Bilall Sherifi: Pse u hesht lajmi kryesor nga takimi Merkel-Mustafa?

Me vëmendje i përcolla raportimet e medieve si gjermane po ashtu edhe atyre vendore mbi pritjen që Kancelarja gjermane Angela Merkel i bëri delegacionit të Qeverisë së Kosovës në krye me kryeministrin Isa Mustafa.

Duke dashur të informohem më gjerësisht për atë se çka u tha në konferencën e djeshme për shtyp, hyra në faqen zyrtare të qeverisë gjermane www.bundesregierung.de dhe e lexova në tërësi tekstin e publikuar të konferencës, Kancelarja Angela Merkel  në konferencë nënvizoi  këto tri tema si të rëndësishme për Kosovën.

 

1. Bisedimet me Serbinë, të cilat duhet të jenë në funksion të integrimeve në bashkimin evropian.

 

2. Zhvillimin ekonomik të Kosovës, me theks të veçantë mbi prodhimin e energjisë elektrike.

 

3. Çështjen e azilkërkuesve.

 

Për çështjen e bisedimeve dhe të azilkërkuesve pati mbulesë të mjaftueshme, prandaj do të fokusohem vetëm te çështja e zhvillimit ekonomik.

 

Ajo që më bëri përshtypje nga mbulimi i kësaj ngjarje ishte heshtja e një lajmi shumë të rëndësishëm, e që ka të bëjë me ndërtimin e kapaciteteve për prodhimin e energjisë.

 

Kancelarja Angela Merkel dje në konferencë për shtyp jo vetëm që u tregua e gatshme të ndihmojë në këtë drejtim por edhe tregoi se për këtë çështje, pra për prodhimin e energjisë tani më nga BILFINGER, një kompani multinacionale gjermane ekziston një ofertë konkrete.

 

Po e sjellë në tërësi në gjuhën gjermane pjesën ku Merkel flet për këtë çështje si dhe përkthimin e saj të bërë nga unë në gjuhën shqipe.

 

“Vor allen Dingen wollen wir unterstützend ëwirken, wenn es um die Energieproduktion geht. Hier geht es um bereits vorliegende Angebote von BILFINGER, um eventuell ein Braunkohlekraftwerk zu ertüchtigen und damit auch mehr Stabilität in der Energieversorgung vorzubereiten”.

 

“Mbi të gjitha, ne dëshirojmë të jemi mbështetës kur është fjala për prodhimin e energjisë. Sa i përket kësaj çështje tanimë më ka oferta konkrete nga BILFINGER, në mënyrë që eventualisht të ndërtohet një termocentral. Me qëllim që të ketë më shumë stabilitet në furnizim me energji elektrike”.1

 

Pra nga kjo del se Kancelarjia, Agela Merkel dje ka dhënë një lajm të rëndësishëm për ekonominë e Kosovës, por çuditërisht askujt nuk i bëri përshtypje.

 

U hesht nga të gjithë, sidomos nga Qeveria e Kosovës, arsyet pse ata e heshtën mund të jenë të ndryshme, por njëra nga arsyet e besueshme është se duke pasur parasysh faktin se me kompanitë gjermane nuk mund të bësh dy kontrata, një mbi tavolinë dhe një nën tavolinë, atëherë këta parapëlqejnë që fare të mos bëjnë marrëveshje me to. Prandaj qeveritarët e Kosovës e heshtën lajmin më të rëndësishëm që doli nga takimi Merkel/Mustafa, e që padyshim ka emrin BILFINGER.

 

Nëse dëshironi të dini për këtë kompani multinacionale të Gjermanisë me seli në Manheim, e cila vepron në shumë vende të botës dhe numëron rreth 70 000 punëtor hyni në faqen e saj të internetit

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …