Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Vizita e kryeministrit të Turqisë, Rexhep Tajip Erdogan në Kosovë me rastin e përurimit të Terminalit të Aeroportit të Prishtinës, “Adem Jashari”, si dhe fjalimi i tij i mbajtur në Prizren, ka ngjallur reagime, të qarqeve të ndryshme, madje edhe të qarqeve serbe, të cilat konsiderojnë se Kosova paska qenë dhe do të mbetka vetëm serbe e kurrsesi turke. Reagimi serb është tejet naiv, meqë mbështetet në 80 vitet e pushtimit të Kosovës. Sipas një krahasimi të tillë Turqia ka një stazh gjashtë herë më të gjatë të pushtimit të Kosovës, sesa ka Serbia, madje ka stazhin 500-vjeçar edhe të sundimit të Serbisë. Dhe, nuk është e çuditshme pse Turqia e Serbia pretendojnë Kosovën, meqë ne ende nuk e kemi bërë Shqipërinë, ende jetojmë në katër Vilajetet e kohës së Baba Dovletit dhe një dhjetëra “banovina” serbe të Pashiqit. Dhe për këtë nuk na ka fajin askush, pos kryeparëve e bajraktarëve tanë.
Megjithatë ka dallime të mëdha mes deklaratave dhe qëndrimeve të Erdoganit dhe Serbisë sa i përket Kosovës. Erdogan mbase mund të mbështetet në të “drejtën” e sundimit dhe pushtimit 500-vjeçar, ndërsa Serbia në të drejtën e imagjinuar “hyjnore”, në 150 vitet e sundimit mesjetar të Nemanjidëve dhe në 80 vitet e shekullit 20. Të dyja palët mohojnë të drejtën e shqiptarëve për ekzistencë, gjithnjë shumicë, në trojet e veta historike.
Për liridashësit shqiptarë, për idealistët dhe ata që kanë dalë zot Atdheut, si Turqia ashtu edhe Serbia kanë qenë pushtuese të trojeve shqiptare, në të kaluarën, por sot, as njëra as tjetra nuk sundojnë në Kosovë, sepse sot në Kosovë sundon Perandoria e Brukselit. Pretendimet dhe ëndrrat e tyre për ta kthyer sundimin mund të zgjasin me shekuj, por realiteti tashmë ka ndryshuar shumë dhe nuk ka kthim prapa, sado që politika vasale dhe e nënshtruar e Tiranës dhe e Prishtinës, i josh orekset e ish pushtuesve sidomos të “komshive” serbë, të cilët lindin, rriten dhe vdesin me obsesionin e Kosovës. Po të mos shohin ëndrra syhapur, po të mos besonin se një ditë do ta kthejnë sundimin në Kosovë, ata kolektivisht do të bënin “harikiri”, por i mban shpresa, i mbanë ëndrra e Nënës Rusi, ashtu sikur dikur turqit i mbante shpresa për shpikjen e Topit të madh të Baba Dovletit.
Deklaratat e kryeministrit të Turqisë, Erdogan, se ai ndjehet në Kosovë sikur në Turqi, janë kumtuar me ndjenjën e të fortit për të dobëtin e katandisur. Ato mbase janë thënë edhe me një ndjenjë sinqeriteti e vëllazërie kulturore e fetare, (por kurrsesi kombëtare) dhe ato nuk nënkuptojnë pretendimin e Turqisë për ta kthyer Perandorinë Osmane në Kosovë, sepse ajo Perandori ka vdekur në vitin 1924 dhe vdekjen e saj e ka shënuar në histori, arkitekti, bërësi dhe projektuesi i Turqisë moderne, Kemajl Ataturk. Nuk ka më Perandori Osmane, as pretendime të Turqisë për ta pushtuar me armë Vjenën. Turqia si shtet i rilindur ekonomikisht, është në Vjenë dhe gjithandej nëpër Evropë, si forcë konkurruese jo vetëm në tregun e punës, por edhe në atë ekonomik e financiar. Nuk është më Turqia e Baba Dovletit, as e kohës së Baba Qemos. Ajo ka perënduar përgjithmonë, sikur pa perënduar dhe është futur në mjegullinën e dendur astmatike të temjanit bizantin, “To Servia” e kohës së Bizantit, Jugosllavia e Titos dhe Serbia e Sllobodanit.
Interpretuesit e deklaratave të z. Erdogan gjejnë mjaft fjalë e konstatime për dhe kundër qëndrimeve të tij, por e vërteta është se Turqia mund ta mbrojë më mirë Kosovën dhe Shqipërinë sesa ta zëmë, Serbia dhe Greqia së bashku. Në të ardhmen, kur trojet shqiptare do të bashkohen, dhe kur Shqipëria do të jetë shtet i fortë ekonomikisht e ushtarakisht sikur është sot, Serbia, Greqia, Bullgaria e shtetet e tjera të rajonit, atëherë nuk do të kemi nevojë për Turqinë por as për Amerikën. Tash për tash kemi nevojë për të dyja.
Deklaratat e Erdoganit të deklamuara me një temperament të njeriut lindor, lidhur me vëllazërinë e bashkëjetesën, nuk e rrezikojnë shtetin e Kosovës, as shqiptarët në Ballkan. Janë deklaratat ogurzeza të Serbisë dhe përkrahja aspak parimore dhe krejtësisht e hapur e Beogradit nga Bashkimi Evropian, është presioni i vazhdueshëm i Brukselit ndaj autoriteteve të Kosovës që po e rrezikon vendin, por edhe po bëjnë përpjekje që me “mashat tona” të na vrasin perspektivën e bashkimit të natyrshëm të shqiptarëve. Brukseli aktualisht po na josh për bashkim me Serbinë, “brenda” në Evropë. Nuk i vjen Kosovës rreziku nga Turqia e Erdoganit, por nga BE-ja, drejt së cilët jemi nisur verbërisht, me parulla e entuziazëm naiv, me parulla për liberalizim të vizave, sepse po të na i heqin vizat zhduket rreziku nga kryengritja sociale, sepse shumë nga ne do të veprojnë sikur bëjnë egërsirat, që mbahen në një kopsht zoologjik, që po t’i lirosh nga zinxhirët, ato përnjëherë i lënë çerdhet e tyre, mirëpo sapo t’i marrë uria, kthehen sërish në “Zoologjikun’” e tyre. Kështu aktualisht po ndodhe me ata që po i marrin vizat dhe po i provojnë “ëmbëlsirat dhe parajsën” e Evropës. Kështu disi kanë vepruar ikanakët shqiptarë, të cilët kanë ikur nga Kosova dhe aktualisht po jetojnë, në tenda, në “parrajsën evropiane”, nën urën e Lionit, në Francë.
Përderisa po flasim për “parajsën” shpëtimtare që quhet Evropë, nuk duhet harruar, se nëse kemi të bëjmë me të kaluarën e zezë të Turqisë, nuk mund ta anashkalojnë as të kaluarën edhe më të zezë inkuizicionale dhe fashiste të Evropës. Vetëm pesë vjet të fashizmit Evropian i kanë kushtuar Evropës e botës më shumë se 500 vjet të sundimit turk, nëse pësimet i masim me humbjen e njerëzve, me vrasjet, gjenocidin, etnocidin, shkatërrimet që kurrë nuk kanë arritur të llogariten. Krimet monstruoze që kanë kryer evropianët kundër qytetërimeve të tjera janë qindfish më të egra e më të zeza sesa ato të të gjithë pushtuesve të tjerë nga e tërë bota. Po numërojmë vetëm: kryqëzatat, inkuizicionin, terrin mesjetar, fushatat vrastare e pushtuese të Napoelonit, kolonizimi i Amerikës dhe shfaroja në tërësi e popujve autoktonë, kolonizimi i Azisë e Afrikës, Lufta e parë Botërore, Lufta e Dytë Botërore… Nëse merremi me të kaluarën e Turqisë, pse u dashka ta anashkalojmë të kaluarën e zezë të Evropës, e cila ka 100 vjet që e mbanë në pranga çështjen shqiptare, ka 100 vjet që nuk u lejon shqiptarëve atë perspektivë njerëzore, që u ka lejuar grekëve e serbëve e të tjerëve.
Shqiptarët mes Turqisë dhe BE-së, krejt natyrshëm duhet ta zgjedhin vetveten, sovranitetin dhe mbi të gjitha interesin e tyre kombëtar. Derisa kjo nuk po ndodh kjo, orekset e pushtuesve shekullorë doemos se po joshen dhe nuk do të ndalojnë, sepse pushtetarët e qeveritarët tanë e kanë hedhur në treg jo vetëm ekonominë e vendit, por edhe trojet shqiptare edhe gjigantet e dikurshme ekonomike edhe firmat profitabile, tokën e pëlleshme, bregdetin dhe krejt pasuritë e vendit, të cilat i kanë blerë dhe po i blejnë grekët, turqit, serbët. Janë matrapazët tanë, ata që po përfitojnë dhe po pasurohen marramendshëm mbi kurrizin e kërrusur e të deformuar të Shqipërisë, janë parazitët tanë të pangopshëm që në emër të demokratizimit, të ekonomisë së tregut, të politikave të integrimit po pasurohen mbi kurrizin e pronave tona të përbashkëta në Shqipëri, Iliridë dhe Kosovë, janë ata që po mundohen dhe po “derdhin” aq shumë energji e fjalë për të na futur në Evropë, në mënyrë që pastaj të jetojmë në “parajsën” e imagjinuar.
Qëndrimi i shqiptarëve integristë e liridashës karshi Evropës, Turqisë dhe Serbisë duhet të jetë i njëjtë. Sepse është pikërisht BE-ja ajo që nuk lejon bashkimin e shqiptarëve, por lejon krijimin e republikave serbe kudo ku ata janë shumicë. Është BE-ja ajo që ka shkelur mbi sovranitetin e Kosovës dhe duke shtypur politikanët tanë naivë, të papjekur e të shantazhuar ia ka mundësuar Serbisë të rikthehet në Kosovë. Serbia nuk do të mund të rikthehej në vendin tonë pa mbështetjen e BE-së dhe për këtë nuk ka faj Turqia, por as Serbia, e cila qëndrimin e vetë antishqiptar e deklamon krejt haptas, në Bruksel dhe kudo në botë dhe për një deklamim të tillë, ajo madje as nuk qortohet sa për kurtuazi politike.
