


para së të vepronte e fliste


mendohej mirë


nuk të vriste


as me të bëma


as me fjalë


as me besën e dhënë në mes të lëndinës


së lotëve të atdheut


vërshim lotësh i paparë


një shije e pështirë


mbi lëndinën e madhe


ku po matej burrëria në kandar


ku vallja jonë u përgjak


dje ishte po ai


dhe sot


i urti Plak


 


plaku i djeshëm më i ri se sot


si buka jonë e përditshme


që s’na ngopë


jo


me ju


me krenarinë tuaj


me admirimin për Dëshmorët e Kombit


nuk do të ngopemi kurrë


dje plak


sot i ri


nesër burrë


 


Mars 2013


 



 


Hyrje në pranverë

pranë dritares sy hapur
nga majë e pemës
u ngrit zogu në fluturim
me krahët e butë
borën e bardhë shkundi
pranvera po vjen
më në fund
edhe në qytetin tim


 
po
po vjen marsi i trëndafilave
afshi i ngrohtë tokën puthiti
një lirikë
për bisqet e pemës
po ndihet frymëmarrja e blerimit
ngrohtësi e stinës ripërtëritëse
stinë e lulëkuqeve
të marsit të parë
Prishtinë kujto me dashuri
kujto
stinën e trëndafilave të kuq lirie
Prishtinë ata ishin të rinj
si trëndafilat
që ranë në pranverën e vitit ’81


11 mars, 2013



 


 


Kohë e pakohë


 


në kohë dimri


bora që nuk po bie


banalitet anakronik


 


në kohë vere


shiu harron tokën e vet


ndëshkim modern


 


gjithë ky zhvillim shkencor


qiellin hallakatin me zbulimin e galaktikave të reja


shpresë e njerëzimit për të gjetur shpëtimin e premtuar


këtu e pesëqind milion vite më vonë


ushqehemi me të arriturat e shkencës


botë fantastike


që të sotmen vret me helm e barot


me peshën e atomit


me ngjyrën e gjakut


me kripën e lotit


 


skelete të shkapërderdhura gjithandej


mbi dhe mbetur


kjo botë moderne


të ardhmen premton


premtim i tretur


për ta zhvendosur vëmendjen jashtë galaktikës sonë


atje ku mund të arrijmë


pesëqind milion vite më vonë


ku njerëzia shpëtimin do gjejnë


kokën do ta mbështesin mbi yllin polarë


gjumin rehat do bëjnë


do bëjnë pallë


 


bora që nuk po ngrin në kohën e vet


moti i thatë që shi nuk po sjell


lulja me buzët e plasaritura


në vend të aromës


tym po nxjerr


 


uroj që më në fund të shfaqet zoti


më tha miku im


të na dëshmojë ekzistencën e tij


për faktin se si lejon


që injoranca të çmohet si mençuri


makutëria si virtyt


grabitja si zotësi


cubnia si trimëri


anarkia si rregull


tirania si rend


imoraliteti si normë


pabesia si shkathtësi


hipokrizia si çiltërsi


mes hamendjes së ekzistimit të tij


e paça gabim


amen


 


Janar, 2013



 




Kënga ime           


(Taip Zekës)


 


me besimin e madh tek zoti dhe liria


ai


nuk u ankuan kurrë nga jeta e rëndë


jetën e çmonte


më shumë nga ne


mbi të gjitha e çmonte lirinë


të cilës iu përkushtua


përjetësisht


                                                                                                                                                            


ai iku


mbase me të vetmen brengë


që nuk e arriti atë ditë


kur atdheu do të jetë më i mirë


më i bukur


më i çliruar


dhe


përfundimisht i bashkuar


 


aspirata e tij që nuk u përmbush


deri në përmbarimin e rrugës


që sot u sos


në heshtje të përhirtë


toka gjëmoi


Taipi me Kadriun sonte


gju me gju do bisedojnë


për ideal


vëllai me vëlla


për tokën e shtrenjtë


për tokën e shenjtë


për të papërgjegjshmit


që më përgjegjësi u ngarkuan


eh Shqipëri


kah po të shpien


Shqipëri


ku të shpuan


 


prehu i qetë Taip


nëse prehja të qetëson


sonte këngë ime


për ty zgjuar do rri


për të thënë fjalën e saj


fuqishëm


deri në kupën e qiellit


jo sonte gjumë nuk do të vë në sy


dua të dëshmoj


para robit e zotit


se kemi nga një copë këngë lirie


në gji


djegur përmallshëm


ndarë e shkapërderdhë


sonte do shkruaj vargje marshimi


me pendën e kanjushës së verdhë


 


nuk ishte dëshirë jona


rrethuar me emra njëjës


numra


më shumë se një


me shpresën nën dhëmbë


nuk u dhamë


nga një kafshore bukë


e hanin në këmbë


na përbuzën bukëshkalët


prapë


numra në ngritje


që atdheut kurrë


nuk i kanë hy në hak


 


ai nuk kërkoj asgjë nga ne


të vetmen fjalë që tha


luteni


mos më tjetërsoni


së tjetërsimi më fyen


të paktën


atje ku nuk jam


mos më kërkoni


mosni


 


7 shkurt, 2013


                  


 


Legjendarit


 


kam pasur fatin


ta preku


ta shoh


ta njoh Komandantin


këtë burrë Shqiptarie


me shikimin lart


me zemër të madhe sa mali


ngrirë në bronz përjetësie


zemër trimi


zemër djali


 


pjesë e pandarë historie


atdheut kush më shumë i fali


dashuri


mustaqet varë deri në gushë


si lum për ty moj nënë Shqipëri


 


ndër yje


më i bukuri yll gjithësie


mbaje fort në gji birin tënd


kërthizë e atdheut lidhur nyje


si lum për ty Shqipëria nënë


 


më i bukuri bir i shqiptarisë


lis


më i larti ndër male


mustaqet varë deri në gushë


me syrin pishë


e gjoksin prush


 


Remzi Ademit


(Komandant Petrit Kodrës)


 


në pafundësinë e hapësirave shqiptare


shkëndija po i nxirrnin sytë


toka po digjej zjarr


ti në të parin fluturim


së bashku me shqipet e këtyre anëve


përqafove lartësitë


përjetësisht


flakadan lirie


tokës shqiptare po i bën dritë


 


mbi ty


mbi emrin tënd


mbi rrënjën tënde të lashtë


kurrë drita e krenaria mos u shoftë


përjetësisht rrënja e nderi t’u shtoftë


deri atje në majat e Pashtrikut


atje


ku është foleja e shqipeve


dhe streha e mikut


emri yt


Petrit


tokës sonë arbërore


përjetësisht


po i bën dritë


 


Luanit


 


me Shkëlzenin po rrugëtonin


nga moti në mot


kaltërsi qielli


rreze dielli


hapësirave shqiptare shpërndarë


për botën liridashëse


mbi Shkëlzen e mbi Sharr


 


lulëkuqe të këputura


Shkëlzeni, Hakifi, Edi, Zahiri, Muji, Adriani…


pas kushtrimit gjithë një zëri


Luan ishte


vetëm njëri


 


Vatër krenare


 


krenari e gjallë


gjaku im


Preshevë


Medvegjë


Bujanoc


Çamëri


Ulqin


 


atje ku këngës ia thotë shqiptari


atje ku kam jetuar unë


atje ku ka jetuar i pari


i rrënjës sonë të patretur


i rrënjës sonë të vjetër


nga Ulqini në Janinë


nga Medvegja në Prishtinë


veç shqiptarit nuk ka tjetër


në këto troje


më të vjetër


 


 


Gënjeva


 


ah


më duhet të të gënjej


se i lumtur jam


se me lumturinë ngrysem dhe agoj


më duhet të të gënjej se pa ty atdhe


jeta gjallëron njësoj


më duhet të të gënjej


dhe për këtë


peshë e pendimit mbi supe do më rëndojë


 


në fakt


të vërtetën ndryva


në gjoksin tim përgjithmonë


e nuk ta thashë dot


të vërtetën e madhe e di


vetëm shpirti im


dhe i madhi zot


 


Gjithmonë


 


gjithmonë do të kthehem tek ti


edhe pas vdekjes


toka brenda nuk do më lërë të qetë


nuk e di nëse unë ju mungoj


aq sa më mungoni ju mua


nuk e di nëse më doni


aq sa unë ju dua


nuk e di


 


peizazhe të atdheut


më çoni shpirtin peshë


më trazoni kaq shumë


unë shpirttrazuar


si hije


fundosur në humbëtirat e kohës


as zgjuar 


as në gjumë


 


Pika loti


 


a thua kështu paska thënë zoti


të degdisur anembanë


pika gjaku


pika loti


na mbeti pa emër konaku


me peshën e vuajtjeve mbi shpinë


na mbeti shkret oxhaku


 


me zemër në plasje


Çamëri


Ulqin


Janinë


me lot e trishtim


dot nuk ju kthyem


pika loti


pika gjaku


na mbiu ferra te pragu


 


Çamëri


 


gjymtyrë e trupit tim


me plagët e ndarjes mbi shtat


që nga dëbimi i parë


dhembje e gjatë


pengu i shpirtit mbetur varë


Çamëri


mos vdeksha i ri


pa hequr vetë me dorën time


në arat tona


brazdën e parë


në tokën  boshatisur


parmendë e vjetër


shenjë gjallërie e një kohe tjetër


zotin e madh e kemi dëshmitar


Çamëri


mos vdeksha i ri


pa ardhur tek ti


tek porta jonë e vjetër


tek të parët tanë


tek foleja jonë


nën atë çati


ah


Çamëri


pengu ynë i përjetshëm


plagë që djeg në gji


 


Nëntori


 


nga qielli


zbritën legjendat


lindën kuçedrat


zbardhi dita jonë


në palë të flamurit


erdhi djali


në nëntor u gëzua mali


për tokë e qiell


për Shqipëri


nëntor ka


vetëm një


 


Ndër shekuj


 


hallakatjet e erërave


rrugët tonë të madha


ndër shekuj


trazuan


 


të parët historinë bëmë


Millesh Kopiliqi


i pari


me dorën e vet


vrau ëndrrën e pushtuesve


sulltanin e mbuloi bari


tokë e mbushur me kocka


tokë shqiptari


 


kokën e vet


pushtuesit kanë ngrënë


këtu zot


vetë


shqiptarët janë 


 


Dëshmitarë


( Na ishte njëherë )


 


dëshmitarë të kohës ishim  


kur zagarë në pikë të ditës


mu në jakën e xhaketës


mbanin firmën e Titos…


 


atëbotë kolera kishte rënë në Kosovë


ndërgjegje në peshojë


para  atdheut


më thuaj


sa t’hoqi kandari he burrë


a vdiq kush nga turpi


më thuaj


shpenzimet e varrimit


t’ia heq unë


unë


dëshmitari


 


Dy të marrë


 


u takuan dy të marrë


si të marrë që ishin


bënë shamatë në pazar


në pazarin e Prishtinës


 


lajmin shënuan gazetat


e bënë gjellë e sallatë


sonte kryeqytetasit


nuk do hanë darkën thatë


 


dy të marrë bënë shamatë


gurin në pus e kishin hedhë


do të duhet kohë e gjatë


gurin e të marrëve për ta nxjerrë


 


Bythë e kusisë


 


nuk ndenjen duarkryq intelektualët


sfidë serioze i bënë Serbisë


me vizionin filozofik të avancuar


rrahën me shkop bythën e kusisë


 


bythë e kusisë rënë nga ndryshku


lënë në mezhdë me një anë


ai shpiku strategji të re


të artit luftarak në Ballkan


 


rrethi i kusisë po krekoset


me bythën që boja po i del


eh sikur të realizohej kjo filozofi


do konkurronte çmimin Nobel


 


Telefoni


 


lajmi se


tiranin e vranë


më erdhi nga zëri andej telefoni


u gëzova më kot


gëzimi mu fik në çast


po tiraninë që mbolli ai


kush do ta vrasë


për sihariqin


kush do të më thërrasë


 


Lajm i vonuar


 


do shtypur të urryerit si kokrrën e grurit


më gurë të rëndë mulliri


që ta shpëtojmë dashurinë


të mblidhet Parlamenti pastaj


për të parë


kush mbolli urrejtje


 


Rënie


 


me duar të përgjakura


ju ngritën


në majat më të larta


kujdes nga rënia


më lart nuk ka


 


panë tmerrin ata


nga mundimi i ngritjes


me duar të këputura në bërryl


kujdes


bërrylin atyre mos ua tregoni


kujdes


 


Të gjithë


 


pranë oxhakut


hanim patate të ziera


me kripë


që moti


 


rreth oxhakut


ngroheshim të gjithë nga pak


nga gjyshi dëgjonim historira


dhe


shprushnim me mashë zjarrin në oxhak


 


pranë oxhakut tani


hanë gënjeshtra njerëzia


pa kripë


të paziera


nëpër këmbë me zorrë


dialogun vazhdojmë 


s’para se u bëmë horë


në krahët e kotësisë dremitur


me shpresa të thyera drobitur


 


disa ende dëgjojnë përralla


disa marrëzira


disa shprushin me mashë zjarrin


disa shprushin ndyrësira


disa e bëjnë historinë


disa nuk marrin erë nga historia


disa i përjetëson


disa i mallkon përjetësisht


historia


 


Bojën kursejmë


 


kur isha i ri më kujtohet


delet i bënim me bojë


që të dallohej e jona


 


tani nuk i bëjmë me bojë


nga zëri i njohim


bojën kursejmë


se boja iu doli


një jetë të tërë vetëm pallën


një fjalë me peshë


nuk e folën


atje ku kishin aderuar


kot hynë


dhe dolën prej loje


dolën boje


 


Klasë e dështuar


 


mirë


ta zëmë se ata do të përmirësohen


dhe


injoranca do të zhduket ngadalë


po bota


me se do merret më pastaj


politika ditore si do t’ia dalë


 


Shprehi


 


me një vendim të pashkruar


i vranë ata


të zot e votës së lirë


 


tallja me votën e lirë


kaloi në shprehi


deri në përçudnim


secili- secilit gishtin ia drejton


ti je hajni


e hajnin dot s’e zënë


 


sot


kur ligjin kanë tredhur


barrës kush s’mbeti


votë e vrarë e popullit


apo


populli i votës së vrarë


hedhur në kuti


rutinë e kotë


paturpësisht


kaloi në shprehi


 


Djallëzi e mbarë


 


mbaja kokën fort


ka zjarrmi dhe vrer


të përziera në stomak


mbase ka ardhur koha


t’i nxjerrë


t’i nxjerrë të palarat


nga para e nga pas


mbaje fort


 


Robërit


 


kanë përvetësuar rolin


e të qenit rob


kanë bërë përvojë


ata


nuk janë më amatorë


 


Mitrovicë


 


mat e ç’mat


ndaj e bashko


ajo aty mbeti


mbi Ibrin e lashtë


as e ndanë


as e bashkuan


mbase dikujt po ia shalojmë


pse nuk mbytemi të gjithë në lumë


përderisa Ibrin dot se kalojmë.

Kontrolloni gjithashtu

Vaxhid Sejdiu: Libri solli ditë feste në Uster të Kantonit të Zyrihut

Vaxhid Sejdiu: Libri solli ditë feste në Uster të Kantonit të Zyrihut

… Libri bashkoi shtëpitë botuese, krijuesit, studiuesit, nxënësit,  prindërit  dhe mësuesit e shkollave shqipe, nën …