Jakup Krasniqi: Kjo duhej të ishte konferenca e kryeministrit Isa Mustafës, më 9 dhjetor 2015

Fillimi:

Të dashur gazetarë e gazetare, mirë se keni ardhur sot, një vit nga zgjedhja ime Kryeministër i Kosovës. Ju bëj me dije se pas konferencës do t’ua shtrojmë një drekë për sukseset që i ka arritur Qeveria e Kuvendi në përjashtimin e opozitës nga institucioni i vetëm që përfaqëson ajo – Kuvendi. Diçka si kjo që e pat shtruar Kryetari i Kuvendit pasi e përjashtoi opozitën nga mbledhja e Kuvendit. Ky është suksesi më madhor që kemi arritur gjatë këtyre 16 viteve, te kemi Kuvendin pa opozitë. Për detalet tjera do ju njoftoj gjatë drekës të shtruar enkas për Ju!

Po fillimisht do ju numërojmë disa nga sukseset brilante që i arritëm me zotin Thaçi:

 1. Suksesin më të  madh të punësimit (mane në mend), e kemi arritur me largimin e mbi 100.000 qytetarëve nga Kosova, pas formimit të koalicionit PDK-LDK, sigurinë gjatë udhëtimit (neper Serbi) ua ofrojë qeveria Mustafa-Thaçi. Në këtë plan ishim shumë të suksesshëm. 

2. Kemi arritur gjithnjë se bashku (LDK-PDK) që t’i  ç’kapim institucionet e shtetit nga kapja që ua kishte bërë qeveria e Thaçit, tani po e bëjmë së bashku.

3. Kemi pasur sukses të realizojmë ëndrrën e kamotshme për krijimin e Republikës Serbska në Kosovë, për çka kemi marrë një mbështetje të madhe ndërkombëtare dhe jemi shumë të lumtur. 

4. Kemi pasur sukses që ta nënshkruajmë një marrëveshje për faljen e 8229 hektarëve të Tokës se Kosovës, është fjala për Demarkacionin me Malin e Zi.

5. Kemi arritur sukses që mbi 80% e qytetarëve mos të  besojnë për shkak të qeverisjes së mirë dhe këtë, ne e konsiderojmë sukses të Republikës sonë.

6. Arritëm të krijojmë një pushtet të fuqishëm policor, për përndjekjen e opozitës dhe burgosjen e deputeteve dhe kjo nuk ka ndodhur asnjëherë deri më tani. Pushteti ynë u tregua shumë i suksesshëm në luftë me opozitën’

7. Kuvendin e kemi shndërruar në laborator për eksperimentimin e gazrave dhe e kemi garantuar një siguri të lartë për deputetet, duke instaluar në Kuvend njësinë elite të trupave anti terror, pa këto masa opozita ndihej e pa sigurt nga terrori i numrave të pozitës.

8. Gjithashtu  arritëm që të kemi suksese brilante, duke përndjekur opozitën, kemi harruar ndjekjen e të korruptuarve në qeveri e institucione të tjera që keqpërdorin buxhetin e shtetit, prandaj nuk jemi as në mesin e 100 shteteve që e luftojnë korrupsionin edhe në ketë sukses kemi një mbështetje të madhe ndërkombëtare, sidomos nga Ambasadat e pesëshes së madhe në Kosovë.

9. Suksese markante kemi arritur sidomos në komunikimin me shumë kulturë të përsosur me opozitën dhe opinionin publik, ani pse ndonjëherë i kemi quajtur opozitarët gomar e vrasës. Për këto të arritura të mëdha na kanë ndihmuar edhe disa nga “mediat e pavarura”, të cilat qeverisë i kanë bërë një mbështetje të pa kompromis, duke qenë një oponencë e fuqishme e opozitës. Për këto çështje jemi kujdesur me bashkëpunëtoret e koalicionit ( Isa & Thaçi – Veseli). 

10. Në muajin e fundit të vitit kemi arritur se kundërshtuari fuqishëm ndërhyrjen e Shqipërisë në politikën e brendshme të Kosovës dhe ua kemi hapur portat Vuciqit dhe bashkëpunëtorëve të tij për tu bërë bashkëpjesëmarrës në sovranitetin e shtetit tonë.

11. Suksesin më të madh gjatë këtij viti e kemi pasur në Sistemin e Drejtësisë, të cilin e kemi bërë të heshtë dhe të mbyll çdo proces ndaj nesh dhe familjarëve tanë, ndërsa u kemi lënë duart e lira që të merren me opozitarët e “korruptuar”. Edhe pse jemi vendi më i korruptuar në rajon, vendi nuk ka ndonjë aferë korruptive, sidomos jo në ketë vit të sukseseve të mëdha.

12. Ndoshta i kemi arritur do marrëveshje të dëmshme për vendin, por, unë e Thaçi  jemi përkujdesur që t’i mbrojmë interesat tona, pasi na kanë “zënë bishtin me derë” dhe nuk mundëm ta mbrojmë interesin e vendit. Na vjen keq që opozita nuk po i kupton hallet tona dhe ato janë goxha të mëdha.

Ka edhe suksese të tjera të këtyre natyrave, por po e kursejmë opinionin publik nga sukseset e shumta që i arritëm unë me Hashimin.

Në ditët e ardhshme, para festave të fund vitit, ministrat do i zgjerojnë dhe thellojnë sukseset e tyre mbi bazën e sukseseve që prezantova sot, më 9 dhjetor 2015.

Për suksesin e madh në numrin e Ministrave e të zëvendësministrave, nuk dëshirojmë që t’ju shqetësojmë e tua prishim festat e fund vitit.

Po e përfundoj ketë ekspoze duke nënvizuar se peformanca e qeverisë ishte e shkëlqyeshme, anipse qytetarët nuk po donë t’i njohin sukseset tona! Vazhdojmë me sukseset, por nuk mund t’ju prezantojmë të gjitha.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …