Krasniqi: Prokuroria e Dhomave të Specializuara, shpirtin e bazamentin e Kosovës, UÇK-në, po e quan ndërmarrje kriminale?!

Jakup Krasniqi: 22 vjet nga sulmi i dytë serb në familjen Jashari

(Ngjarje që meriton nderim e përkujtim të përhershëm)

Sulmi i diversantëve serbë më 22 janar 1998 ishte një përballje e madhe në mes forcave të specializuara të Serbisë dhe familjes Jashari. Armiku ketë sulm do ta vlerësoi si disfatë të tij, pasi njësiti më elitar i Serbisë ishin tërhequr me turp dhe ketë turp, ata vështirë që do ta përballonin. Kjo ishte hera e dytë, që forcat pushtuese serbe, në përballje me UÇK-në e Adem Legjendarin, po ndaheshin më turp.

Për secilin familjar të Jasharëve e pjesëtarë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës ishte e qartë e sidomos ishte e qartë për Adem Jasharin, se regjimi i Millosheviqit, do të përgatiste sulme të tjera mbi ketë familje të cilën e vlerësonte si bazën kryesore të UÇK-së. Edhe familja Jashari po përgatitej që të mbrohej nga sulmet e armikut barbarë serb. Por, përmasat e këtyre dy përgatitjeve kishin dallime të mëdha e të shumta. Serbia kishte të angazhuara të gjitha mekanizmat e të gjitha pushteteve, të atij shtetëror, mediatik, akademikë e fetar.

Ndërsa Familja Jashari, kryesisht po mbështetej mbi fuqinë e familjes dhe të një numri të kufizuar të shokëve pjesëtarë të UÇK-së brenda e jashtë atdheut. Ndërsa politika pacifiste dhe qeveria në egzil nuk po e kryente asnjë obligim në shërbim të luftës mbrojtëse e çlirimtare. Asokohe kjo ishte ana më e dobët e politikës në Kosovën e pushtuar. Tani më ishte e qartë, nga institucionet pacifiste nuk pritej ndonjë gjë e mirë, në një situatë të tillë të gjitha shpresat ishin koncentruar tek Ushtrinë Çlirimtare e Kosovës dhe drejtuesit e saj, te Lëvizja Kombëtare për Çlirim.

Më 22 janar të vitit 1998, Njësiti ushtarak i UÇK-së në Prekaz, e veçanërisht familja Jashari që mbrojtur më sukses në përballje me diversantët e dërguar nga shteti serb. Komandanti i UÇK-së Adem Jashari dhe Jasharët u mbrojtën më sukses për të dytën herë. Kjo përveç që ishte një fitore e madhe ajo qëndresë po reflektonte shpresë e besim kudo ishin shqiptarët.

Kjo ishte edhe një dëshmi tjetër e madhe se Ushtria Çlirimtare e Kosovës po bëhej forcë serioze politike dhe ushtarake në mbrojtje të kombit e të vendit. Ngjarjet e tilla patën bërë që: “The Daily Telegraph”, gazeta me prestigjioze Britanisë së Madhe do të shkruaj: “UÇK është e vetmja forcë që lufton për çlirimin e Kosovës”. Koha tregoj se kjo ishte më shumë se saktë! Adem Jashari dhe Ushtria e tij Çlirimtare, me luftë e flijime u bënë arkitektet kryesor e të vetëm të lirisë e të Pavarësisë së Republikës sonë.

Serbia e krimit dhe e gjenocidit nga ky aksioni tinëzar dhe i pabesë kishte nxjerrë një mësim të mirë. Mësim se UÇK-ja po bëhej forcë serioze që po i rrezikonte seriozisht interesat e saja grabitqare e gjenocidare në Kosovë. Pasi, rreth kësaj force çlirimtare po rreshtoheshin shqiptarët liridashës brenda e jashtë atdheut.

Armiku për të asgjësuar bërthama e saj në Prekaz, Drenicë e Kosovë, nuk do të lente forcë e mjete pa përdorur për nënshtrimin e asgjësimin e saj. Dhe kjo nuk ishte hera e parë që në shekullin XX, serbet pësonin disfatë në Prekaz, në Drenicë e Kosovë. Një disfatë tjetër e madhe po i priste pas një viti!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …