Pacolli: Komandantit legjendar, Adem Jashari po kthehet në Prishtinë i skalitur në bronz për t'i bërë roje kujtesës koleltive

Mehmet Bislimi: KAM NJË PYETJE, VETËM NJË!?

(Gabimet e paqëllimshme  janë njerëzore, gabimet e qëllimshme  janë djallëzore!)

Po vjen 5 marsi, 24 vite nga rënia heroike e Komandantit Legjendar Adem Jashari.

-Qeverisë aktuale dhe të gjitha Qeverive paraprake të Republikës së Kosovës, në vazhdim si; VV-së, PDK-së, LDK-së, AAK-së, NISMA-së, PSD-së, PDKSH-së e dhjetëra të tjerave…

Mënyrë e pa nevojshme e komunikimit kjo, që shqetëson qytetarin e mirëfilltë në ditët e sotme, përballja me këtë dukuri të shëmtuar që do një shpjegim së cilës deri më sot as kush nuk i dha përgjigje të saktë, në mos qëllimisht i bënë bisht përgjigjes?!

Kush nuk më thotë nga të gjitha subjektet politike të lartshënuara edhe nga kjo aktuale, të cilat i kanë hipur pushtetit përmbi, e kam vetë një pyetje- vetëm një!

– Përse, për çfarë arsyeje, mbi bazën e cilit argument deri me sot, nuk kemi as edhe një shtatore të Komandantit Legjendar Adem Jashari në Prishtinë- Prishtina kryeqytet i Republikë së Kosovë, ku gravitojnë shumë nga përfaqësuesit e huaj diplomatikë e dhjetëra figura tjera shtetërore nga e mbarë bota e madhe!, dhe ata e ne, në Prishtinë hasim madje edhe shtatore, obeliskë dhe simbole tjera të ish pushtuesit serbo-jugosllav, siç është edhe kunji trekëmbësh mbrapa Kuvendit të Kosovës. Simboli ky i pushtuesit dhe nomenklaturës komuniste serbo-jugosllave e nga ana tjetër, nuk hasin as gjëkundi shtatoren e Komandanti Legjendar Adem Jasharit-Adamit të Shqiptarëve!…

Në të gjitha shtetet e botës ku mbretëron ligji, arsyeje dhe vetëdija (fatkeqësisht tek ne, mungojnë që të tria), simbolet e ish diktatorëve, janë zhdukur me kohë, si në Rusi, shtatorja e Stalinit në Rumani ajo e Qausheskut, në Gjermani ajo e Hitlerit, në Poloni e gjetiu…

Jo, në Kosovë jo, ende jo, mu në mes të Prishtinës, dhe atë mbrapa Kuvendit të Kosovës, ngrehë kokën lart, një kunj me tre brirë- obelisk ky, që simbolizonte ish diktaturën moniste serbo-jugosllave, dhe platformën e saj të ish “bashkim- Vëllazërimit”,  e që pikërisht mbi këtë platformë ish pushtuesi serbo-jugosllav, ekzekutoi pa gjyq, dhunoi e përdhunoi, dëboi e masakroi mbi një milion shqiptarë nga shtëpitë, tokat dhe shteti i vet, na dëbuan nga vatrat tona për më së një shekull!

Tani kur kemi kaluar mbi dy decenia pas luftës sonë çlirimtare, kush s’ më thotë; nga të gjitha ish subjektet politike qeveritare edhe nga kjo aktuale:

A keni një shpjegim për shqiptarët, për luftëtarët e Kosovës, për invalidët e luftës, për familjarë e dëshmorëve të kombit, për fëmijët e tyre, dhe për vet Familjen Jashari;

PËRSE, PËRSE, PËRSE deri me sot, nuk u vendos shtatorja e Komandantit Legjendar në kryeqytetin e Republikë së Kosovës, pra në Prishtinë!?

Të paktë një sqarim para qytetarëve shqiptarë nëse; nuk keni pasur guximin, ani pse Komandanti kishte guximin e flijimit hyjnor, apo nëse nuk ju ka interesuar fare, nëse “nuk keni pasur mjete”, nëse nuk ju kanë lejuar te “huajt”, nëse  nuk ju ka lejuar Beogradi, apo nëse nuk iu ka lënë inati, smira e babëzia, apo injoranca e prapambetja!… Ëëëë pra, ky popull dhe familja Jashari e do një sqarim, nëse ka burra te politikës që e thonë të vërtetën- ndryshe tregoni së Komandanti Legjendar Adem Jashari është i papranueshëm (non grata), në Prishtinë!, në fakt ai qeveritarëve dhe pushtetarëve iu duhet vetëm deri sa t’i fitojnë zgjedhjet dhe kur janë përvjetorët, sa për të u ekspozuar e përjargur mbi varrin e tij!!!

Si prolog i këtij shkrimi:

Jam në kërkim të një sqarimi  dhe kjo është më shumë së një shkarje e shëmtuar dhe e pafalshme përgjatë këtyre dy decenieve, Nuk e di, nëse kjo është e domosdoshme, që të shumëfishohet kërkesa e popullit, dhe familjes Jashari, në vazhdim e dijetarëve më në zë, që t’ju kujtojnë juve së; përjashtimi i Komandantit Legjendar nga Prishtina, nuk u bënë nder as ish dhe as Qeverisë aktuale dhe as popullit tonë liridashës.

Kjo çështje nuk pret dhe nuk mbanë më, kjo nuk duhet shikuar si një çështje thjeshtë formale ose teknike që pret, jo! Përkundrazi, kjo duhet parë si fenomen tejet negativ që dëmton imazhin tonë kombëtarë e çlirimtarë në përpjekje për të bërë shtetin tonë.

Kisha vetëm këtë pyetje, dhe pres vetëm një përgjigje- ndryshe janë shumë ditët që deri me 5 mars, të vihet gurë themeli i  simbolit të lirisë së Republikës së Kosovës, i Komandantit Legjendar Adem Jasharit, mu në qendër të Prishtinës, aty pra, mbrapa Kuvendit të Kosovës, shesh ky i cili edhe do të mbajë emrin e Komandantit.

CH-21-02-2022

 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …