Vetëvendosja

RKL: Ka filluar drithërima e frikës nga humbja e Vetëvendosjes edhe në balotazh

Vetëvendosja mund të fitojë në balotazh me një epërsi të vogël, në Prishtinë, mbase edhe në Prizren, meqë Albin Kurti tashmë është vendosur atje me të gjithë, duke harruar madje se  është kryeministër i vendit. Ai gjatë fushatës së deritanishme vazhdimisht angazhohet në Prizren dhe në Prishtinë, në dy komunat e vetme ku edhe ka gjasa të fitojë. Fitorja sado e vogël në këto dy qytete, do të bënte që ai të lavdërohet se ka fituar kryeqytetin e Kosovës, Prishtinën dhe kryeqytetin historik të Kosovës, Prizrenin. Fitorja,  në këto dy qytete do t i mjaftojë për t’ u krekosur, për të dhënë deklarata pompoze, ekzaltuese duke premtuar se në të ardhmen fitorja do të zgjerohet nga këto qendra, kudo në Kosovë. Kjo do t’ i mjaftonte për të mos e kujtuar gjestin e pjekur politik të Zoran Zaevit, i cili ofroi dorëheqje pas nuk fitoi shumicën në zgjedhjet vendore.

Partia e Kurtit me Listën e Vjosa Osmanit nuk është e sigurt  se mund të fitojë në ndonjë komunë tjetër, meqë  as ka elatë me partitë e tjera, as ka siguruar ndonjë epërsi për të qenë. Në shumicën e komunave ku ndodhet në balotazh  nuk e favorizon numri i votave që ka arritur në radhën e parë. Fakti se në radhën e parë nuk fitoi asnjë komunë është tejet deprimues dhe votuesit nuk shohin ndonjë perspektivë, për veç faktit se kjo parti sapo ishte ngritur me  kauza mashtruese, në zgjedhjet e 14 shkurtit për shtatë  tetë muaj kishte rënë në mënyrë rapide. Mjafton të kujtohet shifra nga 400 qind mijë votues  në 188 mijë. Kjo është matematika që nuk do shumë koment.

Pavarësisht se në sa komuna do të fitojë partia e Kurtit, tashmë është bërë e ditur se Vetëvendosja e Kurtit dhe Lista e Vjosa Osmanit, kanë vetëm 168 mijë votues në tërë Kosovën, nga më shumë se 800 mijë sa janë gjithsej, dhe vetëm 60 mijë vota më shumë se Aleanca për Ardhmërinë e Kosovës, që është radhitur e katërta. LDK-ja ka rikthyer votat që ia kishte marrë, Vjosa Osmani dhe ia kishte dhuruar Kurtit për pazare politike, dhe është partia e parë me numrin e votuesve në zgjedhjet e 17 tetorit, ndërsa PDK-ja është forcuar me fitore në Mitrovicë që është qyteti i tretë për nga numri i banorëve në Kosovës. PDK-ja ka fituar më së shumti komuna në radhën e parë. Kjo tregon se arrestimi i Hashim Thaçit dhe i Kadri Veselit nga Gjykata Speciale, ka mobilizuar pjesën militante të luftëtarëve të lirisë, familjeve të tyre dhe liridashësve të vendit.

Fjalimi i ekzaltuar i Albin Kurtit, për fitoren e pretenduar, në Prishtinë, shpreh frikën nga humbja fatale në balotazh

Fjalimi i ekzaltuar i Albin Kurtit, për fitoren e pretenduar, në Prishtinë,  paraqet rastin eklatant të shfrenimit politik nga frika e papërshkrueshme për humbjen e mundshme në të gjitha komunat e Kosovës. Paraqitja e tij në tubimin e mbrëmshëm zgjedhor, duke prezantuar kandidatin për kryetar në komunën e Prishtinës, “Ben Vitia”,  ishte e veçantë sidomos për  fjalimin që e mbajti me një ekzaltim deri në nivel të dëlirit, duke madhëruar qytetin e Prishtinës, kryeqytetin e Kosovës, që sipas tij  lidh të gjitha fijet me komunat, Qeverinë, Kuvendin, Presidencën. Prishtina është e para dhe kush fiton Prishtinën ka fituar zgjedhjet, kështu paralajmëron fitoren, Albin Kurti, i frikësuar deri në palcë për humbjen fatale, të cilën nuk e ndreq dot fitorja në Prishtinë, as në Prizren ku ka pak gjasa. (RKL)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …