Bilall Sherifi: Është dashur t’i lexoni pankartat z. Hahn!

 Komisioneri për Zgjerim i Bashkimit Evropian, Johannes Hahn, tha dje se: “ Nuk i ka kushtuar vëmendje banerëve të ngjitur përballë tij nga deputetët e partive opozitare”.

Nuk e di nëse Komisioneri Johanes Hahn i ka lexuar apo jo dy fjalitë e shkruara në banerat e opozitës, këtë më së miri e din ai vet, unë nuk kam ndonjë arsye të mos i besoj.

Mirëpo, gjithsesi kam arsye të shpreh habinë dhe mospajtimin tim që komisioneri Hahn si një zyrtar i lartë i Bashkimit Evropian të mos merr mundin fare, madje as t’i lexojë ato dy fjali, të cilat në esencë shprehin qëndrimin e opozitës për marrëveshjet e nënshkruara në Bruksel mes qeverisë së Kosovës dhe asaj të Serbisë. Të mos marrësh mundin as t’i lexosh dy fjali, do të thotë të mos jeshë i interesuar fare për argumentet e opozitës, e cila gjithashtu përfaqëson qëndrimin e një pjese dërmuese të qytetarëve të këtij vendi. Ai ka mundur dhe është dashur që nga rreth 20 minuta sa zgjati fjala e tij në seancë, së paku 20 sekonda t’ia kushtojë leximit të atyre dy fjalive të opozitës. Fundja, leximi i tyre është vlerë evropiane dhe jo mosleximi.

Sikur komisioneri Hahn të kishte thënë se i ka lexuar por nuk pajtohet me qëndrimet e opozitës edhe do ta kisha kuptuar, sepse siç tha edhe vet ai sot në seancën solemne, kështu funksionon demokracia, “Secili që është pjesë e këtij Kuvendi përfaqëson dikë”. Duke u nisur nga ky parim të cilin ai personalisht e nënvizoi, në mos për hirë të opozitës, atëherë së paku për hirë të atyre që ata përfaqësojnë, ai është dashur të merr mundin që t’i lexojë ato dy fjali.

Opozita në seancën e djeshme përdori mjetet më demokratike të mundshme për të shprehur qëndrimin e saj për këto marrëveshje, përdori pikërisht ato mjete, të cilat ka kohë që, të gjithë, ndër ta edhe komisioneri Hahn dhe komisionerët tjerë, kanë kërkuar dhe po kërkojnë nga ajo t’i përdorë. Por, kur ajo përdori pikërisht ato mjete, cila ishte vëmendja që morrën kërkesat e saj? Cila ishte përgjigja që ajo morri? “Thuani dhe shkruani çka të doni, por meqë qëndrimet e juaja nuk na pëlqejnë ne nuk marrim mundin madje as t’i lexojmë dy fjali tuajat”

Qasja e tillë përcjellë vetëm një mesazh, fatkeqësisht jo të mirë, se vetëm fjalët apo shkronjat nuk mjaftojnë t’a bëni tjetrin që së paku t’ju dëgjojë apo lexojë argumentet tua. Një qasje e tillë ndaj argumenteve të opozitës, përdorimit të vezëve dhe gazit lotësjellës, për të pa mundësuar zbatimin e këtyre marrëveshjeve të dëmshme për të ardhmen e Kosovës, i japin kuptim dhe legjitimitet edhe më të madh.

Nëse dikush ende mendon se, për të ndalur zbatimin e këtyre marrëveshjeve të dëmshme, janë të mjaftueshme vetëm fjalët dhe shkronjat (pa vezë dhe gaz lotësjellës) dje nga komisioneri Hahn, fatëkeqësisht morrën përgjigje zhgënjyese. Duke mos marrë mundin as t’i lexojë ato dy fjali, ai me apo apa dashje, përcolli mesazhin se, vetëm fjalët apo shkronjat nuk mjaftojnë sepse ato mund të kalohen duke mos u lexuar fare. Prandaj, sado jo popullor që mund të jetë përdorimi i tyre, fatkeqësisht mbetet i pashmangshëm.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …