Jakup Krasniqi

Jakup Krasniqi: Kosova pas Vjenës nuk duhej t’ i pranonte bisedimet politike me Serbinë

Nga viti 2012, në Bruksel janë zhvilluar bisedime politike, që nuk do të duhej të fillonin. Arsyetimi për fillimin e atyre bisedimeve, jo vetëm një herë por është thënë shumë herë atëherë nga Kryeministri i atëhershëm, Thaçi që sot është Kryetar i Kosovës, jo pak herë na është thënë: “Se për bisedimet politike e ka mbështetjen e Uashingtonit, pra të SHBA-së e të Brukselit”! Rezultati i atyre bisedimeve, pas pesë viteve të gjithëve na është më shumë se i njohur. Është dështim i plotë i palës sonë në ato bisedime, për faktin se pala jonë në Bruksel është shkuar me duar në xhepa, që do të thotë është shkuar pa asnjë përgatitje as politike e as profesionale?! Pse ka ndodhur kjo, vetëm ata që  i kanë udhëhequr ato bisedime e dinë!

Një gjë duhet ta dinë secili politikan në Kosovë, se ecja në rrugën e kaluar një herë, në rrugën që nuk ka dhënë ndonjë rezultat në konsolidimin e shtetësisë së Kosovës, nuk jep rezultat tjetër veç dështimit. Kosovës i duhen suksese e jo dështime! Pastaj të gjithë duhet ta dimë se: pas bisedimeve të Vjenës (2006/2007), pas shpalljes së Pavarësisë më 17 shkurt 2008, në koordinim të plotë me faktorin ndërkombëtar, ku SBA-ja kishte rrolin e saj goxha përcaktues, e sidomos pas verdiktit të Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë i dhënë më 22 korrik 2010, Kosovën askush nuk e obligonte që të zhvillonte bisedime politike me Serbinë. Ishte Rezoluta e Asamblesë së Përgjithshme e OKB-së që kërkonte Bisedime teknike me ndërmjetësimin e Brukselit (BE-së), por jo bisedime politike. Unë nuk e di se ka qenë ndonjë instancë ndërkombëtare që e ka obliguar  vendin tonë që të zhvilloj bisedime politike?! Nëse ka le të bëhet publike.

Ne një situatë të tillë, Kuvendi i Kosovës dhe Qeveria e dalë nga ai duhet ta sqarojnë një herë e mirë çështjen, pse dhe si filluan Bisedimet Politike Kosovë – Serbi, pas kompromisit të madh që Kosova kishte bërë në Bisedimet e Vjenës? Atëherë kompromisi u bë për Pavarësinë e Kosovës! Bisedimet e Brukselit nën cilin presion u bënë? Në interes të kujt u bë kompremitimi i madh i Brukselit? Të  Kosovës  apo të individit? Vetëm pasi të sqarohen këto pyetje e shumë të tjera dhe të bëhen përgatitjet e duhura me konsensus nacional, me njerëz që dinë e duan të arrijnë përfundime që i duhen vendit e paqes në rajon, të rifillojnë bisedimet pa e kapërcyer as edhe një shkronjë të Dokumentit të Presidentit Ahtisari. I cili dokument komuniteteve pakicë e sidomos komunitetit serb, u jep kompetenca që kalojnë çdo standard ndërkombëtar për komunitete.

Se fundi, çdo ngutje nga cilido udhëheqës i Kosovës dhe çdo presion që mund vjen nga jashtë, nuk mund të zgjidhë asnjë problem real, veçse krijon e ndërlikon situatën politike në rajon dhe kjo si duhet askujt! Ndërsa thirrja që bënë zyrtarët e Brukselit se: “duhet të heqin dorë të dy palët nga diçka” janë të pa drejta dhe nuk zgjidhin asgjë! Brukseli duhet të kërkoj nga Kosova, zbatimin e Dokumentit të Presidentit Ahtisari, por jo përtej tij!

Institucionet e Kosovës, drejtuesit e tyre, nuk kanë nevojë të kërkojnë ndihmë nga ata që i ndihmuan, por, të kërkojnë përgjegjësi nga vetja e tyre, nëse nuk dinë le ta kërkojnë ndihmën e atyre që dinë!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …