Mr. Fidan Mustafa: Ekstremizmi fetar, shpikje për devijim të së vërtetës në Kosovë

Për 600 vjet, askund në historinë shqiptare nuk mund të gjesh as edhe një fakt se shqiptarët kanë vrarë njëri-tjetrin mbi baza fetare, urrejtje apo për ekzistencën e “ekstremizmit fetar”, siç potencohet nëpër media tona e tryeza të disa portaleve. Madje, kjo tolerancë ndërfetare është ruajtur, kultivuar, prezantuar në formën më të mirë të ndërveprimit ndër shqiptar pa bërë asnjë dallim mbi baza fetare, me theks të veçantë nga shumica fetare ku dhe janë  gurthemeli i tolerancës ndërfetare në Kosovë.

 

Sot, problemet shoqërore tek shqiptarët në Kosovës për 15 vjet i kanë atribuar të gjithin ‘ekstremizmit fetar’. Madje kohëve të fundit po hasim analiza të atilla se problemi primar dhe kërcënues për shtetin e Kosovës dhe qytetarin e saj qenka ‘ekstremizmi fetar’ më i rrezikshëm se vet instalimi i Serbisë me strukturat paralele në Kosovë, mafisë, krimit të organizuar, korrupsionit, prostitucionit etj.

 

Më lejoni të ju rikujtojmë se nga viti 1999 deri në vitin 2015, në Kosovë janë vrarë mbi 1.500 qytetarë në forma të ndryshme nga mafia, krimi i organizuar, kriminelët të cilët për 16 vjet qëndrojnë në liri pjesa dërmuese e dorasëve. Më lejoni të ju rikujtoj se më shumë komandantë të luftës së Kosovës janë vrarë paslufte sesa gjatë luftës së Kosovës me Serbinë. Pjesa dërmuese janë të pazbuluar apo të manipuluar në Gjykatat e Kosovës.

 

Për 16 vjet në Kosovë nuk sundon ligji por sundon mafia lirshëm (madje në Kosovë nuk ekziston as ligji antimafi).  Kriminelët arrestohen nga policia, lirohen nga gjykatat e Kosovës pa asnjë ditë burg, por këtu ndodh edhe e kundërta kur qytetarët që lajmërojnë krimin, ata kërcënohen, persekutohen, dënohen e madje edhe vriten në mungesë të drejtësisë dhe shpallen raste të pazbardhura siç janë të tilla mbi 500 në Kosovë.

 

Për 16 vjet në Kosovë ka lulëzuar prostitucioni gjithandej, vetëm nga periudha e luftës e deri më 2014 janë trafikuar rreth 600 persona (kryesisht të mitur) për prostitucion. Trafikimi i qenieve njerëzore kryesisht edhe në Kosovë po udhëhiqet nga kriminaliteti i jakës së bardhë sikurse në shumë vende të Bashkimit Evropian e më gjerë.

 

Për 16 vjet në Kosovë është vjedhur e shkatërruar çdo ndërmarrje publike, shitur, eksportuar për skrap, manipuluar në emër të privatizimit, zhvillimit ekonomik, duke i kthyer fabrikat në depo, markete, kafiteri e çka jo tjetër, e krahas kësaj ata që udhëheqin këtë dikaster u bënë miliarderë mbi kurrizin e popullit, ndërsa sot të njëjtit po flasin për zhvillimin ekonomik, po informojnë për rrezikun e Kosovës!!!!.

 

Për 16 vjet në Kosovë krimi i organizuar ka ngulfatur qytetarin e tyre. Çdo vit nga buxheti i Kosovës vidhen mesatarisht 30-40 % e buxhetit të shtetit apo hiq më pak se 500-600 milionë euro nga krimi i organizuar me anë të tenderëve, prokurimit publik, mafisë së instaluar në çdo segment të institucioneve shtetërore.

 

Për 16 vjet në Kosovë papunësia vazhdon të mbetet problemi kryesor, rreth 65% e qytetarëve janë të papunë, ndërsa për të gjetur një vend punë në institucionet shtetërore ose duhet të jeni militantë partiak, familjar i ndokujt në institucione apo me favore të seksit dhe të ryshfetit. Ndërsa, shumica e të punësuarve në institucionet publike mbajnë nga dy, tri e katër vende pune dhe po ashtu kanë punësuar edhe gjyshet e tyre (edhe pse janë të vdekur).

 

Për 16 vjet në institucionet arsimore më shumë kanë diplomuar politikanë sesa studentë të UP-së. Vetëm në një universitet në Pejë (Universiteti ‘Haxhi Zeka”) sipas raporteve policore nga 505 të diplomuar, vetëm 3 ishin studentë të rregullt, 502 ishin diploma të tregtuara për nevoja të ‘shtetit’ krimit të organizuar institucional. Asnjë i arrestuar për këtë rast.

 

Sot të kërkosh të vërtetën mbi problemet e qytetarëve në Kosovë por edhe rreziku i cili kërcënon Kosovën është shumë i thjeshtë të gjesh të vërtetën, të gjithë të japin 5 përgjigje të shpejta se cilat janë problemet e qytetarit: 1) Krimi i organizuar, 2)Moszbatimi i ligjit, 3)Korrupsioni, 4)Papunësia, 5)Strukturat paralele të Serbisë.

 

Pas gjithë kësaj që cekëm më lart, ende mendon se problemi kryesor është EKSTREMIZMI FETAR NË KOSOVË!!!???

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …