Masakrat nga çamëve

Valmir Perquku: SI TË PËRKUJTOHET 27 QERSHORI, DITA E GJENOCIDIT GREK KUNDËR ÇAMËVE?

Autoritetet zyrtare greke kërkojnë nga ato shqiptare që të mos përkujtohen në libra shkollore ngjarje si 27 qershori i vitit 1944, dita e gjenocidit të barbarëve grekë ndaj çamëve.  E vërteta po ia prishka imazhin Greqisë së sotme në botë!

Në të njëjtën kohë, Greqia zyrtare ka kërkuar disa herë nga Gjermania paguarjen e dëmeve të luftës pa u shqetësuar fare për imazhin e Gjermanisë së sotme në botë.

Si duhet të përgjigjemi? Çka duhet të bëjmë?

MË 27 QERSHOR të vitit të ardhshëm (dhe të viteve vijuese) ta përgatisim me mençuri një manifestim paqësor të  udhëhequr nga çamët dhe të mbështetur nga të gjithë shqiptarët para ambasadave greke në gjithë botën. Është  me rëndësi të përgatiten pankarta, memorandume dhe dosje presi. Ne e dimë se çka ka ndodhur por gjithë njerëzimi nuk e di se çka ka ndodhur më 27 qershor të vitit 1944 dhe në ditët vijuese.

Paralelisht, për arsye strategjike, ta organizojmë një manifestim madhështor para zyrës së Internacional-Socialistes, gjithashu me pankarta, memorandume dhe dosjes presi për gazetarët,  mediat dhe publikun.

Pse para zyrës së Internacional-Socialistes?

Internacional-Socialistja udhëhiqet sot nga Giorgos Papandreu (Papandreou) ish-kryeministër i Greqisë barbare. Babai i tij, Andreas Papandreu ke qenë kryeministër i Greqisë… Gjyshi i tij Georgios Papandreu, ka qenë kryeministër i Greqisë..

Papandreu (asnjë prej tyre) nuk e ka njohur gjenocidin barbar grek ndaj çamëve.

Ky i fundit e ka parë me sytë e tij se çka ka bërë kasapi socialist Slobodan Milosevic ndaj shqiptarëve. Kryesocialisti ia ka mabajtur anën kriminelit socialits.  Kryesocialisti nuk e ka njohur pavarësinë e Kosovës as si kryeministër i shtetit barbar as si shef suprem i organizatës socialiste botërore.

Ja strategjia:

Dihet se federata e partive socialiste, Internacional-Socialistja, (shikoni  në Wikipedia listën e partive anëtare) është  në konflikt me parti tjera jo-socialiste. Nëse përkujtimi i 27 qershorit përgatitet mirë (me pankarta, memorandume e dosje për gazetarët dhe publikun), përfaqesuesit dhe militantët e partive tjera do ta sulmojnë kryesocialistin. Ky i fundit do të jetë i detyruar të përgjigje.

Ka të dhëna (nga shqiptarë të zhgënjyer nga nacionalizmi primitiv grek i kryesocialistit) se surrat-djalli Papandreu ka ambicje të bëhet Sekretar i Përgjithshëm i Organizatës së Kombeve të bashkuara (OKB).

 (Ish-kreu i Internacional-Socialistes, Antonio Guterres, është Sekretari i Përgjithshëm aktual i OKB-së).

 Njohja e këtij gjenocidi nga Greqia (deri tani barbare) dhe pagesa e dëmeve çamëve është në dobi të Greqisë së ardhme. Mesazhi që do të japë Greqia zyrtare – e shëruar nga barbarizmi – do të jetë:

“Po ua bëri dikush grekëve atë që ua kanë bërë grekët shqiptarëve, fëmijët e barbarëve duhet ta lajnë hakun”.

Me manifestime para ambasadave greke në botë dhe para selisë së Internacional-Socialistes me pankarta, memorandume e dosje presi të përgatitura mirë, NUK do të përkujtohet 27 qershori VETËM në libra shkollore shqiptare por edhe në ato të mbarë botës.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …