Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Marrëdhëniet SHBA-Rusi janë në një rrugë të ngushtë. Në njërën rrugë qëndron pajtimi. Poshtë tjetri qëndron përballja. Mënyra se si zgjidhet kriza në Ukrainë do të formësojë të ardhmen e politikës së fuqive të mëdha për vitet në vijim. Mashtrimi i Rusisë në Ukrainë është një lojë fuqie gjeopolitike, që të kujton kohët sovjetike. Presidenti, Vladimir Putin, dëshiron të kthejë kohën pas dhe të rivendosë sferat e influencës sovjetike në Ukrainë dhe vende të tjera që u shfaqën kur Bashkimi Sovjetik u shpërbë në vitin 1991. Sipas Putinit, rënia e Bashkimit Sovjetik ishte “katastrofa më e madhe gjeopolitike e shekullit të 20-të”. Putini nuk është i pavarur dhe as nuk dëshiron një luftë me Perëndimin. Ai është një aktor racional që nxit krizën për të çuar përpara qëllimet politike. Kërcënimi i Ukrainës, pushtimi i Gjeorgjisë dhe mbështetja e Bjellorusisë janë hapa të llogaritur për të forcuar Rusinë në shtetet e saj post-sovjetike, duke dërguar një mesazh për kundërshtarët e mundshëm dhe duke vendosur një tampon sigurie midis Rusisë dhe anëtarëve të rinj të NATO-s.
Kriza e Ukrainës është më shumë se një provë e arkitekturës së sigurisë së Evropës. Është gjithashtu një sfidë për Shtetet e Bashkuara, udhëheqja globale e të cilave u zbraz gjatë administratës Trump dhe u zvogëlua nga ngjarjet në Afganistan. Diktatorët po vlerësojnë përgjigjen e Presidentit Biden. Shtetet e Bashkuara dhe Rusia janë të angazhuara në diplomaci të furishme për të parandaluar një luftë në Ukrainë. Me Rusinë si fuqi bërthamore, përshkallëzimi i konfliktit mund të ketë pasoja të tmerrshme.
Një zgjidhje e negociuar është e pakuptimtë duke pasur parasysh kërkesat e egra të Putinit. Ai këmbëngul që NATO të shkëputë vendet që iu bashkuan aleancës pas vitit 1991. Ai kërkon që anëtarët më të rinj të NATO-s të heqin raketat dhe armët e tjera të sofistikuara. Ai dëshiron një angazhim traktati që kufizon zgjerimin e NATO-s më tej, në lindje.
Administrata e Biden dhe aleatët e saj të NATO-s u përgjigjën të mërkurën me shkrim, duke thënë se refuzuan kërkesat e Putinit. Administratat amerikane e kanë parë Kartën e Atlantikut të Veriut si një detyrim të shenjtë të traktatit. Neni 10 parashikon: “Palët, me marrëveshje unanime, mund të ftojnë çdo shtet tjetër evropian që është në gjendje të çojë përpara parimet e këtij Traktati dhe të kontribuojë në sigurinë e zonës së Atlantikut të Veriut për të aderuar në këtë Traktat”.
Sigurisht, ka vlerë të qenësishme në të folur. Megjithëse negociatat nuk kanë gjasa të përmbushin kërkesat e Putinit, dialogu mund të adresojë shqetësimet e tjera të sigurisë të Rusisë, siç është kontrolli i armëve.
Ndërsa Ukraina është në krye dhe në qendër, politika e Shteteve të Bashkuara ndaj Rusisë duhet të marrë parasysh qëllimet afatgjata të brendshme për Rusinë, të tilla si forcimi i demokracisë së saj, mbështetja e të drejtave të njeriut, medit e pavarur, si dhe grupet lokale që luftojnë korrupsionin, siç është Anti-Korrupsioni. Fondacioni i themeluar nga figura e opozitës Alexei Navalny. Për më tepër, bisedimet mund të identifikojnë opsionet e politikave dhe të gjenerojnë mbështetje popullore për paqen dhe përparimin.
Mënyra se si Biden merret me Ukrainën do të ndikojë në marrëdhëniet SHBA-Rusi në të ardhmen. Pa anuluar premtimin për të mbështetur interesin e Gjeorgjisë dhe Ukrainës për t’u bashkuar me aleancën që u lëshua në Samitin e NATO-s në Bukuresht të vitit 2008, Shtetet e Bashkuara mund të de-përshkallëzojnë tensionet duke shpallur publikisht se Ukraina nuk do t’i bashkohet NATO-s së shpejti. Deklarata duhet gjithashtu të mohojë pozicionimin e armëve sulmuese në territorin ukrainas. Në vend të diskrecionit, këto deklarata duhet të bëhen publikisht dhe të shpërndahen përmes një fushate të diplomacisë publike.
Putini nuk është budalla. Ai e di se Rusia do të paguajë një çmim të lartë në sanksione dhe reputacion për pushtimin e Ukrainës. Pushtimi i pjesëve të vogla të Ukrainës ose krijimi i një ure tokësore midis Rusisë dhe Krimesë do të ketë të njëjtën përgjigje si një pushtim i plotë.
Nëse Putini refuzon pajtimin, atëherë do të ketë konfrontim. Shtetet e Bashkuara ndoshta do të pezullojnë bisedimet dhe, duke punuar me aleatët dhe partnerët, do të vendosin sanksione të rënda, duke përfshirë sanksione personale që synojnë Putinin, pasuritë e tij dhe pasurinë e mbështetësve të tij oligarkë.
Ulja e tensioneve me Rusinë në Ukrainë do të përfaqësonte një fitore diplomatike që mund të ndryshojë sjelljen e Putinit në vende të tjera ku Rusia është një aktor i keq. Përçmimi dhe turpi mund të jenë leva të fuqishme që ndikojnë në veprimet e Rusisë.
E premte, 28 janar 2022
David L. Phillips është drejtor i Programit për Ndërtimin e Paqes dhe të Drejtave të Njeriut në Institutin e Universitetit të Kolumbisë për Studimin e të Drejtave të Njeriut. Ai shërbeu si këshilltar i lartë dhe ekspert i punëve të jashtme gjatë administratave të Clinton, Bush dhe Obama.
