Elife Luzha

Elife Luzha: KUMBIM

Nën petkun e pushtetit ndjehesh madhështor

Matanë vetes asgjë nuk shikon

Të verboi lakmia ndaj përlyen çdo vlerë

Ke harruar madje edhe Zotin

 

 Po pse aq athët më vështron

E vrajave ma shkundullon dhembjen e vjetër

Ah mos qofsh vëlla Kain

Unë e harruar le të mbetem

Sall të rritet pemë e lumtur nga humusi i eshtrave të mi

Ani se ti pafytyrësisht

Don të ma përvetësosh emrin dhe mundin.

 

 

Elife Luzha:  Muzgut të purpurt vetëtimthi rrëshqasin ditët…

SFIDË

Stinës së rrebeshtë u nisa për tek ti

Qielli i tendosur ishte pa ngjyrë

Ndër shkrepëtima rrufesh e mugëtirës nxirane

Për një fije rreze qe sa mote në kërkim

 Me vrullin e mallit e lotin e përvëlitur ia beha

Si kopsht me trëndafila të të gjej jo s’e kam pritur

Por jo as kështu të sfilitur nga dhimbjet det

Në pritje të një dite të bardhë për të lindur

 Më sëmboi shikimi yt i vranët vetullngrysur

Ndjenjë e trandur hidhërimi si thikë më shpotiu

Sa shumë desha të t’i zbusja plagët që të kanë molisur

Po pa frymë mbeta mes dhimbjeve tua të zjarrta të lindjes

 Tragës së gjakut amaneti na përtëritet ndër brezni

Damarëve të moteve nga hyjni qiellore lartësuar

Ne bijtë e tu një mijë here kemi për të lindur

Gjersa dielli rrezëtar të ndrijë mbarë hapësirave tua.

 

KËRKOJ SYTË E TU

(Nënës, që më mungon aq shumë)

Thellësisë së qiellit kërkoj sytë e tu

Si yll vezëllues ta ndiej atë shikim

Mallshëm tranden kujtimet

Në rrënjë zemre ngjizur

Përgjunjur përpij lotët

Që s’më ngushëllojnë

Sa shpejt ike nënë

Nga kjo botë ëndërrimtare siç thoshe

Në ç’ kopsht parajse tani e qetë pushon

Me dhembje malli tani e vetme kam mbetur

Pa fjalërrezen tënde e dashurinë pa kushte

Që më mungon më mungon

 

Të lutem o Hyu im Ynzot që je

Mrekullive tua më ndihmo t’u besoj

Kur të kem arritur fundrrugën e udhëtimit tim

Në paqe hyjnore me nënën më bashko.

 

TEJ MË TEJ

 Përtej zhurmës së stinëve brengat tejevijnë

Vernisja rreth derës më bie kokëposhtë

Muzgut të purpurt vetëtimthi rrëshqasin ditët

Pa pikë hamendjeje a tundimi

Humbellave terrane zhduket dielli im bleror

E vitet zverdhen ngjyrëlimon

Nga dallgë angështie që duan të më përpijnë

Tek përballem me aromëlulevetminë çdo stinë

Ja me duart e mia zemrën ta shpalosa 

Ti tej më tej qiellit shikomë  

Jam kaltërinë

Kaltërinë

Kontrolloni gjithashtu

Shefqet Dibrani: MONOGRAFI ARTISTIKE NË 20-VJETORIN E ANSAMBLIT "DRITA"

Shefqet Dibrani: MONOGRAFI ARTISTIKE NË 20-VJETORIN E ANSAMBLIT “DRITA”

(Haradin Gashi, “Dy dekada, Ansambli i këngëve dhe valleve “DRITA”, monografi, botues vetë Ansambli DRITA, …