Kadrush Radogoshi: Ankand për shitjen e Atdheut, apo satanizim i opozitës?

As propaganda më e shfrenuar nuk mund ta fsheh ferrin në të cilin është duke jetuar popullsia e Kosovës dhe autore e këtij ferri është politika e korruptuar gjer në palcë dhe sadomazohiste e Kosovës, e përkrahur nga gazetaria gebelsiane. Një gjë duhet të jetë e qartë për karriget pushtetare se privatizimi i atdheut dhe nxjerrja e tij në ankand publik nuk do të kalohet i pandëshkuar. Mallkimin e qytetarëve të sotëm dhe të ardhëm do ta bartni si gurin e turpit mbi shpinë, i cili është shumë më i rëndë se burgosja juaj eventuale për krim të organizuar, korrupcion dhe shitje të atdheut.

 

Mësimin që më së miri e kam mësuar nga përvoja ime jetësore është se të gjitha partitë politike karakterizimin e tyre për mua semantikisht e kanë vendosur në mes të cilësorëve “i papërshtatshëm” dhe “Satana”! Po u lexua drejtë ky karakterizim kuptohet se mendja dhe shpirti im janë jasht të gjitha klisheve partiake, prandaj pikëvështrimi im për ngjarjet, që po ndodhin në Kosovë është interesi kombëtar.

 

Qeveria servile ndaj cilitdo byrokrati ndërkombëtar dhe qyqare ndaj Serbisë e përkrahur nga padronët e saj po tregohet arrogante ndaj opozitës, të cilën po e satanizon deri në ekstrem. Këtë satanizim po e përkrah drejtpërdrejtë edhe gazetaria e dalë nga tradita e gjatë satanizuese e gazetarisë së Kosovës.

 

Politika dhe gazetaria në Kosovë nuk po merren me shkakun e problemit (marrëveshjet kapitulluese me Serbinë), i cili e rrezikon qenësinë e Kosovës si shtet, por po merren në mënyrën më të egër dhe jasht çdo logjike demokratike me kundërshtimin e opozitës, së cilës ia kanë uzurpuar hapësirën e veprimit demokratik, duke ia lënë vetëm rrugën.

 

Qeveria e Kosovës, duke e nxjerrë opozitën në rrugë, po e nxjerrë politikën jashtë institucioneve të privatizuara. Nuk duhet mençuri e madhe për të kuptuar se nxjerrja e politikës në rrugë do të thotë nxitje e trazirave, të cilat zakonisht përfundojnë ose me largim të dhunshëm të qeverisë ose në luftë civile.

 

Veni gishtin në kokë Isa Mustafa e Hashim Thaçi sepse instrumentalizimi politik i policisë së Kosovës nuk mund të ju mbrojë nga shkuarja në rrugën ku nuk ka më kthim!

 

Skenat nëpër rrugët e Prishtinës, sot, ishin trishtuese edhe pse jam i sigurt se kamerat televizive kanë qenë aspak objektive gjatë xhirimit. Megjithatë edhe në atë raportim selektiv shihej një grua e shtrirë gjerë e gjatë në trotuar, por edhe fëmijë të lënduar nga policia.

 

Se deri ku ka arritur marrëzia e pushtetit dhe e mediave tregon edhe raporti i tipit marroç si ky: U lënduan 27 policë, u arrestuan 15 apo 16 protestues. Shtrohet pyetja: po cili është numri e protestuesve dhe qytetarëve neutralë të lënduar?

 

Në fund, as propaganda më e shfrenuar nuk mund ta fsheh ferrin në të cilin është duke jetuar popullsia e Kosovës dhe autore e këtij ferri është politika e korruptuar gjer në palcë dhe sadomazohiste e Kosovës e përkrahur nga gazetaria gebelsiane. Një gjë duhet të jetë e qartë për karriget pushtetare se privatizimi i atdheut dhe nxjerrja e tij në ankand publik nuk do të kalohet i pandëshkuar. Mallkimin e qytetarëve të sotëm dhe të ardhëm do ta bartni si gurin e turpit mbi shpinë, i cili është shumë më i rëndë se burgosja juaj eventuale për krim të organizuar, korrupcion dhe shitje të atdheut.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …