Bilall Sherifi: Pozita po zhvillon propagandë gebelsiane kundër opozitës

Përpjekjet e pandalshme të pushtetit me qëllim që e vërteta për marrëveshjet e saj me Serbinë dhe Malin e Zi të mos depërtojë në popull dështuan. Ky dështim e ka tërbuar pushtetin aq shumë, sa që për të mbijetuar më tej ka filluar tani të shërbehet edhe me mjete propagandistike të arsenalit Gebellsian kundër opozitës.

 

Në funksion të mbijetesës së pushtetit të tyre, në stilin Gebellsian, kanë shpikur dhe shpërndarë gënjeshtrën e madhe se: “Opozita e Kosovës është duke vepruar me skenar të shërbimeve ruse për të destabilizuar vendet e ballkanit perëndimor”. Këtë gënjeshtër e plasoi Lutfi Haziri dhe e përsëriti Hashim Thaçi. Sipas të gjitha gjasave do ta përsërisin sërish në të ardhmen por kush do ta ketë radhën ta përsëris atë do të shohim ditëve në vazhdim.

 

Për të fshehur qëllimin e vërtetë të naziztëve, e që ishte mbrojtja e pushtetit, Gebellsi i cili ishte arkitekt i filozofisë së propagandës naziste, së pari barazoi shtetin me pushtetin. Pra, sipas filozofisë së tij, “shteti ishte vet pushteti” dhe “pushteti ishte vet shteti”.

 

Edhe këta dy, Lutfiu dhe Hashimi, sikur Gebellsi, së pari e barazojnë shtetin me pushtetin. Sipas tyre, vetëm kur ata janë në pushtet kemi shtet, po ranë ata nga pushteti padyshim që bie edhe shteti. Prandaj, janë hedhur në sulm propagandistik, për të mbrojtur “Shtetin e Pushtetit” të tyre dhe jo shtetin e të gjithëve sepse për ta, shteti, pa ta në pushtet nuk ekziston.

 

Filozofia e Gebellsit thotë që gënjeshtra duhet të jetë e madhe dhe duhet të përsëritet shumë shpesh, në mënyrë që atë dikur ta besojnë edhe të tjerët. Pikërisht këtë po e bëjnë Lutfiu dhe Hashimi, shpikën dhe e shpërndanë një gënjeshtër, edhe atë jo një dosido por një gënjeshtër të madhe se: “Opozita po vepron me skenar të shërbimeve ruse”.

 

“E vërteta, thotë Goebbelsi është armiku vdekjeprurës i gënjeshtrës prandaj e vërteta është gjithashtu armiku më i madh i shtetit” .

 

Këtë e din mirë edhe “Pushteti Shtet” i Lutfiut dhe Hashimit, prandaj, kanë shpikur, shpërndarë dhe po e përsërisin gënjeshtrën e tyre, në mënyrë që përmes gënjështrës të luftojnë të vërtëtën e marrëveshjeve të tyre me Serbinë dhe Malin e Zi.

 

Kjo filozofi ashtu siç nuk e ka ndihmuar dot as arkitektin e saj Paul Joseph Goebbels, nuk do ti ndihmojë as Lutfiut dhe Hashimit të cilët po shërbehen me këto mjete propagandistike.

 

P.S. Përkthim i thënënjes së Gebellsit për Gënjeshtrën:

 

“Nëse dikush e lëshon një gënjeshtër të madhe dhe e përserit atë mjaft shpesh, dikur do ta besojnë edhe të tjerët. Gënjeshtra mund të përdoret për aq sa i duhet shtetit ta mashtroj popullin për pasojat politike, ekonomike dhe ushtarake. Prandaj, është me rëndësi jetike për shtetin që të përdor tërë pushtetin për shtypjen e mendimeve ndryshe. E verteta është armiku vdekjeprurës i gënjeshtrës, prandaj e vërteta është armiku më i madh i shtetit.”

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …