Me 27 shtator ora 5:15 minuta në mëngjesin e ditës së diele po sa ishim zgjuar filluan granatimet nder dy tri granatat e para njëra ra në oborr

Sadik Halitjaha: FESTOJMË NË KOHË TË TRAZUAR!

KONSTATOJ: Edhe pas 26 viteve liri dhe pas 10 legjislaturave, Kosova mbetet shtet jo funksional?! Kjo gjendje moratoriumi do të zgjasë pa zgjidhje, pa kohë të caktuar! Kjo kastë politike nuk dinë dhe nuk duan të bëjnë Kosovën shtet me të gjitha dikasteret funksionale dhe me të gjitha strukturat, ligjet, normat dhe funksionalitetin e shtetit!

Kjo kastë nuk janë shtetformues, por shtetin e shfrytëzuan për të siguruar pushtet, për të vepruar lirshëm, për të abuzuar e keqpërdorur pa u penguar. Nuk i bëjnë ligjet, dhe edhe ato ligje të aprovuara nuk janë funksionale dhe nuk zbatohen nga vetë pushtetarët dhe ligjbërësit!

Kasta mashtruese i ndërrojnë pozitat herë njëra, herë tjetra në pushtet, dhe krejt angazhimin e kanë herë në luftë e herë në divorc mes tyre; herë bashkim e zhvatje të përbashkëta të shtetit!

Këta e sollën shtetin e Kosovës në kolaps ekonomik, politik e diplomatik! Kosova pa institucione, pa buxhet, pa qeveri e pa parlament! Tani në kolaps e në bankrot, ndodhemi në krizë e në prag të shkatërrimit!

Kjo krizë duket sikur të ishim të mallkuar, kudo që jemi ne shqiptarët! Kjo është pasojë ngase ne shqiptarët ndodhemi të ndarë, të shtypur e të shfrytëzuar nga pushtuesit e të tjerët! Kjo po përjetohet edhe në Maqedoninë e Veriut, ku maqedonët shkelën Marrëveshjen e Ohrit dhe rikthyen shqiptarët në pozitën e fundit të shekullit të kaluar!

Këtu duhet zgjidhje e përhershme e shqiptarëve, mjaft më me improvizime të përkohshme! Aspak më mirë nuk i kemi shqiptarët e Kosovës Lindore nën Serbi; po dëbohen, Serbia e bën pastrimin etnik të shqiptarëve. Me vetë faktin që shqiptarët nuk i gëzojnë të drejtat elementare, po ashtu përbuzën e mohohen në çdo pore të jetës. Gati u zbrazën Bujanoci, Medvegja dhe Presheva!

Këto vise tona presin përkrahjen dhe mbrojtjen nga Kosova, ndërsa pushtetarët Kosovën e bënë të pasigurt dhe të pafuqishme, si dhe pa përkrahje e të papeshë!

Njëkohësisht, të pazgjidhur gjendjen kombëtare dhe të drejtat i kanë edhe shqiptarët në Malësinë e Madhe, Plavë–Guci, Ulqin, kudo që jetojnë në tokat e tyre. U zbrazën gati nga trojet tona!

Pasiguria shtohet edhe më shumë derisa ka dominuar Serbia dhe pakica serbe, që rrezikon ekzistencën e shtetit malazez, e në këto katrahura, më të rëndë do ta kenë shqiptarët e pambrojtur!

Sot, më shumë se kurrë, na duhet një organizim me njerëzit atdhetarë e dalzotë të atdheut të lirë e të bashkuar, duke i bashkuar viset me Kosovën! Kësaj nisme të re shpresoj se do t’i bashkoheshin të gjithë çlirimtarët!

Përpjekja për Dardaninë e Re do ta përmbyllte zgjidhjen e shqiptarëve në Ballkan; edhe fqinjët do të jetonin në paqe dhe pa ngarkesat e tyre shoviniste për shtypjen e shqiptarëve!

Kjo përpjekje organizative politike duhet bërë me strategji e gjeostrategji, në mirëkuptim me aleatët dhe miqtë, duke i bërë si miqtë edhe armiqtë të qartë se, pa bashkimin e viseve shqiptare në Dardaninë e Re, nuk ka stabilitet politik, ekonomik, strategjik dhe gjeostrategjik!

Kjo është domosdoshmëri e kohës. Nëse deri sot kemi shpresuar kot në kastën politike aktuale, tani mjaft u bë dhe u teprua, sa që çdo ditë e më vonë rrezikohet ekzistenca e shtetit dhe e popullit!

Nëse dje ishte herët, nesër do të bëhet vonë!
Duhet sot — patjetër duhet sot!

Nëse në fund të shekullit të kaluar luftuam për lirinë e Kosovës, sot duhet të luftojmë për funksionimin e shtetit të Kosovës!

Për të qenë çdo gjë në harmoni dhe funksionale, duhet të bëhet Përpjekja për Dardaninë e Re!

Kjo përpjekje — veprimtari e organizuar nga patriotë e atdhetarë të devotshëm, të dëshmuar kombëtarisht, të gatshëm për të sakrifikuar dhe luftuar për çështjen kombëtare — me kauzën kryesore: zgjidhjen e përhershme kombëtare, me njerëzit shtetformues, do ta stabilizojë vendin politikisht, ekonomikisht, në siguri, gjeostrategji, diplomaci e aleanca të sigurta miqësore.

Vetëm të bashkuar do ta kemi peshën e duhur dhe vlerësimin nga të tjerët!

Ky organizim i ri, kjo përpjekje, nuk duhet bërë e përkohshme dhe jo veç sa për t’u bërë pjesë e pushteteve ose pjesë e partive! Kjo përpjekje duhet të jetë gjithëpopullore që të arrihet qëllimi kombëtar dhe të udhëhiqet tërësia!

Parti do të thotë pjesë, ndërsa kombi, atdheu, populli janë tërësia. Ta realizojmë tërësinë — partitë do të mbeten të pafuqishme dhe të papërfillshme nga populli i zhgënjyer dhe shumë i mashtruar!

Pra, nisma e re Përpjekja për Dardaninë e Re!
Është ekskluzivisht për komb e atdhe!

Duhet shpjeguar të veçantën e saj, që mund ta keqkuptojnë apo keqinterpretojnë; duhet sqaruar që kjo s’ka të bëjë me “Botën Serbe” (Serpski Svet) — qëllimi i tyre që kudo që ka një serb aty duhet të jetë Serbi — apo me “Botën Ruse” (Ruski Svet)!

Përpjekja për Dardaninë e Re ka të bëjë me trojet autoktone dhe me popullin shqiptar shumicë në trojet e veta!

Kushdo qofshin miq apo armiq duhet ta kuptojnë këtë gjendje imediate dhe të domosdoshme, për një stabilitet të përhershëm, jo vetëm ndër shqiptarë por në Ballkan e më gjerë!

Rroftë populli shqiptar i bashkuar!
Rroftë Dardania e Re!

26 nëntor 2025
Sadik Halitjaha

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …