RKL

RKL: Disa nga kontroversat dhe kontrapunktet e Albin Kurtit

Në Amerikë, Kurti thotë se Kosova qe 23 vjet është një histori suksesi, ndërsa në Kosovë, thotë se të gjitha qeveritë e deritanishme kanë qenë të dështuara dhe nuk kanë shënuar asnjë sukses. Madje ai veten e quan çlirimtar duke pretenduar edhe krijimin e “republikës së tretë, të albin kurtit me company”.

Aventurat e fjalorit politik të Albin Kurtit  nuk kanë të sosur.

Tërë fjalorin e mëparshëm demagogjik tani e ka kthyer së fjalorin pragmatik.

Nga Amelika Amelika, në Amerika, Amerika.

Nga Kosova storie e dështuar, tani Kosova storie suksesi.

Nga refuzimi i Marrëveshjes së MCC-së, tani pranues i saj.

Nga Jo negociata, por Vetëvendosje, tani negociata, pastaj vetëvendosje.

Nga kurrë nuk bisedoj as ia shtrëngoj dorën kriminelit Vuçiq, tani bisedon me kriminelin Vuçiq madje edhe e “rehabiliton” se atë nuk e paska pyetur fare Millosheviqi gjatë luftës.

Nga konstatimi se Veton Surroi është spiun i Serbisë, tani shoku më i ngushte i tij dhe i Vetëvendosjes.

Për t i rënë shkurt, nga të gjitha premtimet, nga të gjitha paralajmërimet, Albin Kurti ka ndërruar 100 për qind, është kthyer në të kundërtën e asaj që ka deklaruar dhe ka premtuar se do ta realizojë,  pasi ta marrë pushtetin.

Por, janë edhe disa premtime të cilave iu  ka përmbajtur dhe iu përmbahet me rigorozitet, në luftën e tij politike, sidomos në raport në UÇK-në.

Albin Kurti i përmbahet dhe nga dita ditës e thellon urrejtjen kundër UÇK-së zyrtare, me Hashim Thaçin, Azem Sylën, Kadri Veselin, Xhavit  Halitin, Jakup Krasniqin e disa të tjerë, duke pretenduar se këta nuk ishin UÇK-ja e vërtetë.

Albin Kurti, i përmbahet premtimit se kur të vijë në pushtet do të bëjë rivlerësimin e listave të veteranëve. Ai mendon se mjafton numri deri në 15 mijë veteranë, sepse pagat me nga 170 euro e dëmtuakan buxhetin e Kosovës.

Albin Kurti pesë vjet më parë i ka thënë Hashim Thaçi, shko në Hagë, çka po pret.

Albin Kurti ka bërë be se kur të vijë në pushtet, kurrë nuk do t ia përmend emrin Hashim Thaçit e Kadri Veselit.

Deri tani për afër dy vjet, iu ka përmbajtur fort, por shumë shpejt do ta shkel edhe këtë premtim.

Albin Kurti ka premtuar se sapo të vijë në pushtet do ta zbardh fatin e Astrit Deharit, por tani e përmend vetëm në përvjetor.

Albin Kurti dhe partia e tij kanë pësuar metamorfozë, pikërisht sikur ajo që ka përshkruar shkrimtari i madh gjerman, me origjinë hebraike, Franc Kafka në rrëfimin e tij “Metamorfoza”.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …