RKL

RKL: Fitorja e Partisë Socialiste me Edi Ramën në krye është fitore për të gjithë shqiptarët

Gjatë fushatës për zgjedhjet parlamentare të 25 qershorit në Shqipëri, kryetari i Partisë Socialiste, aktualisht edhe kryeministër i Shqipërisë, Edi Rama, kishte paraqitur një projekt-program realist, me të cilin e bindi elektoratin shumicë të vendit, duke u treguar shumë i sinqertë, duke kërkuar votën, në radhë të parë  për Shqipërinë dhe shqiptarët përgjithësisht, duke prezantuar të gjitha të arriturat e qeverisjes së kabinetit të tij afër katër-vjeçar, duke numëruar një nga një të arriturat, por edhe pengesat e lëshimet gjatë qeverisjes së tij.

Rama, “manifestin” e tij për fitore e kishte analizuar në çdo pikë, duke iu bërë thirrje votuesve shqiptarë që t ia japin edhe një shans që ai me kabinetin e tij të ardhshëm të realizojë premtimet, ashtu sikur se i kishte realizuar shumicën prej tyre, pavarësisht mohimeve, përçmimeve dhe gjuhës shumë të vrazhdë të kundërshtarëve politikë, gjuhë kjo të cilën ka filluar ta ndëshkojë gjithnjë e më tepër elektorati shqiptar në Shqipëri, Kosovë dhe në Maqedoni.

Kjo gjuhë i kushtoi veçmas Lulzim Bashës, dhe “sejmenëve” të tij, të cilët tani duhet të binden definitivisht se elektorati nuk fitohet duke sharë e duke fyer kundërshtarin, e në anën tjetër duke gënjyer e duke mashtruar atë me premtime koti. Nuk fitohet elektorati duke pretenduar që përmes disa “analistëve” mediatikë  të blerë, sa e sa herë prostituuar,  si,  soji i Fejziut, Lubonjës, Shkullakut dhe ndonjë të retarduari si Bato Haxhiu, apo pizevengut Berat Buzhala, të bëhet   përpjekje për ta “kryqëzuar” Edi Ramën, i cili është kalorës i fjalës dhe i diskursit komunikues, meqë ka kapacitete intelektuale e politike, që tejkalojnë shumëfish mendjet e ngarkuara me urrejtje e babëzi të këtij soji të parazitëve që janë pasuruar në kurriz të klaneve, duke përçuar mendësisë e tyre boshe e mjerane.

Shkëlqimi i Edi Ramës në debate, qoftë edhe para 10 “analistëve” të bërë bashkë, batutat shumë të goditura, aftësia për ta kthyer çdo situatë në favor të vetin, sidomos përballë kritikëve kretenë e pizevengë, ka bërë që ai gjatë tërë kohës së fushatës të manifestojë politikanin e pjekur, intelektualin e nivelit të lartë, qeveritarin e zhdërvjellët dhe shumë të informuar  për të gjitha problemet me të cilat ballafaqohet vendi.

Nuk besoj se Rama u soll me dinakëri kundër Lulzim Bashës me rastin e marrëveshjes për shtyrjen e zgjedhjeve më 26 qershorit,  duke i dhënë kohë Bashës dhe demokratëve për ta rimarrë veten pas qëndrimit tre muaj në çadër… Sinqeritetin e tij e mirëpritën demokratët dhe e mirëkuptuan socialistët. Kjo besoj se solli fitoren, Ramës dhe Partisë Socialiste, sepse shqiptarët as janë manipuluar as mund të manipulohen nga mendjet e errëta të atyre që tërë ditën debatojnë duke fyer e gënjyer duke përgatitur kurthe mediatike, duke u shërbyer me fjalë e prapaskena rrugësh, duke u munduar të na binin  se Rama fitoi për shkak se fshehtas paska lidhur pakt me Bashën për ndarje të pushtetit sikur thotë në pusht nga Prishtinë, apo sikur dërdëllis një Zhejëzhel dhe të tjerë si ai.

Fitorja e Edi Ramës, pa dyshim se është fitore për të gjithë shqiptarët, sepse një qeveri stabile dhe e fortë në Shqipëri, është garanci edhe për shqiptarët në Kosovë, Maqedoni, Mal të Zi dhe në Kosovën Lindore. Kjo fitore bindëse, e pavarur nga “tepsitë e kusitë”, i lë atij duart e lira për ta  themeluar kabinetin qeveritar dhe për ta udhëhequr me sukses, larg shantazheve  të mercenarizmit të Ilir Metës, apo të sojit të tjerë  të mercenarëve, parazitë që rrojnë duke bërë   pazare dhe duke u pasuruar mbi kurriz të popullit, me votën të cilën sapo e marrin e përvetësojnë dhe e lakojnë në të gjitha rasat për të mirën e vet dhe të klanit, të cilit i takojnë.

 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …