Mr. Lulzim A. Beqiri

Lulzim Beqiri: Letër publike drejtuar ambasadores së BE-së në Kosovë Nataliya Apostolova

E nderura, Nataliya Apostolova  përfaqësuese speciale e zyrës së BE-së në Prishtinë, unë jam një qytetar i Republikës së Kosovës, një i ri që ka shumë ambicie dhe dëshirë të jetë një ditë pjesë e familjes së madhe evropiane pra BE-së, ajo çka më shtyri të shkruaj është situata ekonomike në vendin tim, padrejtësitë që i bëhen rinisë në punësim, diskriminimi në baza partiake, kam dëshirë të na informoni për disa gjera në Bashkimin Evropian  rreth punësimit, nepotizmit, korrupsionit etj.

Në vendin tim ka shumë nepotizëm nga të gjitha partitë politike, nuk ka rendësi përgatitja profesionale, provoja e punës, shkathtësitë e ndryshme, kriter kryesor është me qenë militant i një subjekti politik, pastaj të tjerat nuk kanë rendësi dhe e siguron një vend pune, harrova të them se s’ka rendësi cilës parti i përket në Kosovë (ato e kanë nda kulaçin pra  dikasteret ku me i punësua militantet e vetë), pyetja ime është: Në Familjen e madhe të Bashkimit Evropian a ndodh një krim i tillë?

Po të shpjegoj më gjerësisht shqetësimin tim si i ri i kësaj Republike që paraprakisht ju falënderoj që po na ndihmoni në rrugëtimin tonë drejt vlerave tuaja që aktualisht përfaqësoni.

Ambasadore e nderuar, një i ri në Kosovë nuk ka vullnet për të konkurrua në një vend pune, dhe a e dini pse, ose me thjesht pyetja e parë mes kandidateve është se për në atë vend ka një vit që është duke punuar  dikush tjetër e i cili pritet të merr atë vend pune edhe zyrtarisht.

Para afro një muaji Administrata Tatimore e Kosovës ( ATK), kishte shpallur konkurs për inspektor tatimor, dhe në këtë konkurs kishin konkurrua hiç më pak se 2000 veta, pas procedurave rekrutuese arrin të pranohen kryesisht militant të partive në pushtet. A ndodh kjo në Bullgarin tuaj të dashur?, a ndodh kjo në Bashkimin Evropian, a ndodh që 1970 veta të refuzohen dhe të pranohen 30 kryesisht militant partiak, çka me ata që s’kanë një parti politike a ndodh kjo në BE. A e dini se në këtë konkurs janë pranua edhe ata që testin se kishin kalua, ky vend nuk ka drejtësi ambasadore, nejse me fal që ty po të drejtohem, e di që kishe me thënë se për këto i keni udhëheqësit tuaj,  ambasadore e nderuar këta politikan na kanë lënë të izoluar, ky vend ka mund  me mirë me kanë veç drejtësia në vend me kanë.

Ka edhe 1001 konkurse tjera që manipulohet, manipulohet në arsim, në doganë, në komunë, në administratë, manipulohet edhe me veteran, me pensione me trustin pensional, këtu manipulohet edhe me të vdekur nga kjo garniturë e politikanëve, pra ne  këtu keq i kemi punët.

Ambasadore e nderuar, nuk po të bezdisi më shumë, po s’kam qare pa të thënë  edhe nja dy fjalë:

E nderuara Ambasadore, a e dinë që ne i kemi humb shpresat në këta politikan, unë shumicën e këtyre udhëheqësve i kam pas profesor në fakultetin ekonomik, në atë kohë na kanë ligjërua se  nuk duhet lejua nepotizmi, korrupsioni, dhe dukurit negative e në realitet tashmë ata po i bëjnë vet.

Në takimet tuaja a ju flisni politikanëve tanë se nuk bën me e mbështet nepotizmin, të lutem thuaju atyre se rinin po e detyroni me emigrua pa dëshirën e tyre shkaku i nepotizmit, korrupsionit, ne nuk kemi faj pse kemi këtë garniturë të çoroditur politikanësh, ju lutem thajuni atyre  se jemi lodh me ju, jo pse ne nuk ju themi çdo ditë mirëpo neve s’po na dëgjon askush.

Kam edhe këto pyetje: A ndodh në BE ose në Bullgari me u pranua në punë pa mëritë, pa i plotësua kriteret, a e dini që në Kosovë nuk ka kriter, te ne ka vetëm nepotizëm.

Unë ju siguroj se në botë nuk ka rini ma të mirë se sa ajo kosovare, më pro evropiane, ma pro drejtësisë, ma të përgatitur për me qenë pjesë e lokomotivës tuaj drejt një bote më të mirë. Unë jam Lulzim Beqiri, një ekonomist i ri që fal Zotit kam një vend pune.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …