Jakup Krasniqi

Jakup Krasniqi: Taksa plus reciprociteti

Kosova dhe politika e saj që nga Konferenca e Rambujesë, Bisedimet e Vjenës dhe deri të Aktvendimi i Gjykatës Ndërkombëtare të  Drejtësisë, ka bërë shumë kompromise. Kompromise këto të njohura edhe nga Komuniteti Ndërkombëtar, Grupi i Kontaktit e veçmas nga SHBA-ja dhe BE-ja. Prandaj GJND-ja tha se Pavarësia e Kosovës nuk ka ra në ndeshje më Ligjin Ndërkombëtar. Pas kësaj, politika e shtetit tonë nuk ishte në shërbim të shtetit tonë, por të individit. Këto politika fëmijërore kanë krijuar këtë gjendje kaotike brenda kombit.

Në vitin 2012, politika e Kosovës e pat bërë kompromisin më komprementues, kur bisedimet teknike, të kërkuara nga Asambleja e Përgjithshme e OKB-së, me një Rezolutë jo obligative, pat kërkuar që në mes Kosovës e Serbisë, me mbikëqyrjen e Brukselit të fillonin Bisedimet Teknike, të cilat Bisedime patën filluar në vitin 201, e pas një viti, pa asnjë debat përmbajtjesor u shndërruan ne Bisedime Politike. Kështu për Kosovën e proceset politike u “hap kutia e Pandorës”, nga e cila dolën të gjitha të këqijat dhe në vend të premtimeve e deklarimeve premtuese të qeveritarëve për normalizim të marrëdhënieve me Serbinë, ne, jo vetëm që nuk pamë normalizim, por pamë momente që krijuan situata konflikti e pasigurie në mes Kosovës e Serbisë. E këto të këqija janë bërë një gangrenë rrënuese për politikën tonë të çakorduar, e cila po sillet e pështillet si “çurat në mjegull”?! Kjo u pa edhe në seancën e fundit të Kuvendit që u mbajt më 2 mars 2020, ku u bisedua për “Mos heqjen e Taksës 100%” të vendosur nga qeveria e kaluar për mallrat që vijnë në Kosovë nga Serbia e Bosnja e Hercegovina. E në fakt shumica ishte për heqjen e Taksës?! Ndërsa, politikat e koalicionit qeverisës ishin krejtësisht të çakorduara, siç thuhet dikush thumbit e dikush patkoit.

Të gjithë e dimë, veç atyre që po e fusin kokën në rërë si struci, se Taksa 100%, që u vendosi nga Qeveria e kaluar e Kosovës, nuk ishte masë ekonomike, por ishte masë puro politike. Kush nuk e ka kuptuar këtë, qofshin nga tabori ekonomik apo politik, ata nuk kanë kuptuar asgjë ose dëshirojnë të vihen në shërbim të politikave të huaja. Ndërsa, ne e dimë se në Kosovë kur nuk kanë pushuar aktivitetin argatët e huaj, sado që ata mund të maskohen sot?! Madje sot në Republikën tonë, nuk po kanë ndonjë nevojë për maskim?! Kjo më se miri shihet nga trajtimi që i bëhet Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Kjo ka bërë që sot në Kosovë të bëhet çështje: Të hiqet apo të mos hiqet Taksa 100%?!

Nëse, deri me dje, ka pasur ndonjë arsyeje që të diskutohet çështja e Taksës, politika serbe me angazhimet e saja jo vetëm për heqjen e njohjeve, po tregon se mbajtja e Taksës 100% është bërë e pa mjaftueshme. Në një situatë të tillë, Taksës duhet me ia shtuar si përforcim edhe Reciprocitetin politik, ekonomik e diplomatik. Për këto veprime, Qeveria e Kosovës duhet t’i njoftoj: OKB-në, BE-në dhe sidomos SHBA-në. Kosova dhe miqtë e saj duhet ta kenë të qartë se me politika të qullta nuk mund të normalizohen marrëdhëniet me Serbinë e pinjollëve te Millosheviqit.

Bashkë me këtë veprim, jo vetëm politika e Kosovës, por edhe ajo e Shqipërisë dhe e shqiptarëve në përgjithësi, duhet t’i ndryshojnë të gjitha politikat e deritashme të veprimit, përfshirë edhe politikat e komunikimit në mes krerëve të institucioneve shtetërore. Me politikat e deritashme të konfrontimeve të brendshme, nuk duhet të dalin jashtë kapinxhikut të oborrit.

Shqiptarët, duhet të bisedojnë më seriozisht se kurrë më parë, për sigurinë e kombit në të ardhmen. Për t’u siguruar kombi ynë, është i domosdoshëm bashkimi politik i tij! Koha është që të nisin bisedime serioze për këtë çështje.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …