Jakup Krasniqi: A mund të jetë normal ky njeri në postin e kryeministrit?

 “Qeveria do të vazhdoj të punojë deri në vitin 2018”, paska thënë Mustafa. Kjo është dëshmia më e mirë se pushteti në Kosovë nuk merret për të qeverisur në shërbim të publikut e të shtetit, por në shërbim të grupeve të bashkuara (të armiqësuara skajshmërisht) të nëntokës se kriminalizuar. Se po të ishte interesi i publikut, kjo kastë politike (e kriminalizuar) do ta analizonte mirë e mirë gjithë të bërat e të pa bërat e këtij koalicioni, të ngritur mbi pikëpamjet e despotizmit aziatik, të një periudhe më shumë se njëvjeçare. Dhe të gjitha analizat, do të duhej të të çonin (gjithnjë po flasim për gjendje e njerëz normalë, ne një qeverisje teknike e pastaj në zgjedhjet e parakohshme.

 

Pse do të duhej të ndodhte kjo?

 

Që nga formimi i këtij koalicioni të pa natyrshëm, qytetarët e kanë pritur me një mosbesim të një shkalle të lartë. Mbi 100.000 qytetarë të zhgënjyer, të humbur shprese e besimi se do të ndodhë ndryshime, ikën nga Kosova e lirë, për të cilën kishin sakrifikuar shumë.

Në çdo segment të jetës, politik, ekonomik e zhvillimor, institucional, arsimor e shëndetësor, jo vetëm që vazhdojë, por edhe u thellua përkeqësimi.

Qeveria i vazhdoi dhe i thellojë marrëveshjet e këqija me Serbinë, kulmi u arrit me marrëveshjet e 25 gushtit 2015. Si me “Zajednicen” si dhe me Demarkacionin e kufirit me Malin e Zi.

Për një sesion (sesionin vjeshtor), e bënë jo funksional institucionin më të lartë të shtetit, Kuvendin e Republikës së Kosovës.

E shtynë opozitën e bashkuar që me veprime jo demokratike t’i kundërshtojnë veprimet jo kushtetuese të Qeverisë së Kosovës. Të cilën gjë e verifikoi edhe Gjykata Kushtetuese me Aktgjykimin e saj të fundvitit 2015.

Kundër marrëveshjeve me peticion u deklaruan mbi 200.000 qytetarë te Republikës dhe qytetarët nuk shqetësohen?!

Ndërsa, qeveritarët e dhanë urdhrin nga salla e improvizuar e Kuvendit për t’i burgosur kundërshtarët politik, që kësaj radhe ishin deputetet e Kuvendit të Kosovës.

Më 9 janar 2016, në rrugët e Prishtinës protestuan mbi 50.000 qytetarë, ndërsa qeveria nuk e prish tymin e duhanit?!

Këto fakte, që secili mund t’i konfirmoj dhe kujtoj secili nga ne, do të duheshin ta shtynin qeverinë për të menduar seriozisht dhe për të ndryshuar mënyrën e komunikimit me opozitën dhe qytetarët e Kosovës. Por, qeveria po e luan rolin e të shurdhëtit e të verbrit që nuk dëgjon e as shikon asgjë.

Kjo mënyrë e qeverisjes nuk ka lidhje me përgjegjësinë e demokracinë. Motër e kësaj mënyre të qeverisjes, është vetëm Despotizmit të egër mesjetar!

Nuk ka asnjë dyshim se kjo formë e qeverisjes, kërkon edhe veprimin adekuat qytetarë për të risjellë demokracinë në jetën politike dhe institucionale në Republikën e Kosovës.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …