Osman Osmani

Osman Osmani: Aleanca bën thirrje për krijimin e një fondi tejkalues për punëtorët më të prekur nga kriza

Unia dhe 22 organizata mbështetëse i bëjnë thirrje qeverisë federale dhe kantoneve të sigurojnë fondet e nevojshme për një fond tejkalues të Covid-19. Ky fond ka për qëllim të sigurojë mbrojtje sociale dhe ekonomike për grupet e njerëzve, të cilët deri tash janë përjashtuar nga masat aktuale mbështetëse.

Kriza e koronës prek të gjithë shoqërinë. Por veçanërisht rëndë i prek punonjësit me punë të pasigurta: punëtorët dhe punëtoret në shtëpi private, të cilët dhe cilat edhe bëjnë përkujdesjen e fëmijëve, të sëmurëve dhe pleqve, njerëzit pa letra të rregulluara të qëndrimit apo sans-papiers, Njerëzit e vetëpunësuar si të «pavarur» ose punëtoret dhe punëtorët e largua nga puna, pa të drejtë përfitimi nga Arka e papunësisë apo të cilët deri tash nuk kanë mundur të mbështeten ekonomikisht nga masat mbështetëse të vendosura më parë nga qeveria federale.

Kategoritë e personave të prekur, të cilët u përmenden më lartë edhe në kushte normale shpesh vetëm mezi se mbijetojnë. Sipas Hilmi Gashit, përgjegjës për migracion në sindikatën Unia, në gjendjen aktuale të krizës këta të prekur nuk mund të kërkojnë kompensim nga arka e sigurimit të papunësisë, kompensimi për punë me orar të shkurtuar apo nga sigurimi për kompensime të të ardhurave.

Problemet e grupeve të prekura janë të shumëfishta:

Mangësitë te masat për punësim me kohë të shkurtër

Pagat e ulëta, kushtet e pasigurta të punësimit, sigurimet shoqërore të mangëta ose jo të plota, janë pjesë e jetës së përditshme për shumë punëtoret dhe punëtorët në shtëpi private. “Në krizën aktuale, shumë prej tyre humbën brenda natës të ardhurat e tyre”, thotë Gashi. Sipas tij, këta të prekur nuk kanë mundësi të aplikojnë për pagesë të punës me orar të shkurtër. Si shembull ai përmend njerëzit e punësuar në amvisëri private, të cilët shpesh nuk mund të vazhdojnë më punën, sepse punëdhënësit e deritashëm kanë ndërpre marrëdhëniet e punës qoftë prej frikës nga infektimet e mundshme apo për arsye se tash më edhe vetë janë prezent në shtëpi dhe nuk kanë më nevojë për pastrues apo pastruese. “Edhe pse këta të punësuar do të kishin të drejtën në pagë, e kanë vështirë ose është pamundur për ta t’i kërkojnë pagat nga punëdhënësit dhe varen nga vullneti i tyre i mirë. Edhe këta nuk kanë të drejtë kompensimi për punë me kohë të shkurtër”, vlerëson Hilmi Gashi.

Mungesa e punësisë për kompensime nga sigurimi i papunësisë ose asistenca sociale

Shumica e njerëzve pa qëndrim të rregulluar në Zvicër apo Sans-Papiers për shkak të krizës kanë humbur punën e tyre dhe me këtë edhe të ardhurat për sigurim të mbijetesës. Pa një status të rregullt qëndrimi, ata nuk kanë të drejtë në përfitime nga sigurimi i papunësisë ose në ndihmë sociale. Të prekur nuk janë vetëm individ, por edhe familje me fëmijë.

Humbja e të ardhurave dhe pushimet nga puna

Edhe njerëzit “gjoja se të pavarur”, punëdhënësit e të cilëve nuk e njohin statusin e tyre si të punësuar dhe korrierë, shofer taksie apo punëtorë “Clikworker” të cilët sigurojnë të ardhura në ekonominë e platformave dixhitale dhe shumë punëtorë kulturorë dhe punonjës të seksit, vuajnë nga humbje masive të të ardhurave.

Punonjësit me kontrata të kufizuara (zinxhirore) shpesh pushohen nga puna në vend që për ta punëdhënësi i deritashëm të kërkoj kompensim nga shteti për punë me kohë të shkurtër.

Në një letër drejtuar Këshillit Federal dhe kantoneve, Sindikata Unia, e mbështetur nga rreth 22 organizata të ndryshme (ndër të cilat edhe prointegra.ch), bënë thirrje për krijimin dhe pajisjen me mjete të nevojshme të një fondi për tejkalim të gjendjes së rëndë për personat e përmendur.

Ky fond duhet garantuar mbrojtje sociale dhe ekonomike për grupet e njerëzve të sipërpërmendur.

Sipas Hilmi Gashit, mesazhi i Këshillit Federal në fillim të krizës ishte i qartë dhe inkurajues: «Ne nuk do ta lëmë asnjë njeri pas. Ne kujdesemi për ju». Tani është e rëndësishme që këto fjalë të jetësohen me veprime konkrete.

prointegra.ch, Zvicër, më 22 maj 2020

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …