Ali Ahmeti

RKL: Ali Ahmeti zotohej për postin 4-vjeçar të kryeministrit, më në fund pranon tre muaj të fundit të mandatit

Kryetari i BDI-së, Ali Ahmeti, është një politikan mjaft kontrovers, por shumë pragmatik për të shfrytëzuar gjithçka që është e mundshme me çdo mjet e metodë, me qëllim për të qëndruar në pushtet,  në rrethanat e “luftës” së tij ashtu sikur bëjnë edhe të gjithë të tjerët, që pushtetin e  kanë qëllimin e parë dhe të fundit në jetë. Ali Ahmeti  ka arritur të mbahet në pushtet, edhe atëherë kur i ka shkelur me të dyja këmbët interesat e shqiptarëve në Maqedoni, edhe atëherë ku ka avansuar ndonjë pozicion, por gjithmonë në bashkëqeverisje me sllavomaqedonët shumicë dhe asnjëherë i bashkuar me liderët shqiptarë të partive të tjera politike, për çka e kanë fajin të gjithë, jo vetëm Ali Ahmeti.

Njeri i fjalëve të mëdha, i retorikës bombastike shpeshherë edhe teatrale, i prononcimeve deri edhe skandaloze në medie, sikur ishte rasti kur kishte deklaruar se “shqiptarët nuk u dashka  të bashkohen me një shtet dhe t’i prishin katër shtete të Ballkanit’, pastaj zotimi gjatë zgjedhjeve të fundit se shqiptarët në krye me atë do ta marrin qeverisjen e Maqedonisë, si kompromis për koalicion  qeveritar me LSDM-në, pse jo edhe me VMRO-në dhe mjaft prononcime të tjera politike, pa asnjë mbulesë.

Është e ditur se deklaratat e politikanëve makiavelistë vlejnë vetëm deri  sa të kumtohet deklarata vijuese, kështu që ata as kanë dhënë as u shkon në mendje të japin përgjegjësi për fjalën publike, sepse, për mjerimin tonë kombëtar, janë vetë shqiptarët që i votojnë di të tillë, meqë i nxjerrin nga radhët e veta, ashtu sikur janë vetë.

Pozita aktuale e shqiptarëve në Maqedoni, është më e mirë sesa ka qenë ndonjëherë dhe kjo nuk ka si mohohet, por nuk është kjo merita e Ali Ahmetit, as e politikanëve  të tjerë shqiptarë, por në radhë të parë është merita e Zoran Zaevit dhe e elektoratit të tij politik, në Maqedoni. Kjo nuk ka si mohohet, por tani po shihet qartë se edhe Zaevi i ka disa vija të kuqe, deri ku mund të pranojnë avansimin e pozitës së shqiptarëve në Maqedoni, të cilët sipas Kushtetutës aktuale, edhe pse zyrtarisht përbëjnë një të tretën e popullsisë, nuk janë komb shtet-formues i Republikës unitare të Maqedonisë.  Maqedonia e Veriut, e cila nën presionin sistematik të Greqisë dhe të BE-së, u detyrua ta ndërrojë edhe emrin kushtetues, mbetet shtet i maqedonëve me prejardhje bullgare e sllave, me kohë i përcaktuar për  kombësi maqedone  dhe i pakicave kombëtare, me të drejta që parasheh Kushtetuta e vendit.

Ali Ahmeti i di të gjithë këto, por si çdo politikan tjetër, gjatë fushatës zgjedhore premtoi se do me çdo kusht do të marrë postin e kryeministrit të vendit dhe arriti sërish të fitojë shumicën nga radhët e partive shqiptare, duke u zotuar se fitorja e tij në zgjedhje, nënkupton postin e kryeqeveritarit, por nuk ndodhi kjo. Edhe po ta përkrahnin të gjitha partitë e tjera shqiptare, në Maqedoni, Ali Ahmeti nuk do të mund të bëhej kryeministër i një shteti unitar, sikur është Maqedonia me Kushtetutën e vet. Madje po të kishte qenë i detyruar të lidhte koalicion me partinë nacionaliste VMRO-DPMNE, ai nuk do të fitonte as postin e kryekuvendarit, sikur e fitoi në koalicion me Zaevin. Këto i di fare mirë, Ali Ahmeti dhe të gjithë ata që i vënë pas, andaj nuk ka hije të bëhet hopa, pa kërcyer hendekun.

Lidhur me jehonën e keqe që pati koalicioni ku Ali Ahmeti iu nënshtrua krejtësisht, Zoran Zaevit ka reaguar edhe opozita shqiptare në Maqedoni.

Koalicioni Aleanca për Shqiptarët dhe Alternativa kanë dënuar marrëveshjen mes LSDM-së  dhe BDI-së për qeverinë në Maqedoninë e Veriut. Në reagimin e përbashkët, thuhet se BDI-ja është mashtruesja kryesore pasi shkeli me të dyja këmbët premtimin që qeveria e re do të kishte një kryeministër shqiptar, dhe jo vetëm në 100 ditët e fundit. Edhe LSDM-ja  nuk mbetet mbrapa pasi deklaroi para zgjedhjeve se nuk do të bënte koalicion me BDI-në. “Së pari, ka mashtruar BDI-ja, e cila sot e ka shkelur me të dyja këmbët premtimin e vetëm parazgjedhor për kryeministër shqiptar dhe, së dyti, ka mashtruar LSDM-ja, e cila para zgjedhjeve thoshte se “në asnjë mënyrë nuk do të bëjë koalicion me BDI-në”. Prandaj për koalicionin tonë kjo qeveri nuk meriton asnjë respekt politik dhe, si e tillë, do të ketë përballë 12 deputetë dhe një popull që nuk do ta lejojë mashtrimin dhe uzurpimin e vullnetit politik” – thuhet në reagimin e Aleancës për Shqiptarët dhe Alternativës.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …