Jakup Krasniqi

Jakup Krasniqi: Në vendime të drejta është suksesi, jo në mashtrime

(“Kur zemërimi rritet, mendo për pasoja. “Konfuci”)

Aty ku qeveriset me vendime të drejta e veprime konkrete ka sukses dhe zhvillim, ka perspektivë për rininë. Aty ku qeveriset mirë, edhe qytetarët jetojnë në mirëqenie! Secili njeri ndjehet krenar dhe i dinjitetshëm në atdheun e vet, me shtetin e me kombin e vet!

Aty ku vlerësohen fjalët përgjithësisht, aty ku qeveritaret rrinë para mikrofonave veçanërisht, mungon suksesi dhe zhvillimi! Aty ku sundon gënjeshtra dhe mashtrimi, mungon perspektiva për rininë, qytetarët jetojnë me frikën për mbijetesë! Në “qeverisje” të tilla, qytetari është i frikësuar, frika i bënë ata gënjeshtarë, të mashtruar e mashtrues dhe i bënë njerëzit lehtë të vetë nënshtrueshëm! Fjalët e shumta, thuhet, prapa e kanë vetëm varfërinë, dështimin e dëshpërimin! A ka dëshpërim më të madh sesa rinia e Kosovës së lirë, të pavarur e sovrane, ta kërkoj sigurinë për punë e jetë ne ikje nga Atdheu?! Pas ikjes goxha masive të vitit 2015 kur nga Kosova për shkak të mashtrimit e dëshpërimit që solli koalicioni PDK-LDK, nga Kosova ikën mbi 100.000 qytetarë, ndërsa në vitin 2016 këto ditë u dha një shifër zyrtare, se nga Kosova u larguan rreth 12.000 qytetarë të tjerë! E dhimbshme është se trendi i ikjeve është në ngritje edhe pas nëntë viteve të pavarësisë së shpallur më 17 shkurt 2008! Mashtruesit, sa vende pune premtuan për punësim në vitin 2014, deri në fund të mandatit do t’i “punësojnë” po aq, por vetëm në mërgim?!

Këto ditë, krerët e koalicionit qeverisës, secili në mënyrën e vetë i kane filluar turet e mashtrimit të ri me ekspertë e biznese. Ekspertët e bizneset nuk mjaftojnë të dëgjohen për mashtrim, me ata duhet qeverisur dhe zhvilluar ekonominë e vendit! Përse qeveritarët nuk i panë ata deri më sot? Me çfarë ekspertësh na qeverisën, po na qeverisin dhe do të na qeverisin? Me ata të Prontos, e të Jugo-s që i kanë në krahët e majtë e të djathtë, në turret e dëgjimeve për “fillimin e ri” e zhvillim të “ri”! “Prontoekspertët” e “jugobizneset” na kanë sjellë këtu ku jemi dhe jemi shumë keq! Shkurt e shqip, turret e krerëve të koalicionit qeverisës jashtë institucioneve, që do të thotë e kanë braktisur punën në institucione, nuk janë gjë tjetër vetëm përpjekje e “re” për të paketuar, “turret e mashtrimeve të reja”! Në një situatë të tillë, vëmendja qytetare duhet të jetë më shumë se e zgjuar!

Pa njerëz me integritet e dinjitet, uroj të mos e presim “ndryshimin e ri”! Rruga nëpër të cilën ecëm në dy legjislaturat e fundit, vazhdimi në atë rrugë përfundim tjetër nuk ka! Qeverisja duhet ndryshuar thellësisht, nëse vërtet jemi në kërkim të progresit! Ndryshimi është e vetmja shpresë e qytetarëve tanë! Ndryshimi po vije!

Ja, çfarë thoshte dikur për qeverisjen filozofi i madh kinez, Konfuci (551-479 p.e.s), i cili jetoi para 2500 viteve dhe thënia e tij është plotë aktualitet. Ai thoshte: “Në një vend të qeverisur mirë, duhet të kesh turp nga varfëria. Në një vend të qeverisur keq, duhet të kesh turp nga pasuria.” Edhe pas 2500 viteve, tek ne, turpi bie mbi qeveritarët xhahil (të pa dijshëm)!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …