Muharrem Xhafa

Muharrem Xhafa: Dekorimet e presidentit të përçarjes kombëtare

Opinioni publik është njohur përmes medieve se presidenti në detyrë i Republikës së Shqipërisë, zoti Nishani, më 20 shkurt 2017, dekoroi me dekoratën e lartë “Gjergj Kastrioti-Skënderbeu” një grup kriminelësh e banditësh antishqiptarë! Ai, presidenti, i dekoroi banditët e kriminelët për kontributin e vyer e të pamohueshëm të tyre në përpjekjet e bëra e të dështuara për rrëzimin e shtetit “diktatorial” të Enver Hoxhës, për vlerat e “çmuara atdhetare” të tyre  dhe sepse kriminelët e banditët i paskëshin sakrifikuar jetën e veten për një Shqipëri të lirë, demokratike e euroatlantike! Pra, edhe për një Shqipëri  euroatlantike! Çfarë injorance: Abaz Kupi, Abaz Ermenji, Hasan Dosti e të tjerë të këtij “gjirizi”, paskan luftuar e sakrifikuar që atëherë për një Shqipëri  euroatlantike! Dhe diçka më tej: Abaz Kupi, Abaz Ermeni, Hasan Dosti e të tjerë zikan një vend të nderuar në historinë e Shqipërisë!

Për t’i dhënë “ngjyrën e kohës” dekorimit të krimineleve, presidenti i përçarjes kombetare, Nishani, shpall se kjo bëhet edhe për të shkundur “pluhurin e harresës” e për t’i bërë të ditur popullit përpjekjet e sakrificat sublime të atyre shqiptarëve “të mëdhenj”, po edhe për t’i vendosur ata “në piedestalin e heronjve liridashës shqiptarë”! Ok Nishan! Po çfarë do të bënte më shumë se ti Hitleri ose Musolini për të glorifikuar veprën nazifashiste të “heronjve” të tu të zemrës”?!

Nishani ka zgjedhur jo pa qëllim për të dekoruar “heronjtë” e tij të zemrës, kriminelët më të rrezikshëm të LANÇ-it e të pushtetit popullor, 20 shkurtin, të cilën ai e vlerëson si një ditë të shënuar për Shqipërinë, sepse përfaqësoka, sipas tij, rrëzimin e simboleve të komunizmit, të shtatoreve të Enver Hoxhës, po edhe për të qartësuar disa padrejtësi! S’është hera e parë që “miku” i fashizmit bën veprime të tilla në cilesinë e presidentit të vendit. Po duam t’i kujtojmë, sikurse edhe here tjetër më parë, se kriminelët e LANÇ-it e të pushtetit popullor e kanë marrë “dekoratën” e tyre të merituar nga populli e gjykatat e popullit, atë të tradhtarit të atdheut dhe të bashkëpunëtorit me pushtuesit e huaj! Kjo dekoratë është e pashlyeshme dhe e patjetërsueshme! Po kështu, duam t’i kujtojmë zotit president se Kryeheroit të Kombit, Enver Hoxhës, nuk keni se çfarë t’i bëni, as ti, as një lukuni nazifashistësh, as llumi i borgjezisë e pushteti i saj, që ju ushqen! Enver Hoxha e ka vulosur me veprën e vet të pavdekshme vendin e tij në historinë e Shqipërisë e të kombit shqiptar! Ju e keni frikë Komandantin! Ju e dini bukur se Monumenti i Enver Hoxhës është populli, është kombi shqiptar, është LANÇ-i, është Shqipëria socialiste!

Me aktin e fundit, nëse është i fundit, ju zoti Nishani, e bëtë tuajën! Për patriotët e veteranët e LANÇ-it, për komunistët e enveristët, për popullin antifashist, ju keni kryer një veprim antikombëtar e profashist, i keni hedhur benzinë zjarrit të përçarjes kombëtare, u bëtë qejfin në shkallën më të lartë forcave pushtuese të Shqipërisë, bashkëpunëtorëve të fashizmit e pinjollëve të tyre! Ju e dini shumë mirë pse ndodh kjo me ju si president i Republikës! Sepse në Shqipëri “nuk ka” mazhorancë socialiste”! As lëvizje komuniste, sot për sot, që t’u tregojë vendin tradhtarëve të Atdheut! Se, po të kishte, ti nuk do të veproje kështu dhe do të kishe “fluturuar” me kohë! Ju i bëni këto veprime në kundërshtim jo vetëm me vullnetin e popullit, jo vetëm në kundërshtim me Kushtetutën e vendit, po edhe në përdhosje të ndërgjegjes së gjithë kombit shqiptar! Shumë akte të tuat kanë qenë në shkelje të Kushtetutës! Shumë herë ju keni mbajtur anën e pushtuesve e të bashkëpunëtorëve të tyre! Po jo si kësaj radhe, që u pozicionuat kaq poshtërsisht hapur, kundër LANÇ-it, kundër partizanëve e veteranëve! Hodhe baltë si të ishe një përfaqësues i denjë nazist edhe kundër Aleatëve të Mëdhenj Antifashiste të Luftës së Dytë Botërore! S’ka asnjë vend antifashist në botë, që të mos i ketë dënuar me ligj bashkëpunëtorët e fashizmit, ndërsa ti, në abuzim të detyrës kushtetuese si përfaqësues i unitetit të popullit, i dekoron! Mos harro se një ditë, kur te mos jesh më i veshur me petkun e Presidentit të Republikës, që ti e ke nëpërkëmbur si askush, edhe të tutë, atyre që ti u shërben, do të të lënë në rrugë, sepse ke kryer vepra në kundërshtim me misionin e kryetarit të shtetit! Qofsha unë i gabuar, po aq sa e njoh politikën, ju jeni presidenti i parë në botë që dekoron veprimtarinë e shërbimeve sekrete të huaja kundër vendit “tënd”, aq sa edhe atyre u vjen neveri prej veprimesh të tilla, më e pakta, amorale.

Përforcoj se ju e bëtë tuajën! Askush pret që PD-ja e minoranca të të tërheqin vëmendje e të të kërkojnë anulimin e “krimit” presidencial! Këtë duhet ta bëjë PS-ja e mazhoranca! Komunistët do ta mbështesin për këtë akt në shërbim të popullit, të nderit të tij.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …