Mali i Zi javën që shkoj, votoi për legalizimin e martesave të të njëjtës gjini, duke e gjunjëzuar dhe shkatërruar shenjtërinë e familjes

Senad Maku: Kthejeni mbrapshtë këtë turp, dilni faqe bardhë para fëmijëve tuaj…

Mali i Zi javën që shkoj, votoi për legalizimin e martesave të të njëjtës gjini, duke e gjunjëzuar dhe shkatërruar shenjtërinë e familjes

Nuk më rastisi të shoh apo të lexoj që, institucionet përkatëse, shoqëria civile, apo edhe grupe të ndryshme, që trumbetojnë për të drejtat e familjes, kombit, apo edhe të fesë, të reagojnë kundër miratimit të këtij ligji.

Mora shkas moral, si besimtarë por edhe si qytetarë i këtij vendi, që të dal në mbrojtjen e identitetit tonë fetarë dhe kombëtarë, ruajtjen e familjes dhe edukimin e brezave të ri me frymën e pastër të natyrshmërisë me të cilën na ka krijuar Zoti i gjithësisë!

Mendoj që, shumica e popullatës në shtetin ku jetoj, e konsiderojnë të papranueshëm këtë akt të turpshëm, sepse bie ndesh me parimet e secilës fe, me natyrën njerëzore, dhe me kodin e familjes.

Shoqëria jonë nuk është një shoqëri diskriminuese, por kur bëhet fjalë për të ardhmen e brezave, për familjen dhe për natyrshmërinë e njeriut, nuk mund të heshtim e të tregohemi indiferent ndaj diçkaje që shkon kundër thelbit të jetës sonë edhe kundër vullnetit të Zotit.

Ne kemi boll brenga tjera të ndryshme prej vitesh, për dukuritë që po shkatrrojnë shoqërinë dhe familjen, e që janë: përhapja e alkoolit, bastoreve, kumari, lakuriqësia, amoraliteti, zinaja ku shumë familje po prishen nga këto. Pastaj përhapja dhe përdorimi i lëndëve narkotike, e shumë gjëra të tjera që dëgjojmë në këto kohë. Ndërsa sot iu shtua edhe kjo dukuria e turpit me të cilën do të na mallkojnë brezat që do të vijnë pas, e që do të na pyesin “përse e lejuat një turp të tillë, ku mbeti burrëria juaj, përse nuk vazhduat rrugën e gjyshave tuaj, përse… ?” A do të kemi fytyrë t’u dalim përpara tyre.

E di se do të ketë prej atyre që nuk kanë dëshirë që ne të flasim. Por, A mundet të hesht zëri i besimit për këtë paturpësi? Mos harro, se kur të ndodhë kjo, do të kemi hidhërimin e Zotit! Po, po, atë hidhërim me të cilën Zoti e shkatërrojë popullin e Lutit/Lotit, shkak i kësaj paturpësie të homuseksualitetit në atë popull.

O Zoti ynë, na ruaj, që mos ta lëshosh atë hidhërim mbi ne…!

Mos të harrojmë, se “Krijimi i Zotit ka vetëm dy gjini!” Sipas Kuranit dhe Biblës çdo krijesë në këtë botë është krijuar në çift. Zoti i Madhëruar na tregon në Kuran se: “Çdo gjë e kemi krijuar çift që ju të përkujtoheni!”. (Dharijat: 49). “Dhe prej argumenteve (mrekullive) të Tij është se Ne ju kemi krijuar nga lloji juaj bashkëshorte, që të jenë strehi (preheni) për ju, dhe kemi bërë mes jush dashuri dhe mëshirë”. (Er-Rum: 21).

Për ne familja është e shenjtë, prej së cilës varet edhe vazhdimësia e jetës dhe e llojit njerëzor mbi tokë. Familje është vetëm ajo e ngritur nga martesa e një burri dhe një gruaje dhe kjo përbën një prej shtyllave më të rëndësishme të shoqërisë. Andaj një familje e fortë dhe e qëndrueshme do të thotë fortësia dhe qëndrueshmëria e kombit dhe e shtetit.

Në këtë kontekst homoseksualiteti nuk gjindet në krijimin e Zotit, pra nuk është ves natyrorë i cili vjen në jetë me lindjen e njerëzve, nuk ka vend në natyrën e pastër me të cilën Zoti ka krijuar njerëzit!?

Prandaj, homoseksualizmi është më i urryer sesa vet zinaja, sepse është një sëmundje epshore, dhe ngërç seksual, që bie në kundërshtim me natyrën e pastër që është krijuar njeriu, dhe çonë në zhdukjen e farës dhe racës njerëzore!!

Bibla na lajmëron: “Në qoftë se dikush ka marrëdhënie seksuale me një burrë ashtu si ato që bëhen me një grua, që të dy kanë kryer një degjenerim të neveritshëm…” (Levitiku 20:13) “A nuk e dini ju se të padrejtët nuk do të trashëgojnë mbretërinë e Perëndisë? Mos u gënjeni: as kurvarët, as idhujtarët, as shkelësit e kurorës, as të zhburrëruarit, as homoseksualët.” (1 Korintasve: 6:9)

Prandaj në fenë Islame, Krishtere por edhe atë Hebraike, homoseksualizmi është mëkat shumë i madh, dhe nuk mund të trajtohet si një natyrshmëri që lind me njeriun apo si fenomen normal, siç pretendojnë apo përpiqen ta paraqesin disa!!

Përkundrazi ai është i rrezikshëm për njeriun, si për individët ashtu edhe për mbarë shoqërinë. Kurse në anën mjekësore, dhe aspektin psikik, mjekët dhe psikologët kur flasin për homoseksualizmin, tregojnë se është bartës dhe shkaktar i shumë sëmundjeve, prej tyre: Sida (AIDS), Kankroidi, Herpesi gjenital, Depresioni, e shumë smundjeve të tjera.

Besoj se shkaku kryesor i arritjes së njerëzve deri në këtë gradë, është largimi tyre nga besimi, dhe se njerëzimit i ka humbur turpi dhe ndërgjegjj’ja e pastër!

Për të frenuar këtë sëmundje, duhet rritur ndjesinë e besimit dhe vlerave frenuese fetare, dhe kapjen pas zakoneve dhe traditës tonë të bukur dhe të pastër që të ndikojnë tek njerëzit.

Sa i përket homoseksualeve, lesbikëve, ne me sinqeritet, e zemër të pastër, i duam atyre të mirën, dhe na vjen keq për gjëndjen në të cilën ata gjinden, prandaj i ftojmë ata në besimin e Zotit Një e të vetëm, Krijuesit të njerëzimit. Njëkohësisht i këshillojmë ata të heqin dorë nga kjo vepër e shëmtuar, duke i treguar atyre edhe rreziqet e këtij morali të keq, i cili shkelë instinktin, dhe bie në kundërshtim me natyrën e pastër njerëzore, pra martesës natyrore midis dy gjinive të kundërta, prej një mashkulli dhe femre, të cilët janë zanafilla e jetës njerëzore.

Ndërsa atyre që e votuan, ju drejtohem që ta ktheni mbrapshtë këtë turp, këtë vendim, dhe dilni faqe bardhë para fëmijëve dhe nipërve e mbesave tuaj nesër.

Hoxhë, Senad Maku, Ulqin, 10.07.2020

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …