13 vjet nga hyrja në fuqi e aktit më i lartë juridik të vendit Kushtetutës së Republikës të Kosovës

Dr.sc. Ferat Shala: Kryeministri që premtoi parime, shkeli mbi parimet e Kushtetutës së Kosovës

Albin Kurti u bë kryeministër në emër të mbrojtjes së parimeve, por për më pak së 50 ditë punë, përveç që shkeli çdo fjalë e çdo parim që kishte premtuar t’i mbronte, shkeli hapur edhe parimet e Kushtetutës tonë, kontratës tonë shoqërore.

Të nderuar miq,

Kosova ndodhet në një situatë të pazakontë të shëndetit publik, për shkak të virusit COVID-19. Për fat të keq, e pazakontë dhe jo-normale është edhe qeveria që po drejton vendin në këtë kohë. Albin Kurti u bë kryeministër në emër të mbrojtjes së parimeve, por për më pak së 50 ditë punë, përveç që shkeli çdo fjalë e çdo parim që kishte premtuar t’i mbronte, shkeli hapur edhe parimet e Kushtetutës tonë, kontratës tonë shoqërore.

Ai nxori një vendim për të kufizuar lirinë e levizjes në gjithë territorin e Kosovës, të cilin Gjykata Kushtetuese e shpalli si kundër-kushtetues. Dhe kur pritej që, minimalisht të kërkonte falje për këtë vendim kundër-kushtetues, ai u shfaq sërish arrogant, duke kërcënuar madje se nëse gjykata do të vendoste në të ardhmen për një çështje që atij nuk do t’i përshtatej, nuk do ta njihte atë vendim dhe do të organizonte protesta.

Në vitin 2014 thoshte se fituesi i zgjedhjeve nuk ka rëndësi, tani thotë se fituesit i takon gjithçka. Në vitin 2014 gjeti shumë partner për të mohuar fituesin, tani nuk gjen asnjë partner edhe pse ka fituar zgjedhjet.

Nuk mund të ishte më keq së kaq. Pasi prishi raportet me aleatin strategjik të Kosovës, Shtetet e Bashkuara të Amerikës, ai po tenton të imponoj sjelljet e tij autoritare, duke dashur të monopolizoj të vërtetën. Merr të drejtë t’i tregoj Presidentit dhe Gjykatës Kushtetuese si duhet ta interpretoj Kushtetutën e Kosovës, dhe këtë e bënë jo se do ta mbroj atë ose ndonjë akt tjetër juridik ose parim politik, por sepse në përpjekjen e tij për të mbajtur sa më gjatë dhe për të marr sa më shumë pushtet, ai ka humbur çdo pikë referimi të çdo standardi minimal të sjelljes së një burrështetasi.

Nga anë tjetër, për të mbuluar dështimet dhe paaftësinë e tij për të punuar dhe për të ndërtuar partneritet, Albin Kurti po investon e retorike dhe fjalë boshe, duke mbajtur fjalime populiste, pas asnjë vlerë dhe interes për qytetarët. Më kujton atë thënien e famshme të ish-Presidentit amerikan, Xhon F. Kenedi, kur thoshte: “Nëse jemi të fortë, forca jonë do të flasë vetë. Nëse jemi të dobët, fjalët nuk të ndihmojnë dot”. Prandaj Albin Kurtit, nuk do ti ndihmojnë fjalët dhe retorika boshe, sepse qytetarët tanë dinë të dallojnë mirë fjalët dhe retorikën boshe nga punët dhe veprat.

Prandaj, në këto kushte, është jetike për shtetin dhe shoqërinë, që të gjithë ne bashkë, partitë politike e intelektualët e pavarur, të mbajmë qëndrim dinjitoz për të mbrojtur shtetin, kushtetutën dhe institucionet të cilat janë ndërtuar me shumë mund e janë bërë me shumë sakrifica.

Të kesh ambicie  dhe të punosh për të fituar sa më shumë në garën politike, është një gjë normale, por të shkelësh mbi çdo parim, mbi çdo normë për t’i realizuar ato, përveç së është jo-normale dhe e pa-pranueshme duhet të konsiderohet edhe e pa-lejueshme, nga të gjithë ne. Drama individuale e Albin Kurti për të marr sa më shumë pushtet, nuk mund të shndërrohet në dramën tonë kolektive për ta dëmtuar rëndë, nëse jo për ta zhbërë shtetin.

Prishtinë, 3. 4.2020.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …