Fatmir Limaj

RKL: Fatmir Limaj gjatë tërë pasluftës ka qenë në shënjestër të gjyqeve të UNMIK-ut, EULEX-it dhe Gjykatës së Hagës

Pas një procedure gjyqësore që ka zgjatur për tetë vjet, sot Gjykata në Prishtinë shpalli të pafajshëm ish-ministrin e Transportit dhe Telekomunikacionit, Fatmir Limajn, në katër pikat e para të aktakuzës. Të akuzuarit, Fatmir Limaj, Endrit Shala e Nexhat Krasniqi u liruan nga katër pikat kyçe të aktakuzës. Florim Zuka akuzohet për dhënie ryshfeti dhe keqpërdorim i autorizimeve në ekonomi, ndërkaq u lirua nga pika e pestë e akuzës.  Aktakuza lidhej me asfaltimin e disa rrugëve në Komunën e Gjilanit.

Limaj këtë aktakuzë, që nga EULEX-i quhet e konsoliduar pasi në të janë bashkuar rastet MTPT 1 dhe MTPT 2, më 30 tetor të vitit 2015, e cilësoi të ngritur me urdhër politik. Fatmir Limaj është zëvendës-kryeministër i Kosovës. Ai ka thënë me këtë rast  se iu ka bërë një gjyq publik dhe se njerëz të caktuar dhe disa medie nuk kanë lënë asgjë pa bërë në tendencë për të shkatërruar personalitetin e tij.

Fatmir Limaj gjatë tërë periudhës së pasluftës ka qenë në shënjestër të gjyqeve të UNMIK-ut, EULEX-it dhe gjykatës së Hagës, por në të gjitha gjykimet e deritanishme është shpallur i pafajshëm. Një ndikim morbid kundër tij kanë ushtruar qarqe të caktuara politike vendore e ndërkombëtare dhe sidomos disa medie në Kosovë që aktualisht po luajnë rolin e prokurorëve dhe inspektorëve të EULEX-it me paraqitjen e dëshmive të tyre të rrejshme dhe pa fakte të qëndrueshme, sidomos në rastin Limaj.

Rasti i tij  është i paprecedent në tërë praktikën gjyqësore të Kosovës qysh prej mbarimit të luftës e deri tani.

Duke qenë njëri ndër komandantët më të suksesshëm të UÇK-së dhe kuadër ndër më meritorët në luftë, Limaj u ballafaqua me sulme të grupeve e klaneve që luftën e UÇK-së e kishin përdorur për qëllime karrieriste.

Ai u gjet në shënjestër të Gjykatës së Hagës, e cila ishte  bazuar në dosjet e regjimit të Milosheviqit dhe të disa dëshmitarëve të mbrojtur të UNMIK-ut, të cilët fabrikuan gënjeshtra me qëllim të devalvimit të luftës së UÇK-së dhe gjakut të derdhur për çlirimin e Kosovës.

Një segment terrori në këtë drejtim kundër luftës dhe sidomos kundër UÇK-së bëri një pjesë e shtypit me jugo-prejardhje, të cilët jo vetëm që kanë bashkëpunuar por edhe bashkëpunojnë me segmente të shërbimeve sekrete, duke afishuar nëpër mediet e tyre dosjet sekrete të Ministrisë së Drejtësisë së Serbisë të kohës së Milosheviqit.

Duke i përsëritur këto gënjeshtra nga dhjetë e më shumë herë në ditë, sidomos kundër Fatmir Limajt, Ramush Haradinajt, Sylejman Selimit, Sami Lushtakut, Azem Sylës e shumë të tjerëve, të përkrahur nga qarqe politike antishqiptare, por edhe nga një segment i politikës vendore, vasale, dosjet e trilluara filluan të merren për të vërteta dhe me to u mor e po merren prokurorët e huaj dhe ata vendorë, gjyqtarët dhe tërë segmenti i drejtësisë, të cilin e kontrollon EULEX-i në vendin tonë.

Në dështimet e tyre për ta gjunjëzuar Fatmir Limanj me akuza për krime lufte, ata filluan të qepin dosje për keqpërdorim të pozitës zyrtare, për korrupsion me qëllim për ta devalvuar si personalitet dhe për ta nxjerrë jashtë angazhimeve të tij politike në shtet-ndërtimin e Kosovës.

Nuk thuhet kot “se e drejta mënon por nuk harron”.  Që kjo është drejtësi e EULEX-it këtë nuk e beson askush, por që brenda këtij misioni ka pasur dhe ka prokurorë e gjykatës të drejtë e profesionistë kjo u dëshmua edhe sot dhe të shpresojnë se pas tronditjeve që mori ky mision nga brenda, madje nga zyrtarët më të lartë, të dalë në dritë krejt e vërteta, sepse po del se me të drejtë kemi konstatuar se një segment i EULEX-it ka qenë e po mbetet filiale e Prokurorisë së Serbisë.

Sot kanë mbetur me gishta në gojë, kanë mbetur si qyqe në rremba, të gjithë ata që iu kanë gëzuar çdo gjykimi kundër luftëtarëve të lirisë, të gjithë ata që po i brohorasin, asaj që e quajnë “ Epope e Gjykatës Speciale”, të gjithë bijtë e bijat e ish inspektorëve, prokurorëve, ambasadorëve të Titos e të Rankoviqit, të gjithë ata që  kanë pritur dhe po presion me entuziazëm  kur do të fillojë, sikur  thonë ata, tronditja  e madhe që do ta shkatërrojë luftën e UÇK-së dhe do t’ ia luajë themelet pavarësisë së Kosovës.

Fitorja e fundit e Fatmir Limajt nuk është vetëm fitore për të e familjen e tij, nuk është as vetëm fitore për Nismën, por në radhë të parë është fitore për të gjithë liridashësit e Kosovës dhe për të gjithë ata që i kanë besuar dhe i besojnë luftës së pastër të UÇK-së, politikanëve  shembullorë të dalë nga ajo luftë, të cilën po bëjnë përpjekje ta njollosin, ata që mundohen ta mbulojnë diellin me shoshë, por nuk po arrijnë dhe kurrë nuk do të arrijnë.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …