Xhevat Bislimi: Është detyrë e vështirë të jesh sot Kryeministër i Republikës së Shqipërisë

Po duket ashiqare që ringritja dhe rindërtimi e konsolidimi i shtetit shqiptar (Republikës së Shqipërisë) po u pengon fort armiqve tanë (pushtuesve te dy te tretave te Shqiperisë) dhe aleateve te tyre… Ringritja e shtetit shqiptar dhe konsolidimi i tij do te thotë edhe ringritje dhe konsolidim e fuqizim i kombit shqiptar ne Iliri (Ballkan). E kush e di kete te vertete me mire se fqinjët tanë shoviniste dhe aleatet e tyre, sidomos Rusia? Prandaj, i aktivizuan miqtë dhe agjentet e tyre ne Tirane dhe u dhanë porosi-urdhër te prerë:

O sot, o kurrë!

Mos lejoni stabilizimin dhe konsolidimin e Republikes se Shqiperise, u thone padronet! Jane te njejtet aktore demo-anarko-vandaliste te viteve te nentedhjeta. Jane po ata (me emer e mbiemer) qe morën persiper rrënimin dhe djegien e Republikës së Shqiperise ne vitin 1990 e me vone pikërisht ne kohen kur Jugoserbia e Miloshevicve po rrenonte ato pak liri e te drejta qe kishin fituar shqiptaret e pushtuar me shume mund, gjak e sakrifica nga Jugoserbia e Tito-Rankovicit!

Jane po keta bastarde qe ne vitin 1997-1998 moren persiper (sipas porosive te Beogradit) rirrenimin dhe ridjegien e Republikes se Shqiperise ne kohen qe Serbia kishte planifikuar dhe kishte ndermarre ofenziven per djegien dhe shfarosjen e qenies shqiptare ne Kosove!

Jane po keta, te njejtit, qe sot, kur Republika e Kosoves dhe sovraniteti i saj eshte rrezikuar seriozisht nga Serbia dhe bashkepunetoret e saj ne Prishtine, kur pozita e shqiptareve ne Maqedonine e tyre eshte e veshtire dhe me shume pikepyetje dhe kur shqiptaret e Lugines se Presheves jane me te rrezikuar se kurre (pa harruar Camerine e shqiptaret ne Malin e Zi) jane ngujuar ne cadren e turpit (per te qesh e per te qare) dhe po kembengulin ta destabilizojne Republiken e Shqiperise-shpresen dhe mburojen e kombit shqiptar! Jane te njejtit demoanarkovandaliste qe me deshiren me te madhe do t’i vinin zjarrin dhe do ta benin shkrumb e hi Republiken e Shqiperise dhe ceshtjen shqiptare ne Iliri (Ballkan)!

Ky “projekt” antikombetar ka gjetur perkrahje edhe te “jugokosovaret”, te cilet po ferkojne duart nga gezimi dhe kenaqesia qe u jep cdo situate e rende-destabilizuese ne Tirane! Jane po kjo fare e keqe qe nuk ndalojne per asnje cast se vjelluri helm per Nenen e tyre! Jane po keta bastarde qe nuk ndalojne asnje cast te vetem se vepruari kunder interesave jetike te kombit e te Shqiperise sone! Te ngujuar ne cadren antishqiptare, ata po maten (deshiren e kane) ta destabilizojne dhe ta djegin Republiken e Shqiperise si ne vitet e nentedhjeta! Jane po keta hyzmeqare te armiqve tane qe sollen drogen, prostitucionin, gjakmarrjen, krimin, shpernguljen-ikjen e gjysmes se popullit nga vendi!

Jane po keta sojsuze qe, pasi rrenuan, grabiten e shiten pasurite e shtetit e te vendit, e zhyten vendin ne varferi, mjerim e injorance! Jane po keta demoanarkovandaliste qe e mbollen token shqiptare me droge-kanabis dhe me kisha e xhamia te huaja! Ringritja e shtetit dhe konsolidimi i tij i tmerron keta demoanarkovandaliste, qe Republiken e Shqiperise e duan germadhe e gerdalle! Sepse, po te behet shteti keta nuk do ta kene vendin me ne Kuvendin e Republikes dhe ne pozita tjera publike, por ne biruce… Prandaj, e thash ne titull qe eshte detyre e veshtire te jesh sot Kryeminister i Republikes se Shqiperise! Por, sot, me shume se kurre, shtetit tone AME i duhet nje Kryeminister qe nuk terhiqet para kesaj kopeje ujqrish qe duan ta shqyejne Republiken e Shqiperise! Eshte koha e fundit qe te marrin fund enderrat dhe deshirat e tyre per rrenimin dhe djegien (sic e kishin djegur dy-tri here me pare) e shtetit dhe te vendit te shpreses shqiptare… Kryeministri, qeveria dhe shteti kesaj here duhet te perballen deri ne fund (ne perputhje me ligjet dhe me kushtetuten) me kete bande demoanarkovandaliste dhe duhet te fitojne jo per vete, por per te miren e kombit shqiptar dhe per inat te hasmit…

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …