RKL

RKL: Më në fund edhe Kosova dënon regjimin e Assadit dhe përkrah bombardimin e saj në krye me Amerikën

Me fillimin e luftës në Siri në vitin 2011 disa autoritete të larta të shtetit të Kosovës kishin përkrahur opozitën kundër regjimit kriminal të Assadit, por meqë NATO-ja dhe Amerika nuk intervenuan, pas kërcënimit nga Rusia, edhe ata u tërhoqën nga përkrahja. Po kjo nuk mbeti me aq.

Të gjithë luftëtarët nga Kosova, që iu kishin bashkuar opozitës anti-assadiste, shumica syresh me pëlqimin e heshtur të Qeverisë, të BIK-ut dhe disa hoxhallarëve,  pas një kohë të gjithë ata  u shpallen terroristë dhe filloi një fushatë e egër diskriminuese ndaj tyre, duke i etiketuar si luftëtarë të ISIS-it, për shkak se disa prej shqiptarëve nga Kosova iu bashkuan asaj organizate terroriste, e cila po ashtu luftonte regjimin e Assadit.

Për shtatë vitet e kaluara nuk ka pushuar fushata e egër kundër pjesëmarrjes së shqiptarëve në luftën e Sirisë, madje është shkuar aq larg dhe aq marrëzisht në këtë drejtim sa për shkak të 100 e më shumë shqiptarëve nga Kosova, që kishin shkuar në Siri, vendi ynë u shpall Tokë e pëlleshme e ISIS-it, ndërsa luftën kundër atyre luftëtarëve e paraqiten si luftë, të cilën Kosova po e fitonte kundër radikalizmit dhe terrorizmit islam.

U derdhën miliona euro e dollarë, u formuan sa e sa OJQ, u mbajtën konferenca të rregullta, u organizuan tryeza, u paguan disa hoxhallarë papagajë për  të mbajtur ligjërata kundër pjesëmarrjes në luftën e Sirisë dhe tërë fushata u drejtuar kundër Kosovës, duke krijuar imazhin e një shteti që rrit dhe edukon terroristë myslimanë.

Tani kur kundër regjimit kriminal e vrastar të Assadit, i cili gjatë këtyre shtatë viteve ka shkatërruar popullin e Sirisë, madje duke përdorur edhe armë kimike më shumë se në 50 raste, tani kur Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Anglia e Franca po e ndëshkojnë regjimin e Assadit që ka vrarë mbi 500.000 sirianë dhe ka dëbuar nga vendi rreth 10 milionë, krerët e Kosovës e kanë rikthyer në fjalorin e tyre fjalën Siri dhe për herë të parë kanë përmendur, pak  si me turp edhe emrin e kriminelit  Assad, apo “bishës”Asad sikur e ka emërtuar  kryetari amerikan, Donald Trump.

Pas sulmeve ajrore që u ndërmorën në Siri nga koalicioni i udhëhequr nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës i mbështetur nga Britania e Madhe dhe Franca, shume shtete kanë dalë në mbështetje të treshes duke arsyetuar bombardimet. Për herë të parë edhe kryeministri, Ramush Haradinaj, ka reaguar pas intervenimit të aleatëve në Siri. Haradinaj. Ai  ka deklaruar se Kosova i qëndron në krah këtij intervenimi për të ndalur regjimin e Asadit në Siri. Ai po ashtu ka thënë se sulmet me armë kimike ndaj civilëve të pafajshëm janë të pafalshme. Edhe ministri i jashtëm i Kosovës, Behxhet Pacolli ka thënë se Kosova e mbështetë sulmin e Amerikës, Francës dhe Britanisë kundër ambienteve dhe aftësive të armëve kimike të regjimit sirian. Përdorimi i armëve kimike është i papranueshëm. Ata që janë përgjegjës duhet të mbahen përgjegjës, ka shkruar Pacolli. Kjo është hera e parë, qysh prej më shumë se gjashtë vitesh  që krerët e Kosovës reagojnë lidhur me luftimet në Siri. Për shkak të pjesëmarrjes së disa qytetarëve të Kosovës në luftë kundër regjimit të Assadit, krerët e Kosovës kanë marrë qëndrim për t’i dënuar ata, duke i shpallur terroristë dhe pjesëtarë të organizatave ekstremiste. Kjo ka bërë që emri i Sirisë të mos përmendet fare në fjalorin e tyre politik, deri tani kur sulmin kundër Assadit e ka filluar Amerika dhe aleatët e saj besnikë.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …