R. Badallaj: Si iu shiten UDB-së: Jusuf Buxhovi, Sabri Hamiti, Mehmet Kraja, Fahredin Gunga,..

Reshat Badallaj: Si iu shiten UDB-së: Jusuf Buxhovi, Sabri Hamiti, Mehmet Kraja, Fahredin Gunga, Maksut Shehu,Riza Alaj, Agim Zatriqi, Fadil Bajrami


 


 Josip Broz Tito, kryetar i përhershëm i Jugosllavisë, gabimin më të madh që e kishte bërë ishte kur e krijoi shtetin e rrejshëm të quajtur, Republika Federative e Jugosllavisë. Në këtë shtet të rrejshëm bënin pjesë shumë kombe e kombësi; shqiptarët nën okupim, slloven, kroat, serb, boshnak, malazezë, maqedonas, rumunë, sllovak, hungarez, italianët… Ky shtet i qelqt, kurrë nuk u bë rehat, i kishte hyrë krimbi nga brenda dhe kishte filluar të kalbej. Satrapi Josip Broz Tito, me origjinë ishte kroat, i lindur në Kumrovec.


 


Marshali Tito gruan e kishte serbe-Jovanka Budisavleviq. Per Jovanken thuhej se ishte bishtëdredhur dhe kishte ashikni me Aleksander Rankoviçin. Rankovici ishte xhelat i shqiptareve, atebotë ishte Minister i Punëve te Brendshme te Jugosllavisë. Mu për këtë ne Jugosllavi dominonin serbët me faktor qe nga reshteri deri në gjeneral dhe zotronte mjetet me moderne luftarake…


 


Jozha u kishte dhenë të drejta të gjithë popujve por jo edhe shqiptareve. Shqiptaret e kishin filluar vallen e lirisë edhe në kohen e keti kasapi edhe pse kishte thenë qe të leshohet kosa e vdekjes ne kokat e tyre. Shqiptaret filluan t´i kerkojnë disa kërkesa të arsyeshme dhe të drejta; Flamurin, Universitetin, Republikë si te tjeret. Por të gjitha keto u lanë në gjak. Dhe duke parë rrezikun dhe frikën nga shqiptaret, satrapi Tito dhe kasapi Aleksander Rankovic, në Kosovë formuan rrjetin e spiunazhit tamam si të marimanges. Nga afro 3000 spiunë në Ballkan, ata lanë në Kosovë mbi 700 spiunë, të gjithë harambashë.


 


Marshali Tito bashkë me Aleksandër Rankoviçin dhe bandat vrastare serbo-jugosllave formuan UDB-ën (Uprava Drzavne Bezbednosti- Drejtoria e Sigurimit Shtetror), ishte pjesë e OZN-ës, pershembull si KGB-ja në Rusi, Siguritate e Nikollai Çausheskut në Rumani, Mosadi në Izrael…


 


Krahas UDB-ës, vepronte një sherbim tjetër teper sekret që quhej KOS-i (Kontra Obavestajna Sluzba-Sherbimi kunder Spiunazhit), që vepronte në armaten vrastare jugosllave, që të vrisnin dhe nuk guxoje te hapje arkivolin qe ishte i mbyllur hermitikisht.


 


Në këto banda gjaksorësh bënin pjesë njerzit e pashpirtë; spiunet, zagaret me të besueshem titist, tradhtaret e kombit, që të vrisnin e te prisnin naten e te vajtonin ditën, e benin për interesa te okupatorit jugosllav. Mjerisht kishte shumë langoj shqipfoles. Në rastin tim shumë “miqë frigacak” ma kthyen shpinen. Nuk guxonin as te vinin në shtepi e as nuk ju folnin prinderve te mi, ndjesë paçin, kur i shinin rruges, se ballë per ballë iknin ose ndrronin udhë të mos i folnin një familje të armikut të jugosllavisë…


 


Kasapi Rankoviç dhe satrapi Tito, keta spiun të kombit i kishin shperndar si vaji në lakra në tërë Kosovën e sidomos në zonat kufitare, në ushtrinë gjaksore e jo popullore siq thonin keta kriminel, poashtu i kishte shperndar edhe në Diasporë…


 


Eshtë shumë e vertetë por e hidhur mjerisht kesaj bande terroriste vullnetarisht ju bashkangjiten shumë shqipfoles, që kam shkruar në shkrimet e meparshme me emer e mbiemer, me fakte e faksimile dhe askush nuk guxoi te demantojë.


 


Në Evropë dergonte spiunet e deshmuar antishqiptarë,shqipfoles e haram e paçin tamlin e nënës që i´a kishte dhenë nga krarori i saj. I dergonin ne konsulata, në shkolla si mesues, ata qe ishin nëper komitete, ne UDB-ën, ata qe kishin shtypur me zinxhir tankesh rininë shqiptare nepër demonstrata, ata qe ia kishin pirë gjakun në vend te veres se kuqe, neper lokalet e erreta te UDB-es dhe ne kazamatet famekeqe jugosllave dhe pastaj bënin gosti me def e me violinë. Nepër klubet jugosllave bënin shqipfolesit kryetar, si rasti ne klubin e Hanoverit, qe quhej “Bratsvo- Jedinstvo-Vëllazërim-Bashkim” DHE KËTA FESTONIN EDHE PËR DITËLINDJE E QENËVE TË TYRE, në rrugen flugstrasse, që kemi shkruar poashtu disa herë.


 


Në ketë detyrë nuk shkonte çdo zagar. Por detyrat ju besonin atyre që nuhatin mirë dhe qe ishin familjarisht denbabaden antishqiptar. Por serbianet thonin pak më but ne popull: duheni të jeni të pershtatshem ideopolitikisht. Keta informator të Serbisë, domosdoshmerisht kishin lidhje të ngushta me konsulatat jugosllave,kupto serbe dhe për çdo mbremje shefi serbë,Nikola Petrashiqi e Shtefan Lajtmani i´a ngrehu veshin duke i thenë: çfarë ujë i ke dhenë magarit…?” Natyrisht që fluturonin me bileta te paguara në Beograd. Edhe shkollat “shqipe” vepronin sipas planprogrameve të vojvodeve e zhupanëve serbianë.


 


Ehu, burra! Me kujtua edhe një gjë. Kesi farë soj zagaresh vepronin edhe ne Kosovë, bile edhe ne fshatrat etnikisht të pasterta. Në fshatin tim në Zhur, fshati më i madh në Kosovë,dergonin ca zagarë shqipfoles e turkofil, për të denuar;”Nacinalizmin,seperatizmin,shovenismin, irredentizmin shqiptarë”. Nderkaq, yzmeqaret lagje në lagje i benin temena. Keta klysh te pushtuesit gjakatar serbianë, me besoni se edhe ne oda të burrave e mbanin edhe fotografinë e qenit plak Tito, në mur, në baskinë (gozhdë) 16-she të varur, nuk bënin amin as kur i vdiste nëna qe i á ka larë pelenat, respektonin titizmin. Di rast qe edhe nënën e ka derguar pa ceremoni fetare dhe pa e larë oxhenica në banesen e fundit. Por Zoti i Madh i´a mori ati shpirtin si qen.


 


Prokuroret, gjyqtarët, në Kosovë padyshim se kane qenë argat te pushtuesit serbianë dhe me te poshtër, safi të zierë në kazanin e Beogradit, denonin shqiptaret; me gjyqe te montuara politikisht, pa fakte, denonin edhe per një kengë epikolirike…


 


UDB-ja serbosllave, perplasi agjentet me te besueshem edhe në diasporë. Ne veçanti në Gjermani e Zvicër. Ne Bon të Gjermanisë (Boni, ateherë ishte kryeqytet), UDB-JA DËRGOI NJERIUN E BESUESHEM TË SAJ, JUSUF BUXHOVIN.


 


Jusuf Buxhovin e dergoi si korrospondent të perhershem të “Rilindjes”. Në fakt, UDB-ja serosllave, JUSUF BUXHOVIN E DERGON ME DETYRA TË CAKTUARA, PËR PËRCJELLJEN E AKTIVITETEVE TË KRERËVE TË ORGANIZATAVE PATRIOTIKE SHQIPTARE QË VEPRONIN ILEGALISHT NË GJERMANI E ZVICËR…


 


Jusuf Buxhovi si spiun i UDB-ës serbo-jugosllave, angazhohet shpirtinisht në këtë marifet antishqiptare, mendja e Tij, se kurren e kurres nuk do te zbulohet kjo tradhëti antikombetare.


 


Këshuqë Jusuf Buxhovi,spiun, në janar të vitit 1981, NË ZYRAT E UDB-ËS E MERRË NË PYETJE “VASILIN”- HYSEN GEGËN. JUSUV BUXHOVI ISHTE NË ROLIN E UDBASHIT SERBOJUGOSLLAV. Më gjersisht lexoni inetervisten e Hysen Geges dhënë publicistit B. Elshani me titull:”Asgjë nuk harrohet”.


 


Si thotë Hysen Gega në këtë inervistë, udbashi i Serbisë, Jusuf Buxhovi, shante e fyente rendë; Bardhosh Gervallin, Jusuf Gervallen, Kadri Zeken dhe shume patriot qe vepronin ilegalisht në Diasporë. Jusuf Gervalla, udbashi i zhupaneve dhe vojvodeve, kishte lidhje të ngushtë me kriminelin dhe tradhtarin e kombit shqiptar, BASHKIM HISARIN. Bashkim Hisari, langua shumë aktiv serbianë,e kishte krushk Stane Dolancin, Minister i Puneve te Brendshme, te ketyre viteve. Mu per ketë, dyshohet se këta dy zagarë,strehuan edhe dy ekzukutoret e Gervallajve dhe të Kadri Zekës. në amsaden jugosllave. Jusuf Buxhovi, duhet te deklarohet publikisht se a kishte lidhje me ; Selim Broshen, kriminelin dhe tradhtarin e te gjitha koherave,(shih per këtë, Musa Prushi, spiun i Serbisë,deklaron edhe sot se Selim Brosha është legjendë. Me gjersisht lexoni shkrimin e RESHAT BADALLAJT: KUSH ËSHTË TRADHTARI I KOMBIT MUSA PRUSHI?), me Mehmet Maliqin (babai i Shkelzen Maliqit), me Mehmet Shoshin, Muharrem Danën, Jusuf Karakushin… me ata te KOS-it dhe me organizaten terroriste “KOBRA”…?


 


Jusuf Buxhovi, qe emrin perkdheles nga kumbaret shkije e kishte “JUSO”, a kishte lidhje me NUSHI KERLIUN, spiunin e njohur jugosllav, MIKU I NGUSHTË I IBRAHIM RUGOVES, QE NDEJTI SHTATË VJET NË SHTEPINË E IBRAHIM RUGOVES? Që dihet boterisht, perndryshe lexo librin e udbashit Nafi Qegranit:”Ballë per ballë me vdekjen” dhe se si si UDB-es, vullnetarisht i´u shiten spiunet: Jusuf Buxhovi,Maksut Shehu, Fadil Bajrami, Mehmet Kraja, Sabri Hamiti, Riza Alaj, Fahredin Gunga, Agim Zatriqi e disa klysh tjerë…


 


KËTA SPIUNË SERBIANË THEMELUAN LDK-ËN


 


 


 


 


Keta spiunë ishin ideatoret që themeluan LDK-ën, e regjistruan ne kryeqytetin e tyre Beograd te Vllado Kambovski. Programi se si ishte po e lemë herën tjeter neqoftëse ia merre mendja ndonjë hajvani të reagoj kunder këti shkrimi.


 


Jusuf Buxhovi, sic njihet nga serbet “JUSO”, i mblodhi te gjithë spiunet qe ishin të pergatitur dhe të formuar mirë nga gjaksoret e pjelles se Car Dushanit: UDB-ËS, KOS-IT DHE OZN-ËS. Dhe “JUSO”, ky spiun i Serbisë tha: KURRËSESI NUK BANË TË PRANOHEN TË BURGOSURIT POLITIKË DHE ATA QË KANË PUNUAR NË ILEGALITET! PËRSE “JUSO”? Sepse te burgosurit e regjimit te tij i´a dinin te palarat e tij dhe se si i kishte të lyerë duartë deri në bryll me gjakun shqiptar. Juso, beri propagandë dhe volli shumë vrerë edhe te faktori nderkombetar. Turp!


 


Populli i shkretë nuk dinte gjë. Jugosllavia kishte kancer, ishte para vdekjes. Frika qeneve te Titos u hyri ne Palcë. Ku do te thyenë qafen!? Te vetedijshem se edhe Serbia, nena e tyre nuk i donte më, hyre nen kulmin e UDBASHEVE. Po populli nuk harron more zuzarë! Historia po shkruhet për ju more zagarë të pushtuesit. Populli kerkonete vetem te hiqet nga zgjedha serbe, nuk i interesonte se kush janë keta udbashet e shkjaut. Ujku do mjegullë thotë populli ynë. Dhe keta ujqë dhe çakallet e zhfrytzuan ketë sepse ishin te zierë safi në kazanin e Beogradit…


 


Pra,kjo ishte rruga dhe kusurët e JUSUF BUXHOVIT, udbashit te devotshem të serosllavisë. Sa e sa njerzë ka marrur ne qafë, vetem i Madhi Zot e di. ZOTIN DORËZAN!


 


Por akoma nuk e kam të çartë perse është në liri ky UDBASH!? Kush e di le ta thotë. Ketë temë po e lë të hapur për Ju.


 


Çdo pushtues dhe spiun i kombit tonë,ne token e ARBËRIT I KANË BARTUR THASËT ME VETI PËR T´I MLEDHUR ESHTRAT…


 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …