Nasim Haradinaj

Sadik Halitjaha: Te paçim kurdoherë të fortë e sa më parë në liri, Hero, Nasim Haradinaj!

Pa drejtësisht u morën, në Hagë!

Nasimit nuk i duhet vetëm mbështetja morale e këtij populli, e këtyre luftëtarëve të trullosur të rraskapitur e te mjerë!

Po ku janë shoqëria civile, ku janë institucionet që me ligj e kushtetutë e kanë detyrim me i mbrojtur qytetaret!

Drejtësia e Kosovës e lodhet shumë!

Sikur kemi Odën e Avokatëve?!

Çka duhet me ju ndodh ma shumë qytetarëve tanë për me ju dal dikush nga Shteti në mbrojtje!

Jo jo një e keqe qe e gjen njërin sot e gjen edhe tjetrin nesër!

E keqja ma e madhe Kosovës ju është marr fuqia-e drejta juridike Kushtetuese!

Pa ketë shtyllë u mbet Shteti Kosova, nga se ja ka grabit Gjykata Speciale pa ja delegua askush, pa ja dhënë askush!

Si ka mundësi populli i Kosovës, Qeveria, Parlamenti, strukturat e lidershipi te pajtohen për pa drejtësinë!

Cila na qenka drejtësia e Kosovës, a i garantohet e drejta kushtetuese këtij populli!

Krejt ata që kanë luftuar e janë angazhuar për një Shtet të së drejtës, një drejtësi konstitucionale!

Pse nuk mbrohet kjo?

Pse nuk luftohet për ketë?

Po pse o te mjerë se ngrini flamurin e bardh, ta kuptoi bota qe jeni të pa aftë të pa mundshëm!

Me bë shtet me mbajt shtet, me garantua kushtetutshmërinë dhe drejtësinë në ketë Shtet???!!!

Çka te them për ty Nasim!

Ti nuk i vodhe ato dosje ti prunë në ditë për diell!

Ti i publikove dhe thirre institucionet e Kosovës te i marrin! Askush s’u përgjigj!

Me i kthye s’mundeshe se nuk e dije rrugën ka kanë ardhur!

Mos te i publikoje, të vinin ne bastisje të i gjenin do te akuzoheshe për mos lajmërim! Disa gazetar te trembur dhe Argat te huaj, gati ta bënë akuzën para se ta bej Gjykata Speciale!

Ti vëlla ske faj, ti nuk ishe gardian i Speciales mej ruajt dosjet!

Ti as përpilimin e tyre se dije, kanë mund në paket helm antraks me të qit, e me te helmuar kur e kishe hap paketën!

Prokuroret te motivuar negativisht karshi UÇK-s Të panikuar për rrjedhjen e dosjeve dhe për përgjegjësit e mundshme ligjore mbi ta!

Erdhën ju bastisen pa nevojë , Ju keni mund me ja dhanë paketën ne hyrje te shkallet!

Por këta te mllefosur ju bënë rrëmujë dhe me shumë zhurme ju morën pa procedurë pa bazë te akuzës pa asnjë te drejt!

Ju ngujuan sikur ju te ishit përmbysësit e dynjasë dhe te asaj Gjykate!

Ata se pari duhet hetuar vetveten, njerëzit përgjegjës për ruajtjen dhe përdorimin e dosjeve!

E me ju nuk do te kishin arsye te merreshin!

Nasim ti je një hero i gjallë!

Kjo ju pengonte frikacakeve e tradhtareve! Njëkohësisht edhe kundërshtareve te Kosovës edhe ziliqareve te fitores sonë mbi pushtuesin!

Prandaj ty s’mund te duronin!

Ti u bere digë e pa kalueshme e rrenave mashtrimeve dhe qëllimeve anti kombëtare!

Tani atje ku jeni padrejtësisht ju maltretojnë ju cungojnë edhe ato te drejta që te tjerëve ju garantohen, juve ju shkelen!

Por ti nuk dorëzohesh, këte e kemi ditur dhe e dimë mirë, tash po e mësojnë edhe ata që nuk të kanë njohur apo nuk të kanë besuar!

Ju tregon kush ishe kush je e kush do te jesh! Pa marr parasysh mendimet dhe vendimet e tyre!

Ti po e shkruan historinë tende te UÇK-s e të këtij populli qe me shekuj i pushtuar e i kolonizuar, mirë po ja bën!

Un sa po e kuptoj me syrin e mendjes, ashtu edhe mendoj, së procedurat janë zgjat e janë shkel pa nevojë për ju!

Mendoi se ju do të  liroheni barazi me përfundimin e procedurave dhe me aq fajësi ju konsiderojnë sepse ashtu donë ndoshta edhe dy muaj pas përfundimit te procedurave ju lëshojnë, vendimin për lirim!

Sa mos me ju shpall te pa fajshëm se pse duhet te ju kompensojnë!

Prandaj mirë po ja bënë qe ju a thua burrërisht te gjitha që meritojnë me ju thënë ,hetuesve, Bashkëpunëtoreve pan-sllav!

Te paçim te fort e në liri, Hero, Nasim Haradinaj!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …