Nebih Rexhepi

Nebi Rexhepi: Basha ka lënë anash ato personalitete në PD që janë shumë më të aftë e më inteligjentë se ai

Të flasësh për këtë Lulin e demokratëve  është më se komplekse sepse kemi të bëjmë me një figurë tejet të zymtë politike. Lulzim Basha karrierën e tij politike e nisi tamam ashtu sikur Sali Berisha duke i urryer të gjithë të tjerët që nuk mendonin politikisht si ai.

Një veti kjo tepër e dëmshme,e që për fat të keç u përhapë gjithë andej trojeve Shqiptare, dhe për të vazhduar deri në ditët e sotme. Diku rreth viteve 2005 kur e majta Shqiptare përjetonte përçarjen më të tmerrshme të pas komunizmit, ku kishte asi majtistësh që edhe brenda partive të tyre kishte fraksione të çmendura.

Në PS ishte krijuar fraksioni i Ilir Metës, kurse as partitë tjera majtiste nuk qëndronin hiq më mirë. Dhe aso kohe u bë një pellg me ujë të turbullt në  politikën e  Shqipërisë. Notuesi më mirë në këtë ujë të turbullt doli Lulzim Basha, i cili ngadhënjeu në një duel televizivë me një majtist edhe ashtu i çakordur në çdo aspekt. Ai nga ky moment ngrit karrierën e tij politike,dhe u bë personi më përkëdhelës i Sali Berishës, të cilit i ofronte poste nga më të lartat. Kulminacionin e arriti kur u bë kryebashkiak i Tiranës,   kuptohet me manipulimin e votave, sepse PD-ja veç kishte eksperiencë të lartë për këtë dukuri të shëmtuar, në krye me Ristanin e korruptuar

Lulzim Basha kulminacionin politik e arriti në vitin 2013, kur PD-ja pësoi humbjen më të thellë deri në atë kohë. Sali Berisha në këtë kohë  bënë edhe një gabim në PD kur kishte mundësi të zgjedh për lider partie edhe shumë të tjerë më të zotin se Lulzim Bashën,por e zgjodhi këtë sepse të vetmin mundë ta përdorte si të donte. Asokohe skush nga PD-ja nuk e kundërshtoi, sepse të gjithë e njihnin si njeri të mirë dhe të aftë për ta udhëhequr me sukses partinë. As kush nuk e njifte Lulin në thelb aso kohe. Pra tashmë Luli u bë personi më i privilegjuar PD-së, e cila nuk e kishin idenë për një të ardhme.

PD-ja kishte shumë deputetë më të zgjuar se ai, por rrethi i ngushtë i Salës ishte ai që priste dhe qepte. Ky rreth i përbërë nga Sali Berisha dhe Lulzim Basha i fërkonin duart se do ta ngrisin PD-ën më lartë. Në sipërfaqe tani shihej vetëm Lulzim Basha, por në fakt ky është vetëm hija e Sali Berishës, madje edhe vet deputetët e PD-ës e njihnin për të mirë.

Populli i Shqipërisë i dha  Lulzim Bashës një goditje të rëndë duke ia marrë edhe Tiranën, ishte kjo një goditje që asnjë lider nuk do të kishte mundur të qëndrojë pa dhënë dorë-heqje. Mirëpo kësaj radhe as kush se njihte Lulin, sepse nuk ishin menduar se ky llafazan do të humbiste në këtë mënyrë. Pra PD-ja këtu e merr tatëpjetën drejt një gremine pa fund dhe pa shpresë. Sepse gjërat si po veten vështirë se do të vijë një ditë e bardhë për hijen e Sali Berishës Lulzim Basha. Kjo tani më po shihet hapur gjithandej Shqipërisë nga Veriu në Jug. Por kulminacionin e turpit e arriti tani së fundmi me përpilimin e listave për deputet, ku me tërë kuptimin e fjalës bëri diferencim ideo-politikë në stilin e LKJ-ës. Kur aso kohe Azem Vllasi votonte për ta larguar Akademikun e ndjerë Ali Hadrin, kurse Ali Hadri iu kishte drejtuar Azem Vllasit: “ata dy gishta ruaj edhe për vete”,dhe vërtet ashtu kishte ndodhur.

Kurse sot në të njëjtën mënyrë, Lulzim Basha pa fije turpi lë jashtë listave deputetët më të aftë që për momentin ka PD-ja: Jozefina Topallin, Majlinda Bregun, Arben Imamin, Eduard Islamin, Astrit Patozin, Ridvan Bodën etj. Që të gjithë këta janë shumë më inteligjentë se vet kreu i PD-ës. Kurse fut në listë njerëz anonim sepse me ta ai e ka më të lehtë manipulimin: leqe-peqe. Për Lulzim Bashën lirisht mundë të themi se, as din çka flet,as din ç’ thotë dhe as dinë ç’ bënë.

Dhe përfundimisht 25 Qershori do të jetë dita e fundit e tij si lider partie, sepse këtë tanimë, hapur po e paralajmërojnë edhe deputetët e diferencuar. Por për fat të keq ende ka deputet në PD që nuk e njohin sa duhet  Lulin as shokët e tij…

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …