Bahri Bivolaku

Bahri Bivolaku: Vjosë – Albin dhe ju militantë, kam një porosi për ju nga Jezerci i Lavdisë!

Të atakuarit nuk akuzohen për vepra të kryera personalisht. Tendenca ka të bëjë me vënien të tërë strukturës drejtuese e komanduese të UÇK-së në akuzë, e më pas për ta kriminalizuar atë, si mekanizëm që gjoja ka kryer vepra jo të mira nga qëllimi dhe nxitur nga hiearkia ushtarake! Tendencën e tillë vetëm të bashkuar e ndalim dhe jo të ndarë nga interesa puro-partiake.

Sa më i lartë të jetë gjahu në UÇK- në, aq më i suksesshëm do të jetë viktimizimi i agresorit.

Dy kauzat janë të qarta.

Mesi nuk gjendet!

Në ju është të vendosni cilës ti shërbeni!

Por

Sa më i lartë të jetë gjahu në UÇK- në,

Aq më i çakorduar do të jetë shteti!

Kjo dhe është arsye pse drejtuesit e UÇK- së, po mbahen në Hagë.

Presidente e kryeministër:

Një fjalë një lirë!

Folni bre , A jeni me mendjen e ministres Shfarc?

Ideali për lirinë, demokracinë, shtetin e kombin, është lehtë i dallueshëm, sikurse mungesa e tij.

Një fjalë e urtë thotë: “Të dobtit e fillojnë problemin, të fuqishmit e luftojnë, ndërsa dinakët përfitojnë nga problemi!”

Apo ne u themi ishte një kohë kur Vjosa e Albini për interesa pushteti, krijuan hapësirë për GAGAÇËT e GOJBALTOSËT!

Dikush në këtë mes tonin është dinak!

Sa shpejt u harruan vuajtjet e këtij populli për të ardhur tek liria, u harrua lufta çlirimtare, vlera e saj dhe u mbush Kosova me dinakë ngjyrash të ndryshme, të veshur me petkun partiak!

Albin mos u vono.

Ndryshe do e lëndon shtetin duke menduar se po i lëndon kundërshtarët politik!

Leri interesat partiake dhe egot e sëmura nga e kaluara,pasi e di se Lufta e UÇK- së, ishte e drejtë e rrjedhimisht edhe krijimi i shtetit buron nga kjo e vërtetë.

Ndryshe shtetin e Kosovës dhe aleatët e vërtet i vëni në mundime!

Thonë që në mes dinakërisë dhe kapriçove të interesave zëri i arsyes mbytet. Në aktualitetin e sotëm politik nuk bën që tek liridashësit të ketë krizë të arsyes politike.

Po e marr lirinë t’ju shkruaj si bashkëveprimtarë në periudhat kohore, por që tani na ndajnë partitë!

Të bëhemi unik së paku në mbrojtje të vlerave të UÇK së. Akuzat nga Prokuroria Speciale të ngritura e të publikuara për disa, e mbase të përgatitura edhe për të tjerë, e lëndojnë vlerën e UÇK së, veçanërisht nëse ka përçarje në mesin tonë!

E lëndojnë edhe shtetin.

Serbia me aleatët e vet, këtë edhe e dëshiron.

Të atakuarit nuk akuzohen për vepra të kryera personalisht. Tendenca ka të bëjë me vënien të tërë strukturës drejtuese e komanduese të UÇK-së në akuzë, e më pas për ta kriminalizuar atë, si mekanizëm që gjoja ka kryer vepra jo të mira nga qëllimi dhe nxitur nga hiearkia ushtarake! Tendencën e tillë vetëm të bashkuar e ndalim dhe jo të ndarë nga interesa puro-partiake.

Albin, nëse nuk vepron sot, ju do ta lëndoni vet shtetin. Do na thonë se shteti ynë u krijua nga krimi. Edhe partnerëve do t’u thonë: Shikoni cilët i keni ndihmuar të bëjnë shtet! Ky është diskursi i politikës Ruso – Serbe dhe e një të majte ekstreme evropiane të ndikuar nga po ai diskurs.

E di se do të thoni se ju vetë e votuat themelimin e Gjykatës, siç ne mund t’ju themi pse e sabotuat ju votimin për ta shfuqizuar Ligjin për Dhomat e Specializuara!? Të dy palët e dimë se si në rastin e parë dhe në të dytin është zgjedhur dëmi më i vogël!

Kumunikimi virtual, sharjet e fyerjet të përdorura si mjet të politikës!

Thashethëmet janë arti i të thënit hiç gjë , në atë mënyrë që nuk le asgjë pa thënë,” thotë një thënie e cila tregon se kur përdoret si mjet i politikës , lodhë qytetarin dhe e mbushë me zemërim.

Thashethëmet dhe sharjet e ulta ndaj kundërshtarëve politik po vazhdojnë edhe pse përfunduan zgjedhjet. Kulturë kjo e shprehur në komunikimin virtual më së shumti. LVV- ja, edhe pse tani në pushtet vazhdon me financyar një aktivitet të till nga anëtarët e tyre të cilët shajnë e fuejn si në kor në faqe të kontrolluara e paguara nga kjo parti.

Partizanë të LVV-së, po e vazhdojnë këtë profesion (si duket të paguar) duke sharë e fyer rëndë Edi Ramën, Vlora Çitakun , Kadri Veselin, Hashim Thaçin etj.

Me profile të rreme shajnë e fyejnë të gjithë ata të cilët dikush u ka thënë e paguar.

Kryeministër e Presidente:

Ndaluani pagën për të tillët të cilët po ndotin kulturën shqiptare duke mos kurser edhe gratë me fjalët më fyese. Mbylljani gojën se ajo gjuhë nuk sjellë të mira.

Mendoj që në vendin tonë prokurorët duhet të zgjohen nga gjumi dhe t’i detyrojnë t’i respektojnë rregullat, e veçanërisht ato që rregullojnë sferën në shoqërinë civile, mediave, komunikimin virtual dhe mbi të gjitha KODIN E MIRËSJELLJES së subjekteve politike!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …