Mona reagon kundër veprimeve të përkthyesit, Baki Ymeri. Nuk kam qenë as bëhem kurrë rugoviste

 

 

Ne rradhe te pare, me lejoni t’ju uroj nje Vit
i Ri i gezuar dhe me suksese te gjithe shqiptareve dhe veprimtareve te ceshtjes
kombetare dhe te them se ne adrese te disa redaksive eshte derguar nje shkrim
-* Intrigat e deputetes antikosovare Oana Manolescu* prej emailit te Baki
Ymerit dhe i botuar ne emrin tim personal. Duhet te theksoj se teksti nuk me
perket mua, vet Baki Ymeri e ka shkruar, ka shtuar emrin tim dhe e ka derguar
ne shtyp.

Nuk ia dergova atij per korrekture gjuhesore
sic pohon, por vet e ka derguar,me koken e tij per shtyp. Konsideroj se ky
tekst duhet terhequr prej faqeve te gazetave, ne rradhe te pare, sepse *nuk jam
une autorja  tekstit* dhe ne rradhe te
dyte, sepse teksti permban gjera te palejuara ne zanatin gazetaresk dhe te
denueshme, duke perfshire edhe sharjet.

 

Jam dakord se deputetja Oana Manolescu nuk ka
pasur nje pozite korrekte ne lidhje me ceshtjen e Kosoves dhe per kete ceshtje
mund te bisedohet shume, por nga ana tjeter une nuk mund te gjykoj qarte
situaten nga nje kendveshtrim te pavarur ne lidhje me marredheniet qe i ka Baki
Ymeri me personat e tjera te permendura ne kete tekst. *Eshte e papranueshme qe
ai te (sh)perdor emrin dhe reputacionin tim si publiciste dhe veprimtare e ceshtjes
kombetare per interesa te ngushta personale, per t’u ngritur vet ne qiell dhe
per te lare hesapet ne publik me njerezit me te cilat eshte ne konflikt. Nese
ai ka per te lare hesape ne publik, le ta beje me emrin e tij, jo ne emrin e
tjeterkujt! **Nuk dua te prononcohem lidhur me situaten e pershkruar ne shkrim,
kush ka te drejte e kush nuk ka te drejte, sepse une duhet te perqendrohem si
te punoj me mire kunder armiqve sllavo-greke te kombit shqiptar, qe kane
pushtuar dhe copetuar Nenen tone, Shqiperine, gje qe u rekomandoj te gjithe
personave te implikuar ne kete debat. D*ua te theksoj se nuk jam servilja e
askujt dhe nuk do te pranoj qe asnje te me merr neper kembe ne kete menyre.

 

Dua te prononcohem lidhur me nje çeshtje
parimore lidhur me kete shkrim. Eshte dicka qesharake se Baki Ymeri vetlavderohet
ne tekstin qe vet e ka shkruar se eshte “malësor të Sharrit që hyn në
kategorinë e shqiptarëve epopeikë, që sipas Lasgushit nxjerrin tym dhe zjarr
nga mushkëritë e tyre të çelnikta”. Askush nuk i mohon kontributin ne
fushen letrare, sepse ka perkthyer e botuar gati te gjitha autoret shqiptare
nga hapesirat shqiptare te Shqiperise Etnike. Gjithashtu, askush nuk i mohon perpjekjet
per t’u angazhuar per te thene te verteten ne lidhje me ceshtjen e Kosoves ne
hapesiren rumune. Por, te shihesh veten me hunden ne qiell s je
<<legjenden e afirmimit te Kosoves ne trevat rumune>> eshte mjaft absurde!
. Legjende per kombin shqiptar eshte Gjergj Kastrioti – Skenderbeu, i cili ka
luftuar tere jeten perballe hordhive armike osmane dhe ka ngritur Flamurin
Kombetar me 28 Nentor 1444 ne Lezhe, kur eshte themeluar Lidhja e Lezhes.
Legjende per kombin shqiptar eshte Ismail Qemali, i cili ka krijuar Shqiperine
si shtet te pavarur dhe ka shpallur pavaresine me 28 Nentor 1912. Legjenda jane
DESHMORET E KOMBIT, te cilat

kane luftuar ne betejat clirimtare qe nga lashtesia
e deri me sot, qe kane dhene edhe me te shtrenjten e tyre, jeten, per komb dhe
atdhe. Kush ska luftuar dhe ska derdhur asnje pike gjaku per kombin e vet nuk
mund te quhet

legjende!

 


Une nuk kam lejuar askush te me lavderoje dhe
aq me pak nuk jam lavderuar vetvetiu, por u jam perqendruar gjithmone detyrave
dhe obligimeve per ceshtjen kombetare, pa synuar karrigun e bute, pa synuar te
perfitoj nga

kjo asgje. Te mos mendoje se mund dikush te me
bleje duke me premtuar karrigun e bute, ashtu sic ka bere edhe Baki Ymeri
dikur, kur me ka thenense duhet te behem rugoviste, per te me rekomanduar per
ministrine e jashtme

apo per ambasaden e Shqiperise, ne momentin
kur i kam thene se te mos dergoje asnje shkrim timin ne <<Bota
Sot>> (qe ka qene dhe mbetet <<Borba Danasi>> i Kosoves, per
shkak te shpifjeve te saj te uleta antishqiptare!)

Nuk do te behem kurre rugoviste. Por do te vazhdoj
te punoj, ashtu sic kam bere qe gati 11 vjet, per idealin e Shqiperise Etnike,
kunder te cilit titistet – rugovistet e diteve tona gjithmone kane punuar.
Pastaj, edhe perdorimi i termit <<kosovar>> ne titull (dmth ne
fjalen <<antikosovare>>) deshmon orientimin e tij titist, prej te cilit
distancohem krejtesisht, ashtu sic distancohem krejtesisht prej orjentimit
rugovist te Baki Ymerit. Nuk ka shqiptare e kosovare, por ka vetem shqiptare,
sepse edhe Kosova eshte treve shqiptare, e cila do te ribashkohet me Shqiperine
nje dite.

 

Nuk u jam perqendruar ne veprimtarine time kombetare
zenkave te ngushta mes njerezve, te cilat jane shume te uleta pergjithesisht
dhe jane larg synimeve kombetare, bile jane edhe antikombetare, sepse duhet te
bashkohemi drejt qellimit te perbashket te ribashkimit te Shqiperise dhe te mos
merremi me vetveten. Une kam punuar vetem e vetem per clirimin dhe ribashkimin
e Shqiperise Etnike, keshtu qe ky shkrim eshte shume larg synimeve te mia. U
kerkoj gazetave qe kane botuar kete shkrim ta terheqin prej botimit dhe ata qe
nuk e kane botuar te mos e botojne fare.

Mona Agrigoraiei

 

 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …