RKL

RKL: Arrestimi i aktivistëve të Vetëvendosjes në prag të seancës së Kuvendit, veprim i pamatur i Qeverisë

Arrestimi i gjashtë aktivistëve të Lëvizjes Vetëvendosje, pak ditë para fillimit të seancës së Kuvendit të Kosovës, kur do të kërkohet nga deputetët që ta votojnë versionin zyrtar të caktimit të vijës së kufirit të Kosovës me Malin e Zi, është bërë me qëllim për sensibilizimin e opinionit  në mbështetje të koalicionit qeveritar dhe injorim të opozitës, e cila po vazhdon të mbajë qëndrim të fortë dhe unik kundër demarkacionit.

Që aksioni i Policisë është ndërmarrë pikërisht në këtë situatë, këtë e ka shpjeguar edhe Prokurori i Prokurorisë Speciale, Abdurrahman Islami, i cili ka deklaruar “se arrestimi i këtyre personave ka pasuar disa veprimeve ligjore, përfshirë këtu edhe përgjimin e telefonatave që nga nata e sulmit. Përmes përgjimeve i kemi vërtetuar dyshimet të cilat janë mbledhur më herët nga ana e Policisë dhe Prokuroria ka ardhur në përfundim dhe ka urdhëruar edhe bastisje ku janë gjetur edhe armë dhe kemi ardhur deri te dyshimi i arsyeshëm se këta 6 të dyshuar se kanë kryer vepër penale”, ka thënë Islami.

Është e ligjshme  të jetë në ingerencat e Policisë dhe Prokurorisë, të caktohet koha kur merret vendimi për arrestim, por është vështirë të besohet se ky rast nuk është i ndikuar nga politika. Arrestimit i ka paraprirë edhe  rezistenca popullore në Mushtisht kundër përpjekjeve të Qeverisë dhe Policisë së Kosovës për t’ i kthyer kriminelët serbë në vendin e krimit, si dhe “sulmit me bombë” në shtëpinë e drejtorit të përgjithshëm të RTK-së dhe kohë më parë edhe në objektin e RTK-së.

Pavarësisht se kush qëndron prapa këtyre sulmeve, që fare lehtë mund të jenë edhe të kurdisura  nga qarqe të jashtme, (për këtë ka  arsye të dyshohet  përderisa nuk është zbuluar asnjë gjurmë), me arrestimet e sotme (30. 8. 2016) fajtori kujdestar për të gjitha  zhvillimet që kanë ndodhur në vitin e fundit po bëhet përpjekje t’ i vishen Vetëvendosjes.

Qeveria po bën përpjekje që të gjitha këto sulme të palejueshme dhe të pajustifikueshme nga asnjë parti, as nga Lëvizja Vetëvendosje t’i kualifikojë si sulme të koordinuara të kundërshtarëve politikë, të cilët sipas saj po synuakan ta marrin pushtetin me dhunë.

Situata aktuale politike në vend me arrestimin e aktivistëve të Vetëvendosjes është hedhje e benzolit në zjarr, meqë në këtë formë veprimi,  Qeveria vetëm sa ka nxitur edhe më tej kundërvënien, mbase edhe një formë edhe më të pakëndshme të kundërshtimit, kur dihet mirë se aktivistët e Vetëvendosjes  janë të kalitur për kacafytje me policinë dhe nuk e kanë frikë atë.

Vetëvendosja ndodhet para dilemës hamletiane.

A do ta kalojë me sukses edhe këtë gjendje mjaft të rëndë, varet shumë edhe nga veprimet e koordinuara me opozitën, por varet edhe nga mënyra si do ta menaxhojë  Qeveria e Isa Mustafës situatën mjaft të rrezikshme, me të cilën po ballafaqohemi dhe  e cila dashur pa dashur na përket të gjithëve, por  vështirë se mund të dalin pa u lagur ata që e kanë sjellë vendin në këtë pozitë.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …