Në këtë fotografi, Jakup Krasniqi qëndron pranë shtëpisë me dorën e ngritur. Flokët dhe mjekra i janë zbardhur. Përmes syzeve, shikimi i tij drejtohet nga njerëzit përpara. Dora përshëndet, ndërsa fytyra mban seriozitetin e një çasti që vështirë mund të përmblidhet me fjalë. Pas kësaj pamjeje qëndron një rrethanë e rëndë familjare. Ai kishte ardhur për ta vizituar bashkëshorten e sëmurë rëndë. Çfarë peshe merr një prag shtëpie kur kthimi pranë familjes varet nga një leje! Çfarë peshe merr koha kur e di se takimi ka një fund të caktuar, ndërsa sëmundja vazhdon edhe pas largimit tënd! Bashkëshortes mund t’i qëndrosh pranë, t’ia mbash dorën, ta dëgjosh frymëmarrjen. Pastaj vjen çasti kur duhet të ngrihesh. Ora që mat vizitën nuk e pyet dhimbjen nëse i ka mjaftuar. Këtë peshë ma sjell fotografia. Një burrë i moshuar, pranë shtëpisë së vet, përshëndet me dorën lart. Brenda është shqetësimi për gruan me të cilën ka ndarë jetën. Jashtë janë njerëzit që e njohin, që e presin, që duan ta shohin e t’i japin zemër. Mes tyre qëndron ai, me një kohë të kufizuar për të qenë pranë të gjithëve. Për familjen, mungesa matet në ditët kur ka nevojë për ty. Në një kontroll mjekësor, në një natë pa gjumë, në një lajm që s’do ta dëgjonte vetëm. Në ato çaste ku prania e bashkëshortit ka një vlerë që as telefonata dhe as fotografia nuk e zëvendësojnë. Sëmundja e rëndë e bën këtë nevojë edhe më të madhe. Familja e ndien mungesën në çdo vendim që duhet marrë dhe në çdo pritje që duhet përballuar. Jakup Krasniqi e ka një histori publike që lidhet me luftën çlirimtare dhe me institucionet e Kosovës. Shqiptarët ia njohin zërin prej asaj kohe kur çdo lajm nga UÇK-ja pritej me ankth dhe shpresë. Sot, përballë kësaj fotografie, ai zë na kthehet në mendje përmes një gjesti të heshtur. Njeriu që u fliste të tjerëve në rrethana lufte shfaqet pranë shtëpisë, me shqetësimin për jetën e bashkëshortes. Prandaj kjo pamje na përket edhe si shoqëri. Na kërkon të mendojmë çfarë qëndrimi mbajmë ndaj dhimbjes së tjetrit kur ai ndodhet në një proces gjyqësor. A jemi të aftë ta shohim familjen që vuan? A mund ta respektojmë një takim të tillë pa e kthyer në rast për përqeshje, hakmarrje partiake ose kënaqësi të ulët? Kush gjen arsye të gëzohet përballë një gruaje të sëmurë dhe një bashkëshorti që ka ardhur ta shohë, duhet të ndalet gjatë përpara vetes. Asnjë mospajtim politik nuk ia jep njeriut të drejtën të ushqehet me dhimbjen e një familjeje. Aty shihet sa njerëzore janë bindjet që shpallim dhe sa vlejnë fjalët që përdorim për dinjitetin. Edhe institucionet që administrojnë ndalimin e një njeriu duhet ta mbajnë parasysh këtë përmasë. Vendimet e tyre hyjnë deri në dhomën e të sëmurit. Ato përcaktojnë kur mund të takohen dy bashkëshortë, sa mund të qëndrojnë bashkë dhe kur duhet të ndahen përsëri. Kjo përgjegjësi kërkon ndjeshmëri në çdo rast, veçanërisht kur përballë është një sëmundje e rëndë. Lejimi i vizitës ka rëndësi të madhe. Po aq rëndësi ka të kuptohet çfarë mbetet pas mbarimit të saj. E shoh përsëri dorën e ngritur të Jakup Krasniqit. Në atë përshëndetje secili mund të lexojë kujtimin e vet për të. Unë shoh edhe pragun ku qëndron, shtëpinë pranë tij dhe kohën që familja do të donte ta kishte më të gjatë. Bashkëshortes së tij i uroj forcë dhe përmirësim të shëndetit. Familjes i shpreh afërsinë në këtë sprovë. Për Jakupin, uroj që përshëndetja e ardhshme nga ai prag të mos shoqërohet me numërimin e orëve që i kanë mbetur pranë saj.
Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
