Servet Tartari, shkrimtar dhe publicist reagoi kundër një shkrimi ofendues për Bolenën nga Enver Memishaj

Servet Tartari, shkrimtar dhe publicist reagoi kundër një shkrimi ofendues për Bolenën nga Enver Memishaj

I dashuri Enver! As unë, Bolenën dhe as ju, Lepenicën, nuk e përfaqësojmë dot një fshat, apo edhe më shumë persona. Të dyja, këto fshatra, kanë historinë e tyre. Ata burra, dhe trima, të shquar nëpër shekuj.

Përsa i përket, të dy pesonave, në fjalë, që ju i përmendëni, mirë bënë. Ata le të përgjigjen vetë, ose të ulin kokën.

Por, ju kujtoj se, bolenasit, kurrë nuk e kanë ulur kokën. Ata e kanë ruajtur dinjitetin, dhe personalitetin e tyre, me pushkë e penë, me trimëri e bes. Bujari dhe mikëpritje.

Por, unë, nuk mund të pranoj, të nëpërkëmbet Bolena dhe populli i Bolenës, dhe, aq më keq, historinë e saj.

Për Bolenën dhe bolenasit, kamë dhënë maksimumin, për të nxjerrë sa, më, në, pahë, historinë e shkëqyer, nëpër shekuj. Jo vetëm në katër libra, kushtuar Bolenës dhe bolenasve, por, edhe me dy filma dokumentar, që është parë në Evrop, dhe Botë. Nëpëmjet Satelitit, është dhënë nga R.T.SH.

Shkurtimisht, po kujtoj: LESKODUKAJT, e famshëm kapedan, në luftën e Kryengritjes Fashtare të Tanzimatit, në vitin 1847. Po kështu, Isf Bushi i parë, në krye të forcave shqiptare dhe greke për mbrojtjen e Janinës. Gjatë luftimeve, në Korfus, bie si, trimat, në vitin 1829. Isuf Bushi i dytë, një intelektual i shquar, patriot dhe atdhetar. Për shumë vite, jetoi dhe punoi në Bukuresht- Rumani, Stamboll. U lidhë, me të gjitha Revistat dhe gazetat e kohës, deri në Amerik. Punoi në konsullatën e Rumanisë, në janinë. Me rënien e Janinës, këthehet në Bolenë, dhe në vitin 1916, hap shkollën e Parë në gjuhën shqipe, në Bolenë. Pa përmendur, shumë kuadro, që kanë bërë histori, me aftësit e tyre intelektuale dhe profesionale.

Përsa i përket Kooperativave Bujqësore. Nuk kanë vuajtur vetëm Bolena dhe Lepenica, por, e gjithë shqipëria.

Bolena, nuk është, vetëm e pushkës dhe e penës, por edhe artit, kulturës dhe sportit. Mjafton t’ju kujtoj: 52 sportistët kombëtar dhe nderkombëtar, të lindur dhe me orgjinë nga Bolena. Kampion Evrope, në ngrije peshe, dhe vendin e gjashtë në Botë. Kampion Evrop, në qitje, dhe një vend nderi, në Laipcong,në vitin 1958, zënë  vendin e shtat, midis 120, sportistëve, po për qitje.Po kështu kampion Evrpe edhe në bilardo Si, askush tjetër, në fshatrat e shqipërisë. Janë botuar në dy libra. Librin m 52 sportista iua kam dhënë. Besoj se, e keni lexuar.

Kam botuar 11 libra.Katër prej tyre, flasinë për Bolenën dhe bolenasit.Disa nga këto libra i keni edhe ju. Mbasi i lexuat, më falënderuat, për atë punë të madhe, dhe me saktësi. Por, më erdhi keqë, që prishni etikën. Që në fillim dhe më posht, thoni fjalën:” Kafshë”. Kjo, nuk, ju nderon, përkunrdazi?!

Por, ne, poppuli shqiptar, paskemi lindur, për t’u përçar dhe jo, për t’u bashkuar, si, vëllezër, me njëri-tjetrinë. Aq më tepër, që nga ajo, luginë, jemi, unë dhe ju.

Jo kështu, miku dhe kolegu i krijimtarisë, i nderuari, Enver Memishaj.

Me respekt, SERVET TARTARI Publicist-shkrimtar  “Mjeshtër i Madh”

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …