Zeqir Bekolli: Ligji i Pagave Thikë me dy tehe apo bombë e kurdisur?!

Zeqir Bekolli: Xhavit Drenori paralajmëron “lëçitjen” e familjeve të dëshmorëve nga pushteti në metoda totalitare

Në këtë fazë të një lufte për pushtet ndërmjet partive politike dhe kandidatëve të tyre na bie të shohim dhe dëgjojmë lloj-lloj premtimesh, programesh e akuzash të cilat burojnë nga individë të ndryshëm. Kjo laryshi e apetiteve i jep një kolorit kësaj fushate, që në të shumtën e rasteve të bën edhe nervoz, kur sheh se pjesa dërrmuese e premtimeve janë boshe, të pa arritshme, jo objektive dhe të pa mbështetura në realitetin në të cilin jetojmë. Më rastisi të përcjell mbrëmë debatin e kandidatëve për kryetar të Drenasit në KTV, të cilët fatbardhësisht i njoh personalisht, mundësitë dhe aftësitë e tyre. Ajo që e përbënte esencën e këtij debati ishte se, dikush më shumë e dikush më pak, nuk jepnin premtime të parealizuara (me përjashtime). Mirëpo, një gjë që rrodhi në fund të emisionit, kur moderatori kërkoi nga të pranishmit në shenjë përmbylljeje t’i thoshin disa fjali për elektoratin , pos që tingëlloi keq, shkonte edhe në funksion të një , tashmë, fushate për eliminimin nga pushteti te të gjithë atyre që në një mënyrë ose tjetër janë meritorë për lirinë e Kosovës.

Kjo rrodhi nga deklarata e kandidatit të një subjekti, që po garon për të dytën herë për kryetar të komunës Xhavit Drenori, i cili tha se nëse do të fitonte subjekti i tij, ai do t’i eliminonte nga pushteti familjet, që pësuan nga pushtuesi, nga e drejta për të ushtruar pushtetin, për shkak se ndonjë individ i tyre kishte keqpërdorë besimin sa kishte qenë në pushtet. Duke mos veçuar se për cilat  familje  e kishte fjalën, dhe për cilët individë, la të kuptohet se ai do të eliminojë të gjitha familjet që ishin kundërshtare të Serbisë, të cilat u përndoqën, u persekutuan, u vranë e u masakruan për një shekull me radhë.

Pos kësaj, kjo deklaratë e Drenorit, tash “ azilant” i Fushë-Kosovës, që ishte edhe një thirrje për “leçitje” të kësaj kategorie të familjeve, përkon shumë ose është identike me “leçitjet”, që iu bëheshin këtyre familjeve (të cilat tash Drenori nuk i do në pushtet) nga ish-Lidhja Socialiste e Popullit Punonjës dhe ish-Lidhja e Komunistave të ish-Jugosllavisë. E mbajmë mend sikur sot, kur kategoritë e këtyre familjeve, që kishin rënë në konflikt me pushtetin totalitar, atë kohë, privoheshin nga e drejta për të qenë pjesë e pushtetit, e shkollimit, izoloheshin dhe të rrallët ishin ata që guxonin t’ua hapnin derën , ose të flisnin me pjesëtarët e tyre nga frika se edhe ata do të ndëshkoheshin. Ishte kjo periudhë e errët e vuajtjeve dhe e sakrificave të mëdha të krejt një populli, e barrën më të rëndë e patën këto familje të cilave ua vranë bijtë, ua burgosen ua masakruan. Menduam se bashkë me këtë periudhë totalitare iku edhe e keqja, iku edhe përgjegjësia kolektive, për fajin e njërit, por ja se nuk paska ikur. Nëse njëri, sipas Drenorit paska pasur faj, çfarë faji kanë pjesëtarët e tjerë të familjeve, qofshin ata të dëshmorëve, të invalidëve, të përndjekurve, të burgosurve apo të persekutuarve? Por këtë e tha “azilanti” nga Fushë-Kosova Xhavit Drenori, pa u skuqur fare, para publikut në KTV .

Edhe këtë na ra ta dëgjojmë!!!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …