RKL: EULEX-i vazhdon fushatën kundër luftës së UÇK-së dhe kundër pavarësisë së Kosovës

Fushata e EULEX-it kundër kreut të luftës së Kosovës hap kapitullin e radhës, në përpjekje për ta diskredituar luftën çlirimtare të popullit të Kosovës, me qëllim për ndihmuar Serbinë në përballjet e saj me krimet e kryera gjatë tërë një shekulli kundër të gjithë popujve të Ballkanit. Kjo ndihmë e madhe dhe e pakursyer që po i jep Bashkimi Evropian Serbisë, bëhet me qëllim të rikthimit të saj si xhandar i fuqishëm dhe i pazëvendësueshëm, në Ballkan, pavarësisht se Serbia është i vetmi shtet në botë që është ndëshkuar nga fuqia më e madhe ushtarake e botës nga Aleanca Veriatlantike dhe ky ndëshkim ka ndodhur kundër vullnetit të të gjitha shteteve anëtare, të Bashkimit Evropian, përveç Anglisë.

Qysh prej kohës kur ky mision është instaluar në vendin tonë e deri tani, angazhim primar ka pasur arrestimin e dënimin e ish-eprorëve dhe ushtarëve të UÇK-së, duke u  shërbyer me dosjet e kohës së regjimit kriminal të Milosheviqit. Aq larg ka shkuar ky mision, në përpjekje për ta përbaltur luftën tonë çlirimtare sa ka rikthyer për gjykim edhe lëndët e paragjykuara penale nga Gjykata e Hagës, sikur është rasti me Fatmir Limanj, njërin prej komandantëve më me ndikim të luftës së UÇK-së në Kosovë, i cili ndodhet në procesin e rigjykimit për të njëjtat vepra të supozuara penale, për të cilat e ka shpallur të pafajshëm Tribunali i Hagës.

UNMIKU dhe EULEX-i në fushatat kundër UÇK-së kanë pasur dhe kanë për qëllim diskreditimin e kreut të luftës, duke i akuzuar për krime lufte, ata eprorë dhe ushtarë që e kanë mbrojtur popullatën civile nga shfarosja dhe të cilët, ashtu sikur ndodh kudo në luftë,  kanë ndaluar e arrestuar edhe bashkëpunëtorë të regjimit kriminal, okupator. Është tmerrësisht antinjerëzore ta akuzosh një epror të UÇK-së pse paska  keqtrajtuar një civil shqipfolës apo një serb gjatë luftës, apo pse paska vrarë një oficer kriminel, dhe të anashkalohen, të mbesin pa u ndëshkuar mijëra  kriminelë  serbë që kanë vrarë dhjetëra mijëra shqiptarë, kanë dhunuar mijëra femra shqiptare, kanë vrarë edhe 800 fëmijë të mitur nën moshën 12-vjeçare.

Fushata e EULEX-it kundër UÇK-së është një “dhuratë” më shumë që po i jepet Qeverisë së Kosovës për bisedimet e suksesshme me Serbinë. Dhe sa më shumë që të përparojnë bisedimet, aq më shumë ish-luftëtarë dhe eprorë të UÇK-së do të arrestohen e do të diskreditohen, sepse Qeveria e Serbisë i ka kushtëzuar bisedimet, me qëllim që gjatë kësaj kohe t’ i trimërojë serbët për t’ u kthyer në Kosovë, meqë  ata ndihen të frikësuar, krejt derisa nuk arrestohen dhe nuk dënohen të gjithë komandantët e UÇK-së.

Por një gjë është më se e sigurt se në fund të fushatës kundër UÇK-së, EULEX-i “dhuratën” më meritore  do t ia japë atij, që ka më shumë merita për degradimin e pavarësisë së Kosovës, për devalvimin e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe për mbetjen në mëshirë të kohës të gjithë atyre që kanë marrë pjesë në çlirimin e vendit nga barbaria serbe.

Arrestimi i kreut të luftës në Drenicë, arrestimi i kreut të luftës së Zonës Operative të Pashtrikut, të Llapit, të Dukagjinit, dhe sa e sa arrestime e dënime që ka ndërmarrë deri tani EULEX-i, paralajmërimi edhe për arrestimin e 100 rasteve të tjera, gjoja për krime lufte, nuk janë arrestime virtuale por janë sulm direkt kundër çlirimtarëve, kundër familjeve të tyre, kundër tërë gjakut të derdhur për liri, kundër vlertave morale e kombëtare të shqiptarëve.

Nëse EULEX-ia ia del që ta penalizojë luftën e UÇK-së, pavarësisht  mungesës së fakteve, sepse në gjykimet e montuara politike, më së paku kërkohen fakte, atëherë edhe rikthimi i sovranitetit të Serbisë mbi Kosovën bëhet shumë më i lehtë, pasi që Brukseli zyrtar synim primar ka pikërisht mbetjen e Kosovës nën Serbi, në mënyrë që këtë shtet ta inkuadrojë brenda strukturave të veta.

Veprimet antishqiptare të EULEX-it duhet të stopohen me hir apo pa hir.

Durimit i ka ardhur fundi.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …