Dhuna ne Shkolle

Publikohet, “Identifikimi i indikatorëve shumëdimensionalë të ndërlidhur me dhunën në Institucionet Arsimore Parauniversitare në Kosovë”

 Publikimi i Departmentit të Psikologjisë në Universitetin e Prishtinës “Hasan Prishtina” prezanton gjetjet e studimit nacional hulumtues, të realizuar përgjatë viteve 2015-2017, nga Departamenti i Psikologjisë, Universitetit të Prishtinës, Hasan Prishtina. Pjesëmarrëmarrës në hulumtim ishin gjithësej 12167 nxënës të shkollave të mesme të ulëta publike të klasave 6-9, në 100 shkolla publike të Kosovës nga 14 komunat e Prishtinës, Ferizajit, Gjilanit, Fushë Kosovës, Dragashit, Junikut, Vushtrrisë, Pejës, Han i Elezit, Suharekës, Podujevës, Lipjanit, Vitisë dhe Kamenicës. Në mostër totale janë përfshirë 20% të nxënësve nga numri total i nxënësve në komunat përkatëse që e bënë studimin ekzistues një nga më tëmëdhenjt të realizuar në vendin tonë. Gjetjet kryesore të studimit janë:

-Sipas gjetjeve të këtij studimit, konstatohet se në Kosovë, dhuna në shkolla adresohet në bazën ligjore ekzistuese në vend, dhe se ka pasur përpjekje të institucioneve të vendit, që këtë dukuri ta adresojnë përmes strategjive nacionale, kodeve etike, dhe programeve parandaluese të realizuara nga institucione publike, organizata ndërkombëtare dhe vendore. Sidoqoftë, deri më sot nuk ekzistojnë raporte vlerësuese të cilat matin zbatueshmërinë e ligjeve, politikave ekzistuese, dhe programeve parandaluese, ose efikasitetin e tyre në praktike.

-Në përgjithësi, shumica dërmuese e nxënësve mendojnë se mësimdhënësit i mbrojnë nxënësit (86.9%) dhe i ndihmojnë nxënësit (86.4%). Po ashtu, shumica e nxënësve ndihen të sigurt dhe të mbrojtur (81.6%) dhe mendojnë se shkolla është e sigurt dhe të mbrojtur (80.8%).

– Sa u përket formave më të shpeshta të dhunës fizike të raportuar të jenë përjetuar nga nxënësit janë si vijon: kapje/shtyrje e qëllimshme (44.9%), rrahje me grushte (23%), marrje e gjërave me forcë (18.7%), rrahje me grushte që t’i lëndojnë (17.6%), janë goditur me mjete të forta dhe lënduar (14.1%), janë kacafytur dhe lënduar (13%), kanë përfunduar në spital (4.1%) dhe kanë pësuar rrahje të rëndë (2.5%).

-Format më të shpeshta të dhunës psikologjike të raportuar të jenë përjetuar nga nxënësit në klasat 6 deri në 9 janë si vijon: kanë të qenit objekt i sharjes (60.3%), tallje/poshtërim (40.4%), përjashtim nga një grup i nxënësve (24.2%), frikësim përmes shikimeve (22.6%), vjedhje e gjërave personale (21.5%), shkatërrim i gjërave personale (17.1%), kërcënim për lëndim (16.7%), kërcënim gjatë rrugës për shtëpi në shkollë (14.3%), kërcënim për zbulim të sekreteve (8.8%) dhe kërcënim prej bandave (7.6%).

-Format më të shpeshta të dhunës seksuale të përjetuara nga bashkëmoshatarët dhe të jenë përjetuar janë si vijon: ekspozim ndaj fotove me përmbajtje seksuale (12.8%), jeni shikuar fshehurazi gjatë ndërrimit të rrobave (10.3%), puthje me forcë (9.2%), prekje seksuale me forcë (9.1%), afrim/komente seksuale (8.5%), heqje e rrobave me forcë (7.2%) dhe thashetheme seksuale për nxënësin (5.8%).

-Rezultatet tregojnë prezencë të përjetimit të ngacmimeve përmes internetit si ngacmim/kërcënim përmes internetit/ telefonit (13.8%), thashetheme për ju përmes internetit/email/ facebook/media tjera sociale (10.8%), kërcënim/turpërim perms shpërndarjes së fotove (5.9%).

-Nxënësit kanë raportuar se kanë parë nxënës të tjerë me thikë në shkollë (32.5%), me armë zjarri (8.4%). Nxënësit kanë raportuar se janë kërcënuar me thikë (6.1%), kërcënuar me armë zjarri (2.1%) dhe se kanë përjetuar therje të qëllimshme (1.9%).

-Nxënësit që raportojnë nivele të ulëta të komunikimit në familje dhe nivele më të ulëta të kënaqshmërisë me raportet familjare raportojnë nivele më të larta të viktimizimit dhe nivele më ta larta të përdorimit të dhunës ndaj bashkëmoshatarëve.

– Nxënësit që raportojnë viktimizim fizik, psikologjik, kibernetik dhe seksual, raportojnë distres më të lartë psikologjik.

-Nxënësit që raportojnë viktimizim nga mësimdhënsit raportojnë distres më të lartë psikologjik.

Rezultatet e këtij studimi, dhe rekomandimet e bazuara në gjetjet e studimit dhe në literaturë, dhe të cilat do të prezantohen në publikim, synojnë të kontribuojnë në ofrimin e udhëzimeve konkrete, për parandalimin e dhunës, të cilat mund të përmirësojnë kualitetin e strategjive nacionale, të jenë të zbatueshme në nivel komunal, shërbejnë si udhëzues për mësimdhënësit në trajtimin e dukurive të dhunës në klasë dhe shkollë, përmirësojnë kualitetin e programeve parandaluese në të ardhmen, ngritin vetëdijen e prindërve për mbështetjen e fëmijëve të tyre në parandalimin e dhunës ose ballafaqimin me të, dhe ofrojnë bazë shkencore për studimet e radhës, nga studiues dhe institucione të tjera relevante në vendin tonë.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …