Fjalori që ka përdorur, deputeti më i vjetër i Kuvendit  ende të pa konstituuar të Kosovës, Adem Mikullovci, më 3 gusht 2017, në sallën e Kuvendit,

Autogoli që i dha vetvetes Vetëvendosja me aktorin e keq të burleskave, Adem Mikullovci, do të ketë pasoja

Fjalori që ka përdorur, deputeti më i vjetër i Kuvendit  ende të pa konstituuar të Kosovës, Adem Mikullovci, më 3 gusht 2017, në sallën e Kuvendit, qëndrimi i tij  skandaloz dhe larg çdo serioziteti të një mendjeje normale, paaftësia fizike dhe mendore, dërdëllisjet e matufosura dhe arroganca e tij e futi në rrugë qorre Kuvendin edhe ashtu të degdisur në përçarje, urrejtje, mëri, dhe bëri që situata në vend të marrë edhe një goditje tjetër, të pamerituar.  Ai me qëndrimin e paditurinë tij, dëmtoi në radhë të parë Vetëvendosjen, dhe ia mundësoi PAN-it jo dy orë kohë, por ndoshta edhe disa javë. Për këtë e qortuan xhaxhanë e tyre edhe nipat e tij të KTV-së.

Duket se Vetëvendosja ta ketë pranuar në radhët e veta këtë deputet për ta “begatuar” fjalorin e sharje-fyerjeve dhe për ta pasuruar atë edhe me këtë segment me mendje të retarduar, me një “budalla të oborrit”,  ashtu sikur bënin monarkët  dikur, por ky njeri me dy këmbë të shtrembra  mezi ecën, madje mezi mbahet ulur. Ka në Kuvendin e Kosovës edhe deputetë të tjerë të njohur për arrogancë, por gjuha e përdorur, e pagdhendur e këtij njeriu, nuk mund të arsyetohet me moshën, sepse ky meit lëshon jargë nga goja. Ky thotë se në kuvendin e Kosovës  ka pasur deputetë që është dashur të pështyhen në fytyrë, dhe është i gatshëm ta pështyjë secilin, sepse e ka prapa shefin, garantuesin fizik,  i cili e përdor dhe e shpërdor…  Dhe tekefundit kush është ky njeri që me trurin e tij të rrjedhë lejohet të fyejë e të shajë? Është turp për deputetët, edhe për ata të  Vetëvendosjes t’i lejojnë dërdëllisjet e këtij meiti, që i krahason njerëzit me  hienat, pa e shikuar veten në pasqyrë.

Adem Mikullovci, aktori i njohur  i roleve të  zhelanave dhe spiunëve të kohës së regjimit pushtues, krenohet me ish regjimin jugosllav, i cili e kishte shtyrë të bëhej delegat në vitet 80 dhe tani  krenohet me Vetëvendosjen, e cila ka bërë deputet. Delegati i  “shoshës” së fundit të përzgjedhur nga regjimi i Milosheviqit të Kuvendit të Autonomisë së Kosovës, tani deputet i Vetëvendosjes, Adem Mikullovci, me kohë kishte mohuar zërat se do ta votojë koalicionin PDK-AAK-Nisma për formimin e institucioneve të dala nga zgjedhjet parlamentare të 11 qershorit. Këtë e ka thënë publikisht, duke e ditur se si deputeti më i vjetër i takon udhëheqja e seancës konstituive, por ai nuk e ka kuptuar se aty ku e kanë ulur, ai nuk përfaqëson  asgjë më shumë sesa një deputet në mesin 119 të tjerëve. Këtë me siguri nuk e kupton as tani, sepse i kanë rrjedhë kapacitetet mendore, nëse ndonjëherë i ka disponuar.

Në një intervistë për Radion-Evropa e Lirë, Adem Mikullovci ishte shprehur: “Unë jam aktor dhe kam profesion të studioj karakteret e njerëzve, psikologjinë e njerëzve, qëndrimet e njerëzve, dhe njerëzit më pa karakter, më të ndytë, hiena, qenë të luftës janë ata njerëz që kërcejnë nga një parti në tjetrën sipas nevojës të rastit për përfitime personale. Mund të ndodhë gjithçka në jetë, por një nuk mund të ndodhë, që unë të votoj për PAN-in, pra të ndërroj ideologjinë time.  Të njëjtat arsye që më kanë shtyrë atëherë që të bëhem deputet, më kanë shtyrë edhe sot të futem në Vetëvendosje dhe të kandidoj për deputet, ka thënë Mikullovci, i cili e çmon më shumë kohën e regjimit pushtues të Jugosllavisë e të Serbisë në Kosovë, sesa Kosovën e lirë dhe të pavarur. Urrejtja e tij kundër UÇK-së nuk habit fare sepse ka sa të duash “drugar” të tillë, në Kuvend dhe jashtë kuvendit.  Duket se ky aktor do t’i bëjë “shumë nder” vetëvendosjes ashtu sikur edhe shumë titistë të tjerë të cilët i bashkon vetëm një qëllim, ta dërgojnë në opozitë PDK-në, pastaj “deti kos u bëftë”. 3. 8. 2017 (Ahmet Qeriqi)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …