Vetëvendosje

RKL: Vetëvendosja nuk vendos dot vetë, pavarësisht pretendimeve

Pavarësisht  se doli partia më e votuar në zgjedhjet e parakohshme të 6  tetorit, Vetëvendosja nuk fitoi shumicën e ulëseve në Kuvend dhe këtë nuk e fiton dot asnjë parti politike në vendin tonë, për shkak të polarizimit të thellë, vijave të kuqe  dhe urrejtjes çoroditëse të disa krerëve, që kanë për njëri tjetrin.  Kjo përçarje e thellë përbrenda nesh, është pasojë e robërisë së gjatë, e konfrontimeve në dy taborë kryesorë, e mendësive bajraktare e fisnore, krahinore e fetare, ideologjike e politike, pacifiste e revolucionare…

Shpresat e shqiptarëve se çështjen e madhe të bashkimit të kombit e zgjedhin krerët politikë në Tiranë, Prishtinë e në Shkup, tashmë janë vdjerrë përfundimisht, sepse lufta e krerëve tanë politikë, nuk është e orientuar në mënyrë primare rreth idesë së bashkimit, për të krijuar një forcë unike kombëtare, për t’i bërë krerët shqiptarë unikë dhe faktor vendimmarrës në këtë segment.

Edhe ajo që është pritur nga Vetëvendosja, tashmë jo vetëm është zbehur por edhe është lëbyrur krejtësisht sepse, përnjëherë pas shpalljes së rezultatit të zgjedhjeve, oreksi sa më shumë pushtet, doli mbi interesin e Kosovës dhe mbi interesin kombëtar në përgjithësi. Për më keq, që në nismë po shkelen parimet, marrëveshjet paraprake, zotimet për krijimin e shpejtë të Qeverisë, duke krijuar  një gjendje kaotike, nga e cila vështirë se do të dilet.

Arroganca, mospërfillja e partnerëve, imponimi, vrazhdësia, injorimi i të gjithë të tjerëve që nuk kanë votuar për Vetëvendosjen, nuk janë fare veprime të mençura, por veprime të ngutshme, tejet mujshare, të cilat nuk premtojnë ditë të mbara, lerë më  ardhmërinë e premtuar. Sipas kësaj mendësie u dashka që Vetëvendosja ta themelojë Qeverinë dhe institucionet  me pakicat, me krerët e OJQ-ve apo të shoqatave, me politikanë të ish nomenklaturës komuniste jugosllave dhe me  ata që e pranojnë ekskluzivisht programin e kësaj partie.

Krerët e Vetëvendosjes e dinë se në zgjedhjet e fundit kanë fituar vetëm 25 për qind, të atyre qytetarëve të Kosovës e të mërgatës që kanë marrë pjesë në votime. Me këtë rast kemi të bëjmë me një fitore, me një deputet më shumë sesa ka fituar LDK-ja apo tre më shumë sesa ka fituar PDK-ja. Nuk është ndonjë fitore për t’ u krekosur as vlen gjë  për vetëlavdërim. Nuk është sikur fitorja e fundit e Partisë Socialiste në Shqipëri, e cila e vetme i fitoi votat, por e futi në Qeveri edhe partinë deledash të Ilir Metës.

Një segment brenda Vetëvendosjes, mbase edhe me mendimin e qëllimin më të mirë, po e dëmton vetveten, sepse kjo parti nuk e ka forcën, me të cilën do ta qeveriste vetë vendin, nuk e ka besimin e 75 për qind të atyre që kanë marrë pjesë në votime,  nuk e ka besimin e një pjesë të madhe të anëtarësisë së vet,  sidomos me veprimet  që ka ndërmarrë prej kohës kur janë shpallur zyrtarisht zgjedhjet e parakohshme të 6 Tetorit. Pretendimet për të lidhë koalicion domosdo vetëm me LDK-në, duke e trajtuar si parti viktimë, si një lloj partie, e cila mund dhe u dashka të lakohet majtas e djathtas, si partia e Metës e Kryemadhit, në Shqipëri, janë përpjekje koti dhe po shihet fare mirë se përpjekjet e tilla se nuk kanë sjellë dhe vështirë se do të sjellin ndonjë rezultat.

Prepotenca, arroganca, sjelljet e papërgjegjshme, veprimet e pamatura, qëndrimet e ngurta, nuk i sjellin dobi asnjë partie. Ja edhe shembulli i fundit. Lëvizja Vetëvendosje ka bërë të ditur se kreu i kësaj partie, Albin Kurti,  ia ka kthyer përgjigjen kryetarit  të Kosovës,  Hashim Thaçi lidhur me takimin, sipas detyrës zyrtare. Kryetari Thaçi kishte kërkuar përmes një letre takim me kreun e Vetëvendosjes për  ditën e martë, në orën 10:00, në kabinetin e tij. Në arsyetim ai kishte shkruar…“Me qëllim të funksionalizimit sa më të shpejtë të institucioneve të Republikës së Kosovës, si kryetar i Kosovës do t’i ndërmarrë të gjitha hapat e përcaktuar në Kushtetutë”.

Kryetari Thaçi kërkon që në këtë takim konsultativ t’i konfirmohet të  propozuarit për kryeministër lidhur me formimin e qeverisë së Kosovës. Por, kreu i Vetëvendosjes, Albin Kurti,  tri herë e ka  refuzuar ftesën, duke mos iu përgjigjur kryetarit, Thaçi, ndërkohë ka propozuar që takimi të mbahet në datën që ai e ka propozuar vetë, për ditën e hënë, më 6 janar 2020, duke i lënë të kuptohet se është Albini ai i cili cakton datat e takimit e jo  Hashimi.

Ky veprim i Albin Kurtit, më tepër del të jetë frustrim lidhur me pamundësinë e formimit të Qeverisë me LDK-në dhe me  këtë rast çdo takim me Thaçin nuk do të kishte asnjë kuptim. Edhe ftesat e njëpasnjëshme të Thaçit kanë një prapavijë të zbrazjes së zemërimit nga ana e tij, meqë ai e di fare mirë se nuk ka pse e takon Albin Kurtin, me aq ngut, për ta caktuar mandatar, kur ai ende nuk ka asnjë mandat, përveç manovrimeve dhe pritjes së paparashikueshme dhe nevrastenike. Vetëvendosja nuk vendos dot vetë, pavarësisht pretendimeve…

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …