Erion Veliaj: Ali Ahmeti një personalitet politik që nderon edhe Tiranën

Një shqiptar ndër më të mirët, një luftëtar që politikën e diplomacinë i ka kthyer në një mjeshtëri të admirueshme, një udhëheqës që i ka bërë vend të veçantë vetes në historinë e shqiptarëve dhe në zemrat e në mendjet e të gjithëve, përfshirë edhe mendjet e kundërshtarëve e armiqve të tij, kështu është shprehur kryebashkiaku i Tiranës, Erion Veliaj gjatë ceremonisë së ndarjes së titullit Qytetar Nderi të Tiranës, për kreun e BDI Ali Ahmeti.

Mirëseardhët të gjithë në Bashkinë e Tiranës, është një nder i madh që sot miku jonë, vallu jonë frymëzues, misionar dhe kryetar Ali Ahmeti na është bashkuar teksa do të jetë qytetari më ri ri i qytetatit të Tiranës. Të nderuar kryemnistër, kryetarë kuvendi, ministra, bashkëluftëtar dhe miq të Ali Ahmetit, jam falenderues që sot jeni këtu për të nderuar qytetarin më të ri të nderit të Tiranës zotin Ali Ahmeti.

Tirana siq e përmendim në zhargonin tonë i ka me pikatore qytetarët e nderit, Ismail Kadaren, Dritero Agollin, Kristo Frashërin, Adem Demaçin, dhe sot do t’i bashkohet këtij gjerdani të njerëzve që e bashkojnë popullin tonë me qytetarinë e nderit, kryetari jonë, lider dhe frymëzues Ali Ahmeti.

Disa njerëz i hyjnë politikës duke pasur ndërmen një ekskursion të shkurtër në rrugë të saj, por pastaj dalin siç hyjnë, duke mos lënë asnjë shenjë, dhe asnjë libër në kujtesën e njerëzve.

Disa i hyjnë politikës duke e përfytyruar si një aksesor e cila thjeshtë do të shtonte një medalje në xhaketën e tyre, apo një rresht në CV-në e tyre, edhe këto të padukshëm dhe të harrueshëm në rrugëtimin e tyre.

Disa të tjerë i hyjnë politikës shtyrë nga një vokacion i brendshëm, dhe bëjnë vepra madje kryevepra, këta janë ata që mbetën në histori, dhe Ali Ahmeti do të mbetet gjatë në historinë e vendit tonë , dhe sot posaçërisht të qytetit tonë.

Ky është modeli i një politikani të vëretë, i Ali Ahmetit për të cilin liria është një substancë e shpirtit të vet dhe qenies së vet.

E dëshmon rruga e tij gjurmëlënëse, modeli i Ahmetit ishte ai i 19991 kur shpërthyen demostratat studentore, dhe kur shprthyen ato dhe u arrestuan studentat ai ishte një nga të arrestuarit. 

Kur një vit më pas do të bëheshin përpjekje për riorganizim ai ishte aty. Kur nisën aktivitetet për legalitet ai ishte ay.

Vite më pas kur filloi lufta në Kosovë ai ishte pagëzuesi i UÇK-së. Vite më pas në luftën e 2001 në Maqedoninë e Veriut ai ishte aty si themelues i UÇK-së.

 

Në Marrëveshjen e Ohrit ai ishte aty për ta mundësuar, kryetari i parë i kuvendit ishte nga partija e tij

Zgjedhja e kryeministrit të parë shqiptarë morri zë me Ali Ahmetin aty.

Sa herë që të shkruhet për të këto ngjarje do të shkuhen dhe do të kujtohen në histori.

 Herë petrit që fluturon lartësive të qejëve në kërkim të lirisë, dhe herë burim jetëdhënës i shqiptarisë që e duan vendin tonë.

 Me qëllimiet që i ka dhënë vetes Ali Ahmeti nuk e kanë ndalur atë as lufta dhe as burgu.

 Qëllimet e Ali Ahmetit janë qëllime që i bëjnë luftëtarët, heronjtë, dhe atdhetarët e mëdhenj.

 Atdheu është një lidhje e përbërë nga shumë lidhje të tjera që qëndrojnë në mishin dhe shpirtin tonë.

Është një lidhje që nuk mund të shkulet si një fije floku.

 Në këtë nderim të ndërsjelltë nuk është vetëm Tirana që nderon Ali Ahmetin me titullin qytetarë nderi, është nderë në historinë e Tiranës që ju na jepni neve në misonin tonë, në familjen tonë.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …