Jakup Krasniqi: A thua Angela Merkel foli vetëm për dialogun me Serbinë dhe Gjykatën

Nuk mund t’i besoj, asaj që na u servirë nga mediat tona, se Kancelarja e vendit më të zhvilluar te Evropës dhe te Botës, Trari kryesor i shtëpisë së njohur më emrin Bashkimi Evropian, Kryeministrit të Kosovës, kryeministrit të vendit më të ri e më të prapambetur ekonomikisht të Evropës, vendit me mundësi të mëdha për zhvillim ekonomik, si me resurse njerëzore, tokësore e nëntokësore, të mos i fliste për zhvillim e punësim, për rend e ligj, por të përqendrohej vetëm në çështjen e dialogut, kompromisit e Gjykatës Speciale. Kjo është çështje për mos besim?! Ajo e di se problemi kryesor i Kosovës nuk është dialogu me ata që nuk janë të interesuar për dialog dhe as Gjykata Speciale e cila nuk do t’i përmbush pritjet e disa qytetarëve tanë (siç nuk i kanë përmbushur as pararendësit e saj)?!

 

Unë besoj që Kancelarja gjermane, edhe në Konferencën për shtyp më shumë e ka mbrojtur interesin e Kosovës, sesa kryeministri ynë, i cili ishte tepër i kompleksuar me bisedimet për Gjykatën Speciale, se me ato komplekse ishte nisur para se të shkonte në Bruksel e në Gjermanin Federale. Ndërsa ai do të duhej të përqendrohej në çështjet më substanciale te vendit për çka dhe e ka marrë përgjegjësinë, për të qeverisur me vendin. Do të duhej të përqendrohej në problemet ekonomike, për investime gjermane në energjetikë, për punësimin e njerëzve të ri, për sigurinë e stabilitetin, për rendin e ligjin, për lëvizjen e lirë dhe diversionin serb (politik e ekonomik) në Kosovë, si rrezikun kryesor të paqes në rajonit tonë.

 

Kryeministri ynë, në Konferencën për shtyp u përqendruar në tri çështje për të cilat kishte folur në Bruksel, si dialogu, kompromisi ( që është i gatshëm ta bëjë) dhe Gjykata Speciale (kjo do të ishte bërë sikur të varej prej ti dhe partisë se tij). Që të tria këto çështje, për qytetarët e Kosovës nuk janë kurrfarë prioriteti pasi varen kryekreje nga politikat e Beogradit, i cili nuk e ka prioritet normalizimin e marrëdhënieve me Prishtinën, mbase as me Bashkimin Evropian. Ata si duket alternativë të parë e kanë Rusinë, por dëshirojnë që të nxjerrin sa më shumë përfitime (ndihma) nga BE-ja. Ata, bisedimet në Bruksel janë duke i shfrytëzuar për t’i shtyrë qeveritarët e Kosovës jo në kompromise, por në komprometim. A ishte pritja nga Kancelarja për duetin nga Kosova, një lloj karremi për ketë?!

 

Prioritete për Kosovën janë: Zhvillimi ekonomik, sundimi i ligjit, politikat fiskale, investimet në energjetikë, në miniera e bujqësi, punësimi, arsimi, shëndetësia, lëvizja e lirë e qytetarëve etj. Këto janë çështje më prioritet për qytetarët e vendit që e qeverisin dueti, Mustafa e Thaçi. Por, si duket ata nuk e kanë hallin e Kosovës, prandaj nuk folën për prioritetet e saja, por e kanë hallin e tyre, ku ata po mbesin në gjithë ketë hallakamë?! Prandaj kanë bërë prioritete të tyre: Dialogun e Gjykatën Speciale?! Prandaj këtu i kanë orientuar gjithë energjitë e fuqitë e tyre politike. Gjendja politike, ekonomike e sociale nuk ua lejon ketë komoditet!

 

Mashtruesit e qytetarëve te Kosovës (në zgjedhje) po mendojnë se e gjithë Bota, e sidomos ajo demokratike i han foret e tyre?!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …