Krasniqi

Jakup Krasniqi: Serbët, Jerusalemin e vet ta kërkojnë aty ku e kanë popullin shumicë

Daçiqi ua paska thënë izraelitëve se Kosova është Jerusalemi i Daçiqit (i Serbisë)! Kjo thënie e Daçiqit, si Ministër i Jashtëm i Qeverisë së Serbisë, ndoshta edhe nuk është për t’u habitur.

Pse?

Sepse Daçiqi ka qenë pjesë aktive e regjimit serb të Millosheviqit. Ai regjim ka bërë gjenocid në tri vende të ish-Jugosllavisë, në Bosnje e Hercegovinë, në Kroaci e pastaj edhe në Kosovë. Ky farë ministri goxha shkurtabiq, as edhe një herë në jetën e tij nuk është distancuar nga politikat e gjenocidit të shefit të tij politik. Është për të ardhur keq që as GJND-ja, nuk e dënoi Serbinë për gjenocidin e ushtruar tmerrësisht në Bosnjë. Ky fakt, ka kohë që është duke i trimëruar pjesëmarrësit e atij gjenocidi që sot ndodhen në udhëheqjen e Serbisë “demokratike”!

Sikur ky njeri, dje Presidenti i tij, së pari, po të ishin shkëputur nga politikat e Millosheviqit, së dyti, ta kishin bërë kërkimfaljen për gjenocidin e kryer në vendet e përmendura dhe gjenocidin e kryer në Kosovë, nuk do ta kisha as një arsye t’ua përkujtoja të kaluarën kriminale. Por këta njerëz, sipas të gjitha deklaratave që i thonë që sa vite për Kosovën, pengesat që përpiqen t’ia bëjnë kësaj, konfirmojnë në mënyrë të pakontestueshme, se janë të ulur këmbëkryq në politikat e gjenocidit millosheviqian.

Këta njerëz duhet ta dinë se secili komb e sidomos shqiptarët i kanë Jerusalemët e tyre, që padrejtësisht kanë mbetur jashtë territorit shqiptar. Po ua përkujtoj, këtyre “demokratëve”, që për shpirt i kanë politikat e gjenocidit, se shqiptarët Jerusalemin e tyre e kanë në Shqipërinë e Toplicës, prej nga shovinistet serbë në vitet 1876/78 i kanë shpërngulur me dhun mbi 500 vendbanime shqiptare. Ai ishte edhe holokausti i parë serb mbi shqiptarët autoktonë, ndonëse jo edhe i fundit. Për të cilën gjë Kongresi i Berlinit i vitit 1878 i ka obliguar që t’i dëmshpërblejë. Një obligim të tillë pushteti serb nuk e ka përfillur kurrë. Nëse është e vërtetë, se krimi nuk vjetrohet, Serbia e sotme duhet t’ua kthejë, respektivisht t’ua dëmshpërblejë shqiptarëve, kudo që ata jetojnë sot. Daçiqi e Vuçiqi duhet ta dinë se edhe Pazari i Ri  (Novi-Pazari), Tutini e deri të Molla e kuqe (Nishi) janë Jerusalem i shqiptarëve. Madje edhe kryeqyteti i sotëm serb, Beogradi, dikur ishte një Jerusalem i hungarezëve. Qyteti i sotëm serb i Prilepit ishte Jerusalem i bullgarëve etj.

Koha është që, secili komb në Evropë e Ballkan, Jerusalemin e vet duhet ta kërkojë aty ku e banojnë me njerëzit e tyre. Kosova denbabaden ka qenë e ka mbetur Jerusalem i shqiptarëve dhe bota demokratike e ka konfirmuar e njohur këtë fakt që askush më nuk mund ta kontestojë, e të mos flasim se këtë mund ta kontestojnë çapaçulët te gjenocidit serb!

Është gjë e mirë që secili komb i Ballkanit ta ruajë atë që e ka nën kontrollin e vet!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …