Ferat Shala: Gjeneral Major Shaban Shala, ishte një nga veprimtarët e paepur të çështjes kombëtare që i shërbeu atdheut

Ferat Shala: Shaban Shala, ishte njëri nga veprimtarët e paepur të çështjes kombëtare që i shërbeu atdheut

Gjeneral Major Shaban Shala, protagonist i zhvillimeve të mëdha të Kosovës

(Shënim përkujtimor me rastin e 7 vjetorit të vdekjes)

Gjeneral Major Shaban Shala, ishte një nga veprimtarët e paepur të çështjes kombëtare që një jetë të tërë i shërbeu atdheut.

I lindur dhe i brumosur në frymën e atdhedashurisë që i dhuroj familja e tij qysh në fëmijërinë e hershme, ai do të vazhdojë angazhimin kombëtarë edhe në kohën e rinisë së hershme. Ai ka qenë anëtar i ilegales patriotike qysh nga shkolla e mesme. Gjatë kohës së studimeve do të bashkëpunojë edhe me figura emblematike të lëvizjes së ilegales si Nuhi Berisha, Rexhep Mala, Fehmi Lladrovci e shumë atdhetarë të tjerë. Ka marrë pjesë aktive në demonstratat e vitit 1981.

Për shkak të veprimtarisë për çështjen kombëtarë ai do të burgoset disa herë dhe do të dënohet me 10 vite burg si i burgosur politik nga regjimi kriminal serb. Pas vuajtjes së dënimit ai do të kthehet edhe më fuqishëm në aktivitetin e tij politik dhe kombëtarë duke u angazhuar në kuadër të Kryesisë së Këshillit për Mbrojtjen e Lirive dhe të Drejtave të Njeriut si bashkëthemelues e drejtues, përkrah veprimtarit të shquar Adem Demaçi. Ka qenë anëtar i Kryesisë së KLDMNJ-së.

Ai dha kontribut të çmueshëm në ngritjen e celulave të parë të UÇK-së. Ishte ushtarë i orëve të para të, bashkëpunëtorë i ngushtë i komandantit legjendar Adem Jashari dhe vëllai i dëshmorit Bedri Shala që ra heroikisht në betejën e Junikut.

Ka merita të jashtëzakonshme në zhvillimin dhe forcimin e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe strukturave udhëheqëse të saj. Gjatë kohës së luftës çlirimtare ai ishte caktuar shef i i Drejtorisë si Informimit Publik të Shtabit të Përgjithshëm të UÇK-së. Në verë të vitit 1998 ka qenë i sistemuar në shtabin ushtarak të Likocit ku për një kohë ka qenë e vendosur selia e Shtabit të Përgjithshëm të UÇK-së dhe Shtabi i Zonës Operative të Drenicës.

Ishte ndër personalitetet meritore që punoj pa rezervë në bërjen e lirisë dhe në ndërtimin e shtetit të pavarur të Kosovës. Do të mbahet mend sidomos për angazhimin në kuadër të strukturimit dhe organizimit të Trupave Mbrojtëse të Kosovës, ku ishte edhe pjesë e strukturave komanduese.

Vdekja e mori herët, shumë herët. E mori atëherë kur më shumë se kurrë i duhej Kosovës. Na duhej që ta kishim ende me përvojën dhe këshillat e tij në rrugën e shtet-ndërtimit. Na duhej për qëndrimin e tij të drejtpërdrejt, të sinqertë dhe largpamës. Na duhej për frymën unifikuese dhe autoritative që ushtronte kudo që vepronte. Na duhej ende shembulli dhe modeli i tij energjik dhe i palodhur prej gjenerali të pathyeshëm.

Unë ndjehem me fat që kam njohur dhe kam pasur si bashkëpunëtorë dhe bashkëluftëtarë këtë veprimtarë të madh të kombit tonë. Isha i privilegjuar që rrugëtova përkrah tij në ecejaket e ilegales, shtigjeve të luftës dhe në rrugën e paqes.

Gjeneral Major Shaban Shala, ishte dhe mbetet protagonist i zhvillimeve të mëdha të Kosovës që la gjurmë të pashlyeshme në historinë e kombit tonë. Ai la pas vetes shumë kujtime dhe shumë vepra. Mbi të gjitha na la pas vetes krenarinë, andaj kujtimi për të do të mbetet i përjetshëm.

Ferat Shala, 05 Janar 2019.

Shënim: Kjo fotografi ekskluzive e Gjeneral Major Shaban Shalës, është pjesë e arkivit të fotove të realizuara gjatë kohës së luftës nga gazetari dhe reporteri i Radios “Kosova e lirë” , Martin Çuni, të cilin e falënderoj shumë që ma mundësojë ta ndaj me Ju këtë foto në këtë përvjetor.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …